Jedna z najbardziej wpływowych marek w historii kina; oto wszystkie japońskie filmy o samotnym wilku i młodym samuraju uszeregowane od najgorszego do najlepszego.
Jedna z najbardziej wpływowych marek w historii kina; oto każdy klasyk Samotny Wilk i Szczenię film samurajski w kolejności od najgorszego do najlepszego. Na podstawie popularnej mangi o tym samym tytule i będącym kluczowym odniesieniem do Mandalorianin , Samotny Wilk i Szczenię filmy przedstawiają zhańbionego samuraja, który stał się zabójcą Ogami Ittō (Tomisaburo Wakayama) i jego młodego syna Daigoro (Akihiro Tomikawa), którzy podróżują przez Japonię w okresie Edo, zdobywając cele i będąc celem różnych rywalizujących frakcji – w szczególności klanu Yagyū, na którego czele stoi Panie Retsudo. W latach 1972–1974 nakręcono sześć filmów, zanim adaptacja telewizyjna zepsuła postrzeganie serii przez Wakayamę, co spowodowało jego odejście. W związku z tym wątek fabularny pozostaje niekompletny – pozostawiając serial w stanie czyśćca, jak przystało na jego nihilistycznego bohatera i jego niekończącą się misję podążania za Demoniczna droga do piekła .
Choć zarozumiałość duetu zabójców ojciec/syn brzmi przyjemnie i tandetnie, to Samotny Wilk i Szczenię serial nie jest dla osób o słabych nerwach. Pomimo młodego wieku Daigoro i uroczego wyglądu, film jest tak daleki od przyjaznego rodzinie, jak tylko można – z pokazanymi wszystkimi rodzajami przemocy i intensywnie ponurym tonem. Przemoc jest szybka, ale brutalna; żadnych popisów ani przeciągających się sparingów, tylko fontanny krwi i stosy odciętych kończyn. Przemoc na tle seksualnym również jest wyraźnie widoczna w pierwszych trzech wpisach – warto to zauważyć, dla tych, którzy nie mogą oglądać tak ekstremalnych treści.
Powiązane: Dekorator scenografii do Gwiezdnych Wojen wyjaśnia samurajskie pochodzenie wyglądu Dartha Vadera
W 1980 roku skrócona, dubbingowana wersja pierwszych dwóch Samotny Wilk i Szczenię dla anglojęzycznej publiczności ukazały się filmy pod zmienionym tytułem Zabójca Szoguna . Słynie z dodania uroczo dosadnej narracji z przeważnie milczącego Daigoro i zredukowania fabuły do najbardziej podstawowych elementów – taką wersję pojawia się w filmie Quentina Tarantino Zabij Billa, tom. 2 i został zsamplowany w albumie GZA Płynne Miecze . Dodatkowo, Samotny Wilk i Szczenię franczyza była inspiracja stojąca za Disneyem Mandalorianin - podążając śladami George'a Lucasa, zapożyczając elementy z kina japońskiego, aby wzbogacić Gwiezdne Wojny wszechświat. Jeśli chcesz szybkiego samurajskiego ciosu, Zabójca Szoguna da rade. To powiedziawszy, oryginalna, nieedytowana seria oferuje bogatsze, bardziej kontemplacyjne doświadczenie dla tych, którzy chcą zaryzykować. Oto każdy Samotny Wilk i Szczenię ranking filmów od najgorszego do najlepszego.
Samotny wilk i młode: Białe niebo w piekle (1974)
Szósty i ostatni wpis w Samotny Wilk i Szczenię franczyzowa, Białe Niebo w Piekle , jest również najmniej skuteczny: szkoda, biorąc pod uwagę jego nadprzyrodzone przesłanki. Kiedy Ittō zabija dzierżącą sztylet córkę Retsudo, serialowy wielki zły poprzysięga zemstę – zwracając się o pomoc do swojego nieślubnego syna i tworząc armię ninja zombie. W końcu Ittō i Daigoro prowadzą ich w zaśnieżone góry – ich wózek dziecięcy zamienia się w sanki – i dochodzi do ostatecznej bitwy. Niestety narracja jest dość skąpa, z kilkoma zapadającymi w pamięć scenami, a zombie-ninja nie są tak niesamowici, jak się wydaje. Co więcej, punkt kulminacyjny cierpi na słabą realizację. Podczas gdy krew rozpryskująca się na śniegu jest satysfakcjonująca wizualnie, jałowy krajobraz utrudnia zrozumienie geografii sceny. To powiedziawszy, kiedy najgorszy film z serii przedstawia ninja na nartach, jak zły może być naprawdę?
Samotny wilk i szczenię: Wózek dziecięcy do Hadesu (1972)
Trzeci wpis w Samotny Wilk i Szczenię franczyzowa, Wózek dziecięcy do Hadesu , jest najbardziej brutalnym z serii – zawiera wiele przerażających scen gwałtu, a fabuła dotyczy głównie prostytucji. Biorąc pod uwagę wstrząsającą tematykę, jest to film trudny do zniesienia, ale (jeśli nie wykorzystuje się przemocy seksualnej) zawiera także kilka najbardziej zapadających w pamięć momentów serialu: Daigoro dmuchający bańki na werandzie, padający deszcz, podczas gdy jego ojciec medytuje w pomieszczeniu; kulminacyjny Spaghetti Western; i wystrojony wózek dziecięcy z baterią broni, a wszystko to osiąga punkt kulminacyjny przy odpowiednio głupiej piosence przewodniej z lat 70. Gdyby wycięto przemoc seksualną lub przedstawiono ją w bardziej gustowny sposób, byłby to jeden z najlepszych filmów w serii. W obecnej formie, Wózek dziecięcy do Hadesu to pigułka trudna do przełknięcia - Samotny Wilk i Szczenię w najbardziej niepotrzebnym szoku.
Samotny wilk i młode: Wózek dziecięcy w krainie demonów (1973)
Piąty wpis w Samotny Wilk i Szczenię franczyzowa, Wózek dziecięcy w krainie demonów , odbiegając nieco od zwykłej formuły. Zamiast przyjmować płatność i informacje w celu dokonania zabójstwa od jednej osoby, Ittō otrzymuje informacje i pieniądze od szeregu samurajów, nagradzając go po pokonaniu ich przez Ittō. Jest też wątek poboczny, w którym Daigoro wdaje się w konflikt z kieszonkowcem. Kiedy ją wspiera, stróże prawa go chłostają, ale – podobnie jak jego ojciec – Daigoro pozostaje stoicki. The Samotny Wilk i Szczenię filmy wydają się być najlepsze, gdy Daigoro jest mocno obecne – zestawienie dziecięcego bohatera z brutalnym, gatunkowym światem ukazującym mocne strony serii. Dodatkowo, Wózek dziecięcy w krainie demonów może poszczycić się pięknymi zdjęciami, a ujęcia Ittō i Daigoro zarysowane na tle zachodzącego słońca należą do najbardziej poruszających w filmie.
Powiązane: Wojny klonów i Mandalorianin ukradł tę samą fabułę siedmiu samurajów
Samotny wilk i młode: Miecz zemsty (1972)
Pierwszy wpis w Samotny Wilk i Szczenię franczyzowa, Miecz Zemsty , kładzie podwaliny pod całą serię, choć wydaje się nieco obciążony ekspozycją w przypadku (stosunkowo) prostej historii pochodzenia. To powiedziawszy, film wykorzystuje nieliniową strukturę – zdaniem wielu wyprzedza swoje czasy – i udaje mu się malować brutalny świat pomysłowym pociągnięciem, odnajdując piękno pośród desperacji. Zaczynając od znanego już obrazu Ittō pchającego Daigoro na wózku, film powraca do ich brutalnego pochodzenia: Ittō, kat Shoguna, zostaje zdradzony i oskarżony o zdradę stanu w ramach planu Lorda Retsudo mającego na celu przejęcie jego stanowiska. Żona Ittō (i matka Daigoro) zostaje zabita przez ninja, a duet ojciec/syn zostaje zmuszony do ucieczki – stając się zabójcami znanymi jako Samotny Wilk i Cub. Aktorka Tomoko Mayama daje wspaniałą kreację w roli prostytutki Osen i – podobnie jak Daigoro – wnosi cenioną lekkość do przedstawionego mrocznego świata.
Samotny wilk i młode: Wózek dziecięcy w niebezpieczeństwie (1972)
Czwarty wpis w Samotny Wilk i Szczenię franczyzowa, Wózek dziecięcy w niebezpieczeństwie , jest prawdopodobnie najbardziej przyjemnym filmem w całej serii, z najlepszą kobiecą charakterystyką. Ittō i Daigoro zostają wynajęci, by zabić Oyuki (Michie Azuma), zabójczynię słynącą z walki z nagimi piersiami i odsłaniania groteskowych tatuaży, które mają zaszokować jej cele i zmusić je do uległości. Pomijając oczywiste elementy wyzysku, film jest w rzeczywistości dość postępowy w stylu grindhouse, a Oyuki jest jedną z najbardziej złożonych postaci drugoplanowych, jakie kiedykolwiek poruszał serial. Dodatkowo wątek poboczny przedstawia oddzielenie Daigoro od Ittō, co pozwala mu przeżyć własną krótką przygodę – nękany przez Gunbei Yagyū (Yoichi Hayashi), jednego z synów Lorda Retsudo. Zhańbiony Gunbei zostaje ujawniony w retrospekcjach: rywalizując z Ittō o zostanie katem Shoguna, Gunbei przypadkowo wycelował miecz w Shoguna i został wygnany, a inny człowiek zmuszony był umrzeć zamiast niego. To wspaniała sekwencja, bardzo przypominająca liczne retrospekcje z filmu Quentina Tarantino. Kill Bill saga.
Samotny wilk i młode: Wózek dziecięcy nad rzeką Styks (1972)
Drugi wpis w Samotny Wilk i Szczenię franczyzowa, Wózek dziecięcy nad rzeką Styks , jest powszechnie uważany za najlepszy z serii, a później stał się podstawą języka angielskiego Zabójca Szoguna . Rywalizujące frakcje, w tym (bywalcy serialu) klan Yagyū, grupa zabójczyń i trójka braci w słomkowych kapeluszach z żelaznymi szponami – to krwawy spektakl od początku do końca. Szczególnie ostatnie dwadzieścia minut to prawdziwy rodzaj szaleństwa – z pustynną sekwencją przedstawiającą pułapki na piasek, przecinaniem ludzi na pół i mroczną, choć poetycką przemową na łożu śmierci, której kulminacją jest spryskanie krwią szyja mężczyzny jak wąż ogrodowy. Jest też scena z zabójczyniami, w której siekają kolesia na kawałki, a każdy kawałek skóry uderza o podłogę z przerażającym trzaskiem. To obrzydliwe, jasne, ale zdecydowanie niesamowite – to zdanie podsumowuje całość Samotny Wilk i Szczenię franczyzowa.
Dalej: Każde jajko wielkanocne z Gwiezdnych Wojen w zwiastunie drugiego sezonu Mandalorian