Charlie Kaufman to jeden z najbardziej innowacyjnych twórców filmowych XXI wieku. Które z jego produkcji są więc najlepsze? Rozbijamy jego CV.
Charliego Kaufmana to jeden z najbardziej innowacyjnych twórców filmowych XXI wieku. Który z jego filmów jest więc najlepszy? Po pracy jako scenarzysta telewizyjny w latach 90. Kaufman wkroczył do kina, pisząc w 1999 r. metaklasyk Być Johnem Malkovichem . Od tego czasu stał się szanowanym reżyserem, czego ostatnim dowodem jest dramat Netfliksa z 2020 roku Myślę o zakończeniu rzeczy .
Filmy Kaufmana nie zawsze trafiają do mainstreamowej publiczności, ale często rodzą pytania dotyczące ludzkiej psychologii. W każdym filmie Kaufman i jego współpracownicy mają tendencję do włączania koncepcji filozoficznych, a następnie stosowania ich w codziennym życiu bohaterów. Być Johnem Malkovichem koncentruje się na uwielbieniu gwiazd, Dostosowanie koncentruje się na twórczych lękach i Synekdocha w Nowym Jorku bada całokształt życia. Ponadto filmy Kaufmana lubią Ludzka natura , Wyznania niebezpiecznego umysłu , Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu , On jest chory , I Myślę o zakończeniu rzeczy w podobny sposób eksploruj koncepcje psychologiczne poprzez postacie, które zatracają się we własnych myślach. Jednak w przypadku każdej produkcji narracja nie opiera się na jednej centralnej koncepcji, ale raczej na różnorodnych pomysłach wynikających z mentalnych uwarunkowań Kaufmana.
Powiązane: Myślę o zakończeniu rzeczy: kim jest rozmówca przez telefon
Podobnie jak wiele ponadczasowych klasyków, filmy Kaufmana można z każdym ponownym obejrzeniem interpretować na różne sposoby. Uczeń szkoły średniej lub studenta może początkowo zainteresować się surrealistycznymi narracjami, ale z czasem zacznie doceniać psychologię charakteru. Starszych widzów może zainteresować eksploracja wątków relacji, ale wtedy zwrócą większą uwagę na podtekst dotyczący konkretnych postaci. Oto wszystkie filmy napisane i/lub wyreżyserowane przez Kaufmana, ułożone od najgorszego do najlepszego.
8. Natura ludzka (2001)
Wyreżyserowany przez Michela Gondry'ego i napisany przez Kaufmana, Ludzka natura stanowi wstęp do wspaniałej współpracy duetu z 2004 roku Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu . W filmie występuje Patricia Arquette w roli Lili Jute, kobiety, która zmaga się z problemami z pewnością siebie z powodu braku równowagi hormonalnej, która powoduje, że rośnie jej dużo włosów na ciele. Tymczasem Puff (Rhys Ifans) dorasta na świeżym powietrzu i wierzy, że jest małpą. Narracyjnym symbolem wieloznacznym jest doktor Nathan Bronfman (Tim Robbins), dziewiczy psycholog z głęboko zakorzenionymi i nierozwiązanymi problemami psychologicznymi z dzieciństwa. Nathan próbuje utrzymać związek z Lilą, ale ich różne spojrzenia na ludzką naturę powodują podział.
Ludzka natura to debiut reżyserski Gondry'ego i to widać. Wcześniej francuski filmowiec wyreżyserował wiele klasycznych teledysków dla takich zespołów jak The White Stripes, Daft Punk i Radiohead, ale Ludzka natura często wydaje się niespójny z ogólnym tonem i strukturą, co w naturalny sposób wpływa na przebieg scenariusza Kaufmana i sposób, w jaki trafiają niektóre dowcipy. Surrealizm pozwala na wiele momentów śmiechu, a występy są po prostu zabawne, ale narracji brakuje ciepła. Postacie niekoniecznie wydają się zimne i niedostępne, ale są na tyle dziwaczne, że stale przypominają widzom o nieodłącznym absurdzie filmu. Gondry i Kaufman rzeczywiście mierzą wysoko i trzy lata później poprawiają swoje błędy dzięki kolejnej współpracy.
7. Wyznania niebezpiecznego umysłu (2002)
Na podstawie tytułowej książki Chucka Barrisa z 1984 r. Wyznania niebezpiecznego umysłu to kolejny film Kaufmana, w którym po raz pierwszy występuje George Clooney. Mając na uwadze, że Ludzka natura pozbawiona stylu wizualnego, ta komedia szpiegowska z 2002 roku jest zgrabna i estetyczna. Amerykański aktor Sam Rockwell wciela się w główną rolę prawdziwego gospodarza telewizyjnego, który staje się zabójcą na zlecenie rządu USA. Część uroku filmu wynika z założenia, że narrator jest niewiarygodny, ponieważ nigdy nie jest do końca jasne, czy Barris jedynie wyobraża sobie siebie jako postać międzynarodowego szpiega, czy też rzeczywiście tego dokonał. Wyprodukowany za 30 milionów dolarów Wyznania niebezpiecznego umysłu ledwo przekroczył swój budżet kasowy, ale jest kolejnym przykładem wyjątkowego podejścia tematycznego Kaufmana.
Powiązany:Każdy film Wesa Andersona w rankingu od najgorszego do najlepszego
Podobnie jak w przypadku większości skryptów Kaufmana, Wyznania niebezpiecznego umysłu zasadniczo opowiada o dorosłym mężczyźnie przezwyciężającym swoją emocjonalną niepewność. Barris jest prawdziwym hollywoodzkim profesjonalistą do tego stopnia, że często musi bronić swojej reputacji osoby przekraczającej standardy telewizji sieciowej. W życiu prywatnym Barris nie do końca może znaleźć szczęście i kogoś, kto docenia wszystkie zawiłości jego stylu życia. Wydaje się, że Kaufman pozostaje wierny doświadczeniom Barrisa, jednocześnie wykorzystując swój własny aspekt ludzki. Ostatnią ironią jest to, że Barris odnajduje miłość i wyznaje swoje grzechy, a jego narzeczona wyśmiewa go z powodu całkowitej absurdalności jego twierdzeń. I w tym tkwi dotyk Kaufmana: odkupienie poprzez refleksję i akceptację. Barris to tylko jedna z wielu postaci Kaufmana, która za dużo myśli o czym mógł poszło źle.
6. Anomalisa (2015)
Z On jest chory , scenarzysta i reżyser Kaufman sprowadza wszystko do podstaw. Akcja filmu rozgrywa się głównie w hotelu The Fregoli w Cincinnati, a wszyscy bohaterowie to lalki animacji poklatkowej. Historia Kaufmana opowiada historię autora Michaela Stone'a (David Thewlis), który stara się utrzymać znaczące relacje i zaczyna postrzegać ludzi jako różne odmiany tej samej osoby; koncepcja znana jako złudzenie Fregoliego (stąd nazwa głównego miejsca akcji). Perspektywa Michaela zmienia się, gdy poznaje kobiecą anomalię o imieniu Lisa (Jennifer Jason Leigh), kobietę mającą problemy z pewnością siebie, która zdaje się doceniać małe rzeczy w życiu. On jest chory współreżyserował Duke Johnson, specjalista od animacji poklatkowej.
On jest chory nie dorównuje rozmachowi produkcyjnemu najbardziej przejmujących filmów Kaufmana, ale skutecznie dekonstruuje psychikę otępiałego emocjonalnie człowieka. Podobnie jak Kaufman, Michael jest prawdziwym profesjonalistą, który pozornie wie, jak oświecać ludzi, ale nie jest w stanie wieść naprawdę szczęśliwego życia z powodu emocjonalnego oderwania się od bliskich. Michael i Lisa łączą się w więzi, ponieważ łączy ich wzajemne przyciąganie, ale wydaje się, że oboje wiedzą, że siły zewnętrzne ich rozdzielą. Dlatego Kaufman nie wskazuje na tragedię nieudanych związków, ale raczej na wgląd, jaki można uzyskać, pozwalając sobie na wrażliwość i otwartość. Lisa zyskuje to, czego dla niej potrzebuje Następny związku, a Michael otrzymuje ważne przypomnienie, że odejście od rutyny jest w porządku. Jak sugeruje tytuł, On jest chory celebruje wszystkie ludzkie anomalie, które czynią życie tak ekscytującym i nieprzewidywalnym.
5. Myślę o zakończeniu rzeczy (2020)
Napisany i wyreżyserowany przez Kaufmana, Myślę o zakończeniu rzeczy pojawił się na platformie Netflix w sierpniu 2020 r. bez większego szumu. Fabuła ma całe serce On jest chory , tylko wszystko to zostaje wzmocnione występami Jessie Buckley i Jesse Plemonsa. Wspólnie portretują postacie, które utknęły w podświadomości starzejącego się woźnego o skłonnościach samobójczych. Myślę o zakończeniu rzeczy początkowo przypomina dramat relacji w domu artystycznym, jednak dialogi między postaciami sugerują, że w tej historii jest o wiele więcej. Kiedy młoda kobieta o różnych imionach (Buckley) spotyka rodziców Jake’a (Plemons), staje się jasne, że wszystkie zaangażowane strony są zdane na łaskę Ojca Czasu i wędrującego umysłu starszego mężczyzny, gdy ten myśli o… zakończeniu. Film Kaufmana powstał na podstawie tytułowej powieści Iaina Reida z 2016 roku.
Więcej: Myślę o zakończeniu rzeczy: porównanie filmu z książką
Myślę o zakończeniu rzeczy nie do końca ma swój urok On jest chory lub emocjonalną głębię Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu , ale scenariusz Kaufmana rzeczywiście jest naładowany ciężkimi koncepcjami filozoficznymi związanymi z żalem i nostalgią. I po raz kolejny sceneria Kaufmana jest metaforą ludzkiego umysłu, ponieważ samochód prowadzony przez bohaterów Buckleya i Plemonsa w zasadzie wędruje po podświadomości prawdziwego bohatera, Jake'a, podczas gdy dom młodego Jake'a funkcjonuje jak piramida pogarszających się wspomnień . W tym filmie Kaufmana scenariusz wykorzystuje znakomite role Buckleya i Plemonsa, a także role Toni Collette i Davida Thewlisa w rolach odpowiednio matki i ojca. Myślę o zakończeniu s – a w szczególności jego zakończenie – rzeczywiście spolaryzuje widzów Netflixa, ale wielowarstwowa narracja Kaufmana będzie także wyzwaniem dla widzów do ponownego rozważenia możliwości kina.
4. Adaptacja (2002)
Dostosowanie opiera się na neurotycznych, meta przesłankach debiutanckiego scenariusza Kaufmana Być Johnem Malkovichem . Obydwa projekty wyreżyserował Spike Jonze, którego dopracowany film uwydatnia wszelkie dziwactwa bohaterów Kaufmana. Fabuła oparta jest na książce Susan Orlean z 1998 roku Złodziej orchidei , przy czym narracja jest taka, że Nicolas Cage odgrywa wersję Kaufmana, próbując opracować założenia swojej adaptacji. Cage gra także drugą rolę jako fikcyjny brat Kaufmana, Donald, początkujący scenarzysta, który podchodzi do swojego rzemiosła zupełnie inaczej niż Charlie. Tak jak Być Johnem Malkovichem posiada element mrugający okiem, Dostosowanie w podobny sposób zaprasza publiczność do przyjęcia dziwacznego założenia i całego czarnego humoru, który wywodzi się z twórczego niepokoju Charliego.
Formalnie, Dostosowanie to genialny tekst. Kaufman wykorzystuje swoje doświadczenia z prawdziwego życia i podejmuje duże ryzyko, dosłownie podwajając historię, która dotyczy głównie jego twórczych niepewności, a nie wiernej adaptacji dzieła Orleanu. Dzięki Cage'owi w podwójnej roli twórcy filmu mają idealnego wykonawcę, który wzmocni wszystkie dziwactwa Kaufmana z prawdziwego życia. Narracja początkowo przypomina metahołd złożony wszystkim oryginalnym gawędziarzom branży filmowej, ale Kaufman w zaskakujący sposób przenosi się do tradycyjnych hollywoodzkich tropów wraz z napięciem w ostatnim akcie. To podejście sprawdza się dzięki znakomitej obsadzie drugoplanowej, w tym Meryl Streep i Chrisowi Cooperowi, którzy w zasadzie obydwaj stanowią główne tytuły własnej historii w ramach głównej narracji. Dostosowanie nie stał się sensacją kasową i pozwolił Kaufmanowi pracować przy większym budżecie, ale jego kolejny film... Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu - potwierdził, że radzi sobie najlepiej, pracując przy skromnym budżecie, z narracją o wysokich koncepcjach i z udziałem uznanych wykonawców, którzy są zachwyceni możliwością udziału w produkcji Kaufmana.
3. Być jak John Malkovich (1999)
Podobnie jak filmy z końca lat 90., takie jak Klub walki I Podejrzani , Być Johnem Malkovichem korzysta z elementu zaskoczenia. Oczywiście tytuł częściowo zdradza założenia, ale sama narracja pozwala na oszałamiające wrażenia już przy pierwszym obejrzeniu. To niezapomniany film, który zainspirował widzów do aktywnego poszukiwania informacji o pisarzu Kaufmanie i reżyserze Jonze. John Cusack wciela się w Craiga Schwartza, lalkarza z Nowego Jorku, który znajduje portal do umysłu amerykańskiego aktora Johna Malkovicha. Cameron Diaz występuje także w roli żony Craiga, Lotte, która zdaje sobie sprawę, że pociąga ją kobieta o imieniu Maxine (Catherine Keener), choć kontroluje umysł Malkovicha.
Powiązany:Każdy film braci Coen uznawany za najgorszy do najlepszego
Być Johnem Malkovichem to nie tylko klasyczna produkcja Kaufmana, ale prawdopodobnie jeden z najlepszych filmów dekady. Kaufman pierwotnie kupował scenariusz w Hollywood w połowie lat 90. i ostatecznie związał się z Jonze za pośrednictwem kultowego reżysera Francisa Forda Coppoli. Zatem z przedprodukcją filmu związana jest hollywoodzka tradycja Być Johnem Malkovichem , a sama historia jest tak dziwnie cudowna, że nie przypomina niczego innego z wczesnej ery Internetu. Ponieważ film został tak dobrze przyjęty zarówno przez krytyków, jak i zwykłych widzów, Kaufman zyskał niezbędną siłę przebicia w branży i pewność siebie, aby mocniej realizować swoje oryginalne koncepcje, co zaowocowało niektórymi z najbardziej postępowych dzieł kinowych początku XXI wieku. Podczas gdy wiele filmów Kaufmana rzeczywiście zawiera wątki psychologiczne, Być Johnem Malkovichem jest tak wyjątkowy ze względu na lekki, komediowy ton i ujmujące występy.
2. Synekdocha, Nowy Jork (2008)
Bez żadnego kontekstu, Synekdocha w Nowym Jorku to trudny zegarek ze względu na ciężki materiał tematyczny o śmierci. Biorąc pod uwagę tragiczną śmierć głównego aktora Philipa Seymoura Hoffmana w 2014 roku, z perspektywy czasu film staje się jeszcze większym wyzwaniem. Jednak pomimo całej wrodzonej ciemności, Synekdocha w Nowym Jorku z pewnością jest najambitniejszym dziełem Kaufmana, przynajmniej jeśli chodzi o podejście do doświadczenia życiowego. Film jest także debiutem reżyserskim Kaufmana i ukazuje jego potencjał jako filmowca godnego porównania z taką legendą jak Ingmar Bergman, szwedzki scenarzysta i reżyser, który w swoich dramatach związkowych w podobny sposób zgłębiał psychologię i śmierć.
Dla nowicjuszy Kaufmana, którzy nie radzą sobie z obsługą Myślę o zakończeniu rzeczy , Synekdocha w Nowym Jorku prawdopodobnie będzie przytłaczający. Kaufman podąża za przygnębionym dramatopisarzem, który martwi się wszystkim, co może pójść nie tak w jego życiu, a mimo to nadal stara się realizować swoje twórcze cele. Dla Cadena Cotarda (Hoffman) – bohatera, którego imię wywodzi się z urojeń Cotarda lub kogoś, kto wierzy, że nie żyje – jest na tyle odrętwiały emocjonalnie, że nie przejmuje się tym, że może zagrozić swoim artystycznym ambicjom.
W Synekdocha w Nowym Jorku , czas płynie inaczej niż w większości filmów Kaufmana, a życie osobiste Cadena odbija się w wieloletniej produkcji scenicznej, której widzowie nigdy nie widzieli na żywo. Caden martwi się o swoje dziedzictwo zarówno jako ojca, jak i twórcy, a interpretacje filozofii Junga przez Kaufmana pozwalają Hoffmanowi zanurzyć się w roli, która nie polega na przejmujących monologach, a bardziej na przekazywaniu utrzymujących się myśli o nieadekwatności. Jeśli Synekdocha w Nowym Jorku można porównać do gorączkowego snu, który sprawi, że widzowie poczują się niekomfortowo, ale w najlepszy możliwy sposób. Nie jest to ani film radosny, ani komediowa produkcja Kaufmana. Synekdocha w Nowym Jorku to oszałamiający dramat humanistyczny reżysera, który prawdopodobnie stworzył swoje opus magnum swoim pierwszym filmem reżyserskim.
Powiązane: Myślę o zakończeniu rzeczy: każda wskazówka dotycząca zwrotu Jake’a [SPOILER].
1. Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu (2004)
Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu to najlepsza produkcja Kaufmana ze względu na wspólne kręcenie filmów oraz sposób, w jaki pomysły scenarzysty są interpretowane przez obsadę i reżysera. Z Ludzka natura , Kaufman i Jonze niekoniecznie chybili, ale nie uchwycili nastroju, z którym widzowie mogliby się w pełni utożsamić. Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu zaczyna się jak tradycyjny dramat romantyczny, gdy nieśmiały chłopak Joel Barish (Jim Carrey) i dziewczyna z Manic Pixie Dream Girl Clementine Kruczynski (Kate Winslet) łączą się podczas jazdy pociągiem, a potem zdają sobie sprawę, że między nimi rodzi się romantyczna iskra. Zamiast trzymać się liniowej narracji, aby pokazać wzloty i upadki związku, Kaufman włącza element science fiction w postaci firmy Lacuna, Inc., która może wymazać osobiste wspomnienia. Clementine jako pierwsza poddaje się procedurze, a następnie Joel podąża jej śladem, poruszając się po przestrzeni snów, w której może od razu porozmawiać z Clementine, rozpoznając jednocześnie, że znajduje się w środku dziwnego doświadczenia w ciele zewnętrznym. Kaufman przedstawia widzom rzeczywistość bohaterów, a następnie tworzy narrację świadomego snu, w której pewne momenty przynoszą bohaterom radość, by następnie zostać natychmiast wymazane z ich pamięci.
Chemia między Winsletem i Carreyem podnosi się Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu w nowoczesny klasyk. Kiedy film był produkowany, Winsletowi zabrakło zaledwie siedmiu lat Tytaniczny , a Carrey miał cały bagaż bycia postrzeganym jedynie jako gwiazda komedii. Ostatecznie opowieść Kaufmana czerpie korzyści z połączenia dwóch elitarnych aktorów, którzy ucieleśniają cały niepokój i pasję swoich beznadziejnych romantycznych bohaterów. Drugoplanowi gracze, tacy jak Mark Ruffalo i Kirsten Dunst, mogliby skutecznie wcielić się w Joela i Clementine, ale jest coś wyjątkowego w dwóch wielkich hollywoodzkich gwiazdach, którym udaje się wykręcić wszystko i skupić na szczegółach dialogu. Clementine uważa się za twardą dziewczynę, ale jej interakcje z Joelem zdradzają jej samoocenę. Chce być bezbronna i chce być kochana. To samo tyczy się Joela, tyle że nie jest on pewien, jak komunikować swoje uczucia.
Z Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu , Charliego Kaufmana nie skupia się na własnej neurotyczności ani twórczej niepewności, ale raczej próbuje wczuć się w ludzi, którzy mają trudności z zaakceptowaniem miłości. Nie kończy się tajemniczym finałem czy ciężkim komentarzem filozoficznym, zamiast tego poprzestaje na poczuciu nadziei; nastrój, który dla wielu osób może umykać w prawdziwym życiu, ale zawsze można go wywołać w snach lub znaczących wspomnieniach.
Dalej: Wieczne światło słoneczne zakończenia nieskazitelnego umysłu i wyjaśnienie prawdziwego znaczenia