Martin Scorsese i Leonardo DiCaprio tworzą jeden z największych zespołów marzeń w Hollywood, ale jak ich współpraca plasuje się od najgorszej do najlepszej?
Martin Scorsese i Leonardo DiCaprio tworzą jeden z największych zespołów marzeń w Hollywood, ale jak ich współpraca układa się od najgorszej do najlepszej? Prawdę mówiąc, w tej grupie nie ma złego jabłka, a od 2002 roku duet podarował widzom pięć filmów tak zróżnicowanych stylem i tematyką, jak to tylko możliwe. Jako ich najnowsza współpraca, Killers of the Flower Moon, przygotowuje się do produkcji iw miesiącu 11. rocznicy ich filmu w 2010 roku Wyspa tajemnic, warto przyjrzeć się temu, jak do tej pory potoczył się ten prestiżowy pojedynek.
Martin Scorsese jest często uważany za jednego z największych żyjących amerykańskich filmowców, a jego filmy są tak różnorodne, jak filmy gangsterskie Goodfellas, Mean Streets, i Irlandczyk ; mroczne studia postaci Kierowca taksówki i Wściekły byk ; filmy dokumentalne o muzyce Ostatni walc i Brak kierunku do domu ; i epopeje religijne, takie jak Cisza , Kundun, i Ostatnie kuszenie Chrystusa . Jednak dopiero na początku XXI wieku poznał jednego ze swoich najczęstszych współpracowników, samego DiCaprio. Leo grał od najmłodszych lat, zdobywając wczesną nominację do Oscara za rolę upośledzonego umysłowo Arniego Grape'a w Co gryzie Glberta Grape'a . To była jego rola w 1997 roku Tytaniczny Jednak to sprawiło, że stał się jednym z największych łajdaków w Hollywood, symbolem seksu na równi z Jamesem Deanem czy Elvisem Presleyem. W pewnym sensie cała jego kariera od tamtej pory była próbą ucieczki od tego typowania, która ostatecznie doprowadziła go do zdobycia Oscara w 2018 roku za Revenant.
Kontynuuj przewijanie, aby czytać dalej Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Jego dojrzewanie od młodzieńczego snu do zdobywcy Oscara można w dużej mierze prześledzić dzięki jego wspólnym wysiłkom ze Scorsese. Ich kwintet kolaboracji zgromadził cztery nominacje dla najlepszego filmu i najlepszego reżysera oraz po jednym zwycięstwie w każdej kategorii, z dwoma nominacjami dla najlepszego aktora dla samego Leo. Ocenianie ich „od najgorszego do najlepszego” niekoniecznie jest sprawiedliwe; raczej zostały one ułożone od całkiem dobrych do wyjątkowych.
Gangi Nowego Jorku
Pierwsza współpraca Marty'ego i Leo miała w rzeczywistości nieco transakcyjny charakter; DiCaprio pożyczyłby Scorsese swoją osobowość gwiazdy filmowej wysokiej mocy do wyprodukowania filmu, o którym reżyser marzył od lat 70., a Scorsese dałby DiCaprio szansę na wyrwanie się z ograniczeń związanych ze swoim „ładnym chłopcem” i skierowanie się ku mocniejszym uderzeniom, dojrzałe pastwiska. Chociaż to przejście doprowadziłoby do naprawdę niezwykłej pracy młodego aktora, jego występ w Gangi Nowego Jorku jako Amsterdam Vallon, młody irlandzki imigrant powracający z więzienia do Nowego Jorku lat sześćdziesiątych XIX wieku w poszukiwaniu zemsty za zabójstwo swojego ojca, nie może być uznany za jednego z jego najlepszych. W rzeczywistości wydaje się tak zdesperowany, by zdystansować się od swojej uroczej, wymarzonej łodzi w filmach takich jak Tytaniczny i Romeo + Julia że rozprasza się. Nie pomaga to, że jego dialekt wydaje się zmieniać tak bardzo, jak jego kostiumy, lub że jest jednym z wielu w obsadzie całkowicie przyćmionych przez galwanizującą kreację Daniela Day-Lewisa jako Williama „Billa rzeźnika” Cutting.
Ten wyśmienity, kradnący scenę i przeżuwający scenerię występ jest głównym powodem do ponownego odwiedzenia Gangi Nowego Jorku , wraz z kierownictwem artystycznym Dantego Ferrettiego, który pieczołowicie odtwarza ponad milę Nowego Jorku z połowy XIX wieku, oraz cudownie szczegółowe kostiumy Sandy Powell. To typowo ambitny film Scorsese i trzeba mu przyznać, że walczył o utrzymanie swojej oryginalnej wizji przeciwko obecnie zhańbionemu producentowi Harveyowi Weinsteinowi. Mimo wszystko, jego drobna fabuła skupiona na zemście tak naprawdę nie gwarantuje prawie trzygodzinnego czasu działania.
Lotnik
Gangi być może był to pierwszy wypad Leo na bardziej dorosłe role, ale to jego następna współpraca ze Scorsese umocniła jego przybycie jako prawdziwej, dojrzałej gwiazdy filmowej. W Lotnik Leo gra miliardera potentata lotniczego i hollywoodzkiego filmowca Howarda Hughesa, w przedstawieniu, które przyniosło mu pierwszą nominację do Oscara od czasu pojawienia się jego dziecięcej gwiazdy Co gryzie Glberta Grape'a. Film biograficzny Hughesa był czymś w rodzaju filmowego Moby Dicka dla wielu największych reżyserów Hollywoodu, od Warrena Beatty'ego po Stevena Spielberga, Briana De Palmę po Christophera Nolana. Na szczęście jest to projekt, który w końcu znalazł dom z DiCaprio i Scorsese, w filmie, który ugruntował ich partnerstwo jako jedno z najlepszych w kinie.
W przeciwieństwie do jego napiętego zwrotu Gangi , wtedy 29-letni Leo nosi cały film na swoich ramionach jak stary profesjonalista. Trochę trudno jest kupić jego ostateczne przejście do grania 40, ale to, co sprzedaje całkowicie, to depresyjna transformacja, która zmusiłaby go do spędzenia drugiej połowy filmu zamkniętego w ciemnym pokoju, oglądania starych filmów i sikania do słoików. . Leonardo DiCaprio przedstawiany przez Leonardo DiCaprio w tej drugiej części filmu jest naprawdę wstrząsający, co jest wynikiem wyczerpującego procesu badawczego, który zainspirował między innymi niepokojącą scenę, w której myje ręce tak bardzo, że zaczynają krwawić. Od jego młodzieńczych, jasnych oczu początkowych scen po mrożący krew w żyłach finał, w którym wpatruje się w siebie w lustrze i powtarza w nawiedzonych intonacjach '' Wejdź z mlekiem, wejdź z mlekiem, - Leo prowadzi Lotnik z jego charakterystycznym zaangażowaniem i zaskakującą wrażliwością.
Wilk z Wall Street
Martin Scorsese, zawsze wszechstronny filmowiec, kontynuował swój film dla samotnych dzieci Hugo z jego najbardziej dosadnym i profanalnym. Wilk z Wall Street to głośna, lubieżna, przesadzona czarna komedia, która zawiera graficzną nagość, góry kokainy i (zgodnie z Księga Rekordów Guinnessa ) najczęstsze użycie słowa „f * ck” w historii filmu. Leo wciela się w Jordana Belforta, nadludzkiego łajdaka, który wesoło oszukuje bogatych inwestorów z milionów dolarów, jeżdżąc pozornie niekończącym się szykownym pociągiem z seksem i narkotykami. Leo wydaje się być absolutnie radosny, mogąc namalować swój ładny, chłopięcy uśmiech na tym królu zepsucia, i można argumentować, że powinien był zdobyć Oscara sam za swoje ruchy weselne lub scenę, w której ciągnie się do swojego samochodu w quaaludes- wywołał półśpiączkę w komiksie, który mógł być jego własnym zwariowane Melodie krótki. To przesadny występ w filmie o ekscesach i chociaż wydaje się to intelektualnie poprawne, nieuchronnie zraniło wielu widzów w niewłaściwy sposób, ponieważ wielu uważa to za gloryfikację tego rodzaju zachowań.
Ale to powiedziawszy, Scorsese wydaje się atakować Jordana i jego wesołą grupę maniaków z większą pogardą niż kiedykolwiek okazywał gangsterom ze swoich wcześniejszych dzieł. Mądrze oprawia Wilk z Wall Street jak impreza, dziki bachanal, i chociaż wynik może sięgać nawet 180 minut prostackiej, nieco jednotonowej satyry, fajnie jest zobaczyć, jak 71-letni wówczas filmowiec tworzy swój najbardziej kinetyczny, tętniący życiem film od czasu Lata 90 Goodfellas.
Zmarły
Po nominacjach na Taksówkarz, Raging Bull, Goodfellas, Gangs of New York , i Lotnik, film Marty'ego w końcu wygrałby najlepszy film Zmarły. Na podstawie thrillera kryminalnego z Hongkongu Spraw Wewnętrznych , Zmarły widzi, jak Scorsese wraca do mędrców i podłych ulic w swoich gangsterskich filmach, tym razem z bardziej policyjnym, proceduralnym kątem. To historia dobrego i złego gliniarza, z Colinem Sullivanem Matta Damona, złym facetem pracującym jako kret w policji stanowej Massachusetts i policjantem Leo, Billy Costiganem, który insynuuje się do przestępczego półświatka. Człowiekiem w centrum tego wszystkiego jest Frank Costello, gangster inspirowany Whitey Bulger, grany przez Jacka Nicholsona w przedstawieniu, które jest albo urzekającym pokazem wrogości, albo przegotowanym kawałkiem szynki (być może trochę obu).
Z drugiej strony Leo jest proszony o trzymanie się przykrywki, co z kolei daje jedno ze swoich najlepszych występów. Jego próby zachowania chłodu i nie zdradzenia pęknięć paniki, które powstały, gdy martwi się, że Frank odkryje, że jego prawdziwa tożsamość sprowadza jego często `` duże ze względu na duże '' wybory do niskiego wrzenia, a niepokój Billy'ego jest tak urzekająco przedstawiony, że wydaje się, że zarówno on, jak i publiczność mogą skończyć z atakiem serca. Oczywiście pod koniec filmu jest tylko kolejnym trupem w zadziwiającej liczbie ciał filmu Zmarły pozostaje żywym dowodem na to, że ta współpraca jest daleka od śmierci.
Wyspa tajemnic
Porzucony przez Paramount na lutowym pustkowiu z dala od potencjału sezonu nagród, który ostatecznie miał ten film, i przyćmiony przez Początek - ten inny pojazd kierowany przez Leo z 2010 roku ze złożoną narracją i mnóstwem upiornych retrospekcji z udziałem tajemniczej żony - ten thriller psychologiczny na podstawie powieści Dennisa Lehane'a został początkowo odrzucony przez niektórych jako „ mniejszy Scorsese. ' Podczas Wyspa tajemnic był najbardziej dochodowym filmem aktora i reżysera Wilk z Wall Street , jest to również ich najmniej dobrze oceniany, z 68% na Rotten Tomatoes. Jednak 11 lat później czas był łaskawy dla tego nawiedzonego klejnotu, a jeśli chodzi o małżeństwo tego mistrza i gwiazdy filmowej, jest to najlepsze, co dotychczas zrobili.
Początkowy urok filmu wydawał się być „Scorsese robi horror”, gatunek, w którym jeszcze się nie zanurzył. Rzeczywiście, tworzy niezaprzeczalny nastrój, przywołując Hitchocka za pomocą mrocznych, klaustrofobicznych zdjęć Roberta Richardsona i wyselekcjonowanej przez Robbiego Robertstona partytury współczesnej muzyki klasycznej, równie pięknej, co mrożącej krew w żyłach. Leo jest uczestnikiem gry w klimacie retrospekcji, z grubym, miejskim akcentem Teddy Daniels, badający zaginięcie pacjenta w Shutter Island Asylum for the Criminally Insane. Wkrótce jednak Scorsese odsuwa sztuczkę gatunku z powodu skrętu żołądka: Teddy wcale nie jest detektywem, ale najniebezpieczniejszym pacjentem wyspy, ofiarą okrutnej gry fabularnej zepsutego systemu opieki psychiatrycznej.
Chiller staje się studium postaci, a gatunkowy plac zabaw staje się miejscem eksploracji żalu. Gwiazda filmowa DiCaprio, tak zręcznie wykorzystana jako zarozumiały detektyw, natychmiast opada w retrospekcji, która może być najlepszą sceną w jego karierze. Wracając pewnego dnia do domu, odkrywa, że jego żona, sama będąca ofiarą problemów ze zdrowiem psychicznym, utopiła trójkę ich dzieci w stawie. Pogrążony w obrzydliwej rozpaczy Leo desperacko pływa w wodzie, gromadząc unoszące się w powietrzu zwłoki w nagim, emocjonalnym pokazie potęgującej żołądek impotencji. Kamera Scorsese zatrzymuje się boleśnie, niewygodnie na wypaczonej, zaczerwienionej, pokrytej łzami twarzy DiCaprio. Gangi współpraca zostaje w pełni zrealizowana. Z Wyspa tajemnic Scorsese zamienia ćwiczenie gatunkowe w bolesne potępienie systemu opieki psychiatrycznej, a DiCaprio zajmuje miejsce gwiazdy filmowej z duszą, do której zawsze dążył.