Charliego Kaufmana jest jednym z najbardziej innowacyjnych filmowców XXI wieku, więc który z jego filmów jest najlepszy? Po pracy jako scenarzysta telewizyjny w latach 90., Kaufman przeszedł do kina, pisząc metaklasyczny film z 1999 roku Być Johnem Malkovichem . Od tego czasu wyewoluował w szanowanego reżysera, czego dowodem jest ostatnio dramat Netflix z 2020 roku Myślę o zakończeniu rzeczy .
Filmy Kaufmana nie zawsze trafiają do mainstreamowej publiczności, ale często stawiają pytania o ludzką psychikę. W każdym filmie Kaufman i jego współpracownicy zwykle włączają koncepcje filozoficzne, a następnie stosują je do codziennych zajęć bohaterów. Być Johnem Malkovichem koncentruje się na uwielbieniu celebrytów, Dostosowanie koncentruje się na twórczych lękach i Synekdocha, Nowy Jork bada całokształt życia. Ponadto filmy Kaufmana, takie jak Ludzka natura , Wyznania niebezpiecznego umysłu , Wieczne Słońce Nieskazitelnego Umysłu , On jest chory , I Myślę o zakończeniu rzeczy podobnie eksploruj koncepcje psychologiczne poprzez postacie, które zatracają się we własnych myślach. Jednak w przypadku każdej produkcji narracje nie opierają się na jednej centralnej koncepcji, ale raczej na różnorodnych pomysłach, które wynikają z mentalnych uwarunkowań Kaufmana.
Powiązane: Myślę o zakończeniu rzeczy: kim jest rozmówca przez telefon
Podobnie jak wiele trwałych klasyków, filmy Kaufmana mogą być różnie interpretowane przy każdym ponownym obejrzeniu. Uczeń szkoły średniej lub college'u może początkowo zostać przyciągnięty do surrealistycznych narracji, ale potem doceni psychologię postaci. Starszych widzów można zainteresować eksploracją wątków związanych z relacjami, ale wtedy zwracają większą uwagę na podtekst dotyczący konkretnych postaci. Oto każdy film, który napisał i / lub wyreżyserował Kaufman, w rankingu od najgorszego do najlepszego.
8. Natura ludzka (2001)
Wyreżyserowany przez Michela Gondry'ego i napisany przez Kaufmana, Ludzka natura funkcjonuje jako elementarz wspaniałej współpracy duetu w 2004 roku Wieczne Słońce Nieskazitelnego Umysłu . W filmie występuje Patricia Arquette jako Lila Jute, kobieta, która zmaga się z problemami z pewnością siebie z powodu braku równowagi hormonalnej, która powoduje, że rośnie jej dużo włosów na ciele. Tymczasem Puff (Rhys Ifans) dorasta na świeżym powietrzu i wierzy, że jest małpą. Bohaterem narracji jest dr Nathan Bronfman (Tim Robbins), dziewiczy psycholog z głęboko zakorzenionymi i nierozwiązanymi problemami psychologicznymi z dzieciństwa. Nathan próbuje utrzymać związek z Lilą, ale ich różne spojrzenia na ludzką naturę powodują podział.
Ludzka natura to reżyserski debiut Gondry'ego i to widać. Wcześniej francuski filmowiec nakręcił wiele klasycznych teledysków dla takich zespołów jak The White Stripes, Daft Punk i Radiohead, ale Ludzka natura często wydaje się chaotyczny ze względu na ogólny ton i strukturę, co w naturalny sposób wpływa na przebieg scenariusza Kaufmana i sposób lądowania niektórych żartów. Surrealizm pozwala na wiele momentów śmiechu, a występy są czysto zabawne, ale brakuje ciepła w narracji. Bohaterowie niekoniecznie wydają się zimni i niedostępni, ale są wystarczająco dziwaczni, by stale przypominać widzom o nieodłącznym absurdzie filmu. Gondry i Kaufman rzeczywiście mierzą wysoko i ostatecznie naprawiają swoje błędy, kontynuując współpracę trzy lata później.
7. Wyznania niebezpiecznego umysłu (2002)
Na podstawie tytułowej książki Chucka Barrisa z 1984 roku, Wyznania niebezpiecznego umysłu to kolejny film Kaufmana, w którym występuje reżyser po raz pierwszy George Clooney . Mając na uwadze, że Ludzka natura brakuje stylu wizualnego, ta komedia szpiegowska z 2002 roku jest zgrabna i estetycznie żywa. Amerykański aktor Sam Rockwell występuje w roli głównej jako prawdziwy prezenter telewizyjny, który zostaje zabójcą dla rządu USA. Część uroku filmu wynika z niewiarygodnego założenia narratora, ponieważ nigdy nie jest do końca jasne, czy Barris po prostu wyobraża sobie, że jest międzynarodowym szpiegiem, czy też rzeczywiście wykonał tę pracę. Wyprodukowany za 30 milionów dolarów, Wyznania niebezpiecznego umysłu ledwo przekroczył swój budżet w kasie, ale jest kolejnym przykładem wyjątkowego podejścia tematycznego Kaufmana.
Powiązany:Wszystkie filmy Wesa Andersona od najgorszego do najlepszego
Podobnie jak w przypadku większości skryptów Kaufmana, Wyznania niebezpiecznego umysłu jest zasadniczo o dorosłym mężczyźnie przezwyciężającym swoją emocjonalną niepewność. Barris jest prawdziwym hollywoodzkim profesjonalistą, do tego stopnia, że często musi bronić swojej reputacji za przekraczanie norm telewizji sieciowej. W życiu prywatnym Barris nie może znaleźć szczęścia ani kogoś, kto doceni wszystkie złożoności jego stylu życia. Wydaje się, że Kaufman pozostaje wierny doświadczeniom Barrisa, jednocześnie uwzględniając swój własny pogląd na element ludzki. Ostatnia ironia polega na tym, że Barris znajduje miłość i wyznaje swoje grzechy, ale jego narzeczona wyśmiewa go z powodu całkowitej absurdalności jego twierdzeń. I na tym polega dotyk Kaufmana: odkupienie poprzez refleksję i akceptację. Barris jest tylko jedną z wielu postaci Kaufmana, która za dużo myśli o czym mógł poszło źle.
6. Anomalisa (2015)
Z On jest chory , scenarzysta i reżyser Kaufman rozbiera wszystko do podstaw. Akcja filmu rozgrywa się głównie w hotelu The Fregoli w Cincinnati, a wszystkie postacie to marionetki animacji poklatkowej. Historia Kaufmana podąża za autorem Michaelem Stone'em (David Thewlis), który walczy o utrzymanie znaczących relacji i zaczyna postrzegać ludzi jako różne odmiany tej samej osoby; koncepcja znana jako urojenie Fregoliego (stąd nazwa głównego miejsca akcji). Perspektywa Michaela zmienia się, gdy poznaje kobiecą anomalię o imieniu Lisa (Jennifer Jason Leigh), kobietę z problemami z pewnością siebie, która zdaje się doceniać małe rzeczy w życiu. On jest chory współreżyserował Duke Johnson, specjalista od animacji poklatkowej.
On jest chory nie dorównuje zakresowi produkcyjnemu najbardziej przejmujących filmów Kaufmana, ale skutecznie dekonstruuje psychikę człowieka, który stał się emocjonalnie odrętwiały. Podobnie jak Kaufman, Michael jest prawdziwym profesjonalistą, który pozornie rozumie, jak oświecić jednostki, ale nie jest w stanie żyć naprawdę szczęśliwym życiem z powodu emocjonalnego oderwania od bliskich. Michael i Lisa nawiązują więź, ponieważ istnieje wzajemne przyciąganie, ale oboje zdają się wiedzieć, że siły zewnętrzne rozdzielą ich. Tak więc Kaufman wskazuje nie na tragedię nieudanych związków, ale raczej na wgląd, który można uzyskać, pozwalając sobie na wrażliwość i otwartość. Lisa zyskuje to, czego potrzebuje dla niej Następny związek, a Michael otrzymuje ważne przypomnienie, że można odejść od rutyny. Jak sugeruje tytuł, On jest chory celebruje wszystkie ludzkie anomalie, które sprawiają, że życie jest tak ekscytujące i nieprzewidywalne.
5. Myślę o zakończeniu rzeczy (2020)
Napisany i wyreżyserowany przez Kaufmana, Myślę o zakończeniu rzeczy pojawił się na Netflix w sierpniu 2020 roku bez większego szumu. Fabuła ma całe serce On jest chory , tylko wszystko jest wzmacniane przez występy Jessie Buckley i Jesse Plemons. Razem portretują postacie utknięte w podświadomości starzejącego się woźnego o skłonnościach samobójczych. Myślę o zakończeniu rzeczy początkowo rozgrywa się jak dramat relacji w domu artystycznym, ale dialog postaci sugeruje, że w tej historii jest znacznie więcej. Kiedy młoda kobieta o różnych imionach (Buckley) spotyka rodziców Jake'a (Plemons), staje się jasne, że wszystkie zaangażowane strony są zdane na łaskę Ojca Czasu i wędrującego umysłu starszego mężczyzny, który myśli o, cóż, zakończeniu rzeczy. Film Kaufmana oparty jest na tytułowej powieści Iaina Reida z 2016 roku.
Więcej: Myślę o zakończeniu rzeczy: jak film wypada w porównaniu z książką
Myślę o zakończeniu rzeczy nie do końca ma w sobie urok On jest chory lub emocjonalną głębię Wieczne Słońce Nieskazitelnego Umysłu , ale scenariusz Kaufmana jest rzeczywiście pełen ciężkich koncepcji filozoficznych związanych z żalem i nostalgią. I po raz kolejny scenerie Kaufmana są metaforami ludzkiego umysłu, ponieważ samochód prowadzony przez postacie Buckleya i Plemonsa zasadniczo wędruje przez podświadomość prawdziwego bohatera, Jake'a, podczas gdy dom młodego Jake'a funkcjonuje jak piramida pogarszających się wspomnień . W tym filmie Kaufmana scenariusz korzysta ze znakomitych kreacji Buckleya i Plemonsa, a także Toni Collette i Davida Thewlisa jako matki i ojca. Myślę o Ending Thing s – a w szczególności jego zakończenie – rzeczywiście spolaryzują widzów Netflix, ale wielowarstwowa narracja Kaufmana będzie również wyzwaniem dla widzów do ponownego rozważenia możliwości kina.
4. Adaptacja (2002)
Dostosowanie opiera się na neurotycznym, metazałożeniu scenariusza debiutu fabularnego Kaufmana Być Johnem Malkovichem . Oba projekty wyreżyserował Spike Jonze, którego dopracowane filmy podkreślają wszystkie dziwactwa postaci Kaufmana. Fabuła oparta jest na książce Susan Orlean z 1998 roku Złodziej orchidei , z narracją polegającą na tym, że Nicolas Cage gra wersję Kaufmana próbującą opracować przesłankę do swojej adaptacji. Cage ma także drugą rolę jako fikcyjny brat Kaufmana, Donald, aspirujący scenarzysta, który podchodzi do swojego rzemiosła znacznie inaczej niż Charlie. Tak jak Być Johnem Malkovichem posiada element mrugnięcia okiem, Dostosowanie podobnie zachęca publiczność do przyjęcia dziwacznej przesłanki i całego czarnego humoru, który wywodzi się z twórczego niepokoju Charliego.
Formalnie, Dostosowanie jest genialnym pismem. Kaufman wykorzystuje swoje doświadczenia z prawdziwego życia i podejmuje duże ryzyko, dosłownie podwajając się z historią, która dotyczy głównie jego twórczych niepewności, w przeciwieństwie do wiernej adaptacji pracy Orleanu. A dzięki Cage'owi w podwójnych rolach filmowcy mają idealnego wykonawcę, który wzmocni wszystkie dziwactwa Kaufmana z prawdziwego życia. Narracja początkowo odgrywa rolę metahołdu dla wszystkich oryginalnych gawędziarzy przemysłu filmowego, ale Kaufman z ciekawością przechodzi do tradycyjnych hollywoodzkich tropów w swoim ostatnim akcie napięcia. Podejście to sprawdza się dzięki znakomitej obsadzie drugoplanowej, w tym Meryl Streep i Chrisowi Cooperowi, z których obaj zasadniczo przedstawiają własną historię w ramach głównej narracji. Dostosowanie nie stał się sensacją kasową i pozwolił Kaufmanowi pracować z wyższym budżetem, ale jego kolejny film - Wieczne Słońce Nieskazitelnego Umysłu - potwierdził, że najlepiej sobie radzi, pracując ze skromnym budżetem, pomysłowymi narracjami i uznanymi wykonawcami, którzy są zachwyceni możliwością bycia częścią produkcji Kaufmana.
3. Być jak John Malkovich (1999)
Podobnie jak filmy z końca lat 90., np Klub walki I Podejrzani , Być Johnem Malkovichem korzysta z elementu zaskoczenia. Oczywiście tytuł częściowo zdradza założenia, ale sama fabuła pozwala na oszałamiające wrażenia z oglądania po raz pierwszy. To niezapomniany film, który zainspirował widzów do aktywnego poszukiwania informacji o pisarzu Kaufmanie i reżyserze Jonze. John Cusack gra Craiga Schwartza, nowojorskiego lalkarza, który znajduje portal do umysłu amerykańskiego aktora Johna Malkovicha. Cameron Diaz gra żonę Craiga, Lotte, która zdaje sobie sprawę, że pociąga ją kobieta o imieniu Maxine (Catherine Keener), jednocześnie kontrolując umysł Malkovicha.
Powiązany:Wszystkie filmy braci Coen w rankingu od najgorszego do najlepszego
Być Johnem Malkovichem to nie tylko klasyczna produkcja Kaufmana, ale prawdopodobnie jeden z najlepszych filmów dekady. Kaufman początkowo kupował scenariusz w Hollywood w połowie lat 90., a ostatecznie związał się z Jonze za pośrednictwem kultowego reżysera Francisa Forda Coppoli. Tak więc hollywoodzka tradycja związana jest z przedprodukcją Być Johnem Malkovichem , a sama historia jest tak dziwnie cudowna, że nie przypomina niczego innego z wczesnej ery Internetu. Ponieważ film został tak dobrze przyjęty zarówno przez krytyków, jak i kinomanów, Kaufman zyskał niezbędną pozycję w branży i osobistą pewność siebie, aby mocniej naciskać na swoje oryginalne koncepcje, co zaowocowało niektórymi z najbardziej postępowych dzieł kinematograficznych początku XXI wieku. Podczas gdy wiele filmów Kaufmana jest rzeczywiście mocno obciążonych motywami psychologicznymi, Być Johnem Malkovichem jest tak wyjątkowy ze względu na lekki, komediowy ton i ujmujące występy.
2. Synekdocha, Nowy Jork (2008)
Bez żadnego kontekstu, Synekdocha, Nowy Jork to trudny zegarek ze względu na ciężki materiał tematyczny o śmierci. A biorąc pod uwagę tragiczną śmierć głównego aktora Philipa Seymoura Hoffmana w 2014 roku, z perspektywy czasu film staje się jeszcze większym wyzwaniem. Jednak dla całej wrodzonej ciemności, Synekdocha, Nowy Jork musi być najbardziej ambitną pracą Kaufmana, przynajmniej jeśli chodzi o podejście do doświadczenia życia. Film jest także debiutem reżyserskim Kaufmana i pokazuje jego potencjał jako filmowca, którego można porównać do legendy, takiej jak Ingmar Bergman, szwedzki scenarzysta i reżyser, który w podobny sposób badał psychologię i śmierć w swoich dramatach o związkach.
Dla nowicjuszy Kaufmana, którzy nie radzą sobie Myślę o zakończeniu rzeczy , Synekdocha, Nowy Jork prawdopodobnie poczuje się przytłaczający. Kaufman podąża za przygnębionym dramatopisarzem, który martwi się wszystkim, co może pójść nie tak w jego życiu, a mimo to wciąż stara się iść naprzód, realizując swoje twórcze cele. Dla Cadena Cotarda (Hoffman) – postaci, której imię wywodzi się z urojeń Cotarda lub kogoś, kto wierzy, że nie żyje – jest wystarczająco odrętwiały emocjonalnie, by nie przejmować się kompromitacją swoich artystycznych ambicji.
W Synekdocha, Nowy Jork , czas płynie inaczej niż w większości filmów Kaufmana, a życie osobiste Cadena odzwierciedla wieloletnia produkcja teatralna, której nigdy nie widziano na żywo. Caden martwi się o swoje dziedzictwo zarówno jako ojca, jak i twórcy, a interpretacje filozofii Junga przez Kaufmana pozwalają Hoffmanowi zanurzyć się w roli, która nie polega na przejmujących monologach, a bardziej na przekazywaniu uporczywych myśli o nieadekwatności. Jeśli Synekdocha, Nowy Jork jest porównywalny do gorączkowego snu, to taki, który sprawi, że widzowie poczują się nieswojo, ale w najlepszy możliwy sposób. To nie jest ani wesoły film, ani komediowa produkcja Kaufmana. Synekdocha, Nowy Jork to oszałamiający dramat humanistyczny filmowca, który prawdopodobnie stworzył swoje opus magnum swoim pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym.
Powiązane: Myślę o zakończeniu rzeczy: każda wskazówka do skrętu Jake'a [SPOILER].
1. Wieczne słońce nieskazitelnego umysłu (2004)
Wieczne Słońce Nieskazitelnego Umysłu jest najlepszą produkcją Kaufmana ze względu na wspólne kręcenie filmów oraz sposób, w jaki pomysły pisarza są interpretowane przez obsadę i reżysera. Z Ludzka natura , Kaufman i Jonze niekoniecznie kręcili się i chybiali, ale nie uchwycili nastroju, z którym widzowie mogliby się w pełni utożsamić. Wieczne Słońce Nieskazitelnego Umysłu zaczyna się jak tradycyjny dramat romantyczny, gdy nieśmiały facet Joel Barish (Jim Carrey) i Manic Pixie Dream Girl Clementine Kruczynski (Kate Winslet) łączą się podczas jazdy pociągiem, a potem zdają sobie sprawę, że między nimi zaiskrzyło. Zamiast trzymać się liniowej narracji, aby pokazać wzloty i upadki związku, Kaufman włącza element science fiction w postaci firmy Lacuna, Inc., która może wymazać osobiste wspomnienia. Clementine przechodzi procedurę jako pierwsza, a potem Joel idzie w jej ślady, poruszając się po sennej przestrzeni, w której może od razu rozmawiać z Clementine, jednocześnie rozpoznając, że jest w środku dziwnego doświadczenia z ciałem zewnętrznym. Kaufman przedstawia widzom realia bohaterów, a następnie tworzy narrację świadomego snu, w której pewne momenty przynoszą bohaterom radość, by po chwili zniknąć z ich pamięci.
Chemia między Winsletem i Carreyem wzrasta Wieczne Słońce Nieskazitelnego Umysłu w nowoczesną klasykę. Kiedy film został wyprodukowany, Winslet miał zaledwie siedem lat Tytaniczny , a Carrey miał cały bagaż bycia postrzeganym tylko jako gwiazda komedii. Ostatecznie opowieść Kaufmana czerpie korzyści z połączenia dwóch elitarnych wykonawców, którzy uosabiają cały niepokój i pasję ich beznadziejnych romantycznych postaci. Wspierający gracze, tacy jak Mark Ruffalo i Kirsten Dunst, mogliby skutecznie wcielić się w Joela i Clementine, ale jest coś wyjątkowego w dwóch wielkich gwiazdach Hollywood, którym udaje się to wyciszyć i skupić na szczegółach dialogu. Clementine uważa się za twardą dziewczynę, ale jej interakcje z Joelem zdradzają jej samoocenę. Chce być bezbronna i chce być kochana. To samo dotyczy Joela, tylko on jest mniej pewny, jak przekazać swoje uczucia.
Z Wieczne Słońce Nieskazitelnego Umysłu , Charliego Kaufmana nie skupia się na własnej neurotyczności ani twórczych niepewnościach, ale raczej próbuje wczuć się w ludzi, którzy walczą o zaakceptowanie miłości. Nie kończy się tajemniczym finałem ani ciężkim filozoficznym komentarzem, ale zamiast tego opiera się na poczuciu nadziei; nastrój, który może umknąć tak wielu ludziom w prawdziwym życiu, ale zawsze można go uzyskać w snach lub znaczących wspomnieniach.
Dalej: Zakończenie Wiecznego Słońca Nieskazitelnego Umysłu i wyjaśnienie prawdziwego znaczenia