Reżyser Endgame myli się co do śmierci Iron Mana: chodziło o ego Starka

Rozumowanie współreżysera Joe Russo, dlaczego Iron Man (Robert Downey Jr.) poświęcił się w Avengers: Koniec gry jest źle. Gdy zbliża się trzecia rocznica kulminacyjnego filmu Marvel Studios, fani ponownie wracają do filmu z 2019 roku, nawet gdy MCU posuwa się naprzód w fazie 4. Avengers: Koniec gry była wypełniona wieloma ruchomymi elementami. Oprócz rozwiązania zakończenia Cliffhanger Avengers: Wojna bez granic , działa również jako łabędzi śpiew dla kilku oryginalnych członków Avengers. Obejmuje to Tony'ego Starka, który zginął, poświęcając się dla większego dobra.

Od czasu rozpoczęcia MCU w 2008 roku, Iron Man był chłopcem z plakatu serii, aż do swojej śmierci w Avengers: Koniec gry . Jego śmierć jeszcze bardziej podkreśliła koniec Infinity Saga, ponieważ oznaczała, że seria będzie musiała iść do przodu bez jej wiodącej postaci. Ponad dekadę, odkąd przyjął nowe powołanie do zostania superbohaterem, Stark zakończył swoją historię, oddając swoje życie, by pokonać Thanosa (Josh Brolin). Zapytany, dlaczego ostateczną ofiarę musiał złożyć Iron Man, a nie Kapitan Ameryka (Chris Evans), Russo wyjaśnił, że ponieważ bardziej wpływowe było zobaczenie tego z notorycznie egoistycznej postaci, takiej jak Iron Man, niż w przypadku tradycyjnego bohatera jak Steve Rogers.

Związane z: No Way Home: Garfield’s Funny Avengers Komentarz to potajemnie kopanie w MCU

Istnieją jednak pewne problemy z rozumowaniem twórcy filmu. Na początek, Stark wielokrotnie udowadniał, że jest gotów umrzeć za wyższą sprawę, sugerując, że jest w stanie odłożyć na bok swoje ego. W Mściciele , chętnie przeleciał przez tunel czasoprzestrzenny, aby powstrzymać więcej Chitauri przed wejściem. Był również gotów zrobić to samo w Avengers: Wojna bez granic i gdyby nie Doktor Strange (Benedict Cumberbatch) oddał Kamień Czasu, Thanos by go zabił. Biorąc to pod uwagę, znając Starka, niedokładne jest zakładanie, że całkowicie lekceważył swoje ego. W każdym razie mogło to być tym, co zmotywowało go do wykonania gry ofiarnej Avengers: Koniec gry . Chciał udowodnić, że druga szansa na życie, którą otrzymał po porwaniu w Afganistanie, nie została zmarnowana. Przypuszczalnie znalazł też pewną satysfakcję, wiedząc, że to on ostatecznie pokonał Szalonego Tytana po latach torturowania go ideą.

Fani wiedzieli, że na długo przed tym, jak Thanos stał się uznanym zagrożeniem w MCU, Stark już wiedział, że nadchodzi. Może nie znać dokładnie jego ani jego celów, ale Iron Man przewidywał, że atak Lokiego (Tom Hiddleston) w Mściciel s nie było rzeczą jednorazową. Podczas gdy Bóg psot został ostatecznie pokonany, bohater był świadomy, że większe zagrożenie przyniesie Ziemi zniszczenie. To doprowadziło go do pewnych wątpliwych decyzji, w tym do posunięcia się do ustanowienia zbroi na całym świecie w celu jej ochrony. Nawet kiedy Thanos już wygrał Avengers: Wojna bez granic , Stark wciąż miał się na baczności, dlatego stworzył kombinezon ratunkowy dla Pepper Potts (Gwyneth Paltrow). Nawet gdy wszechświat się uspokoił, Iron Man wciąż miał oko na każde nowe zagrożenie i był w jakiś sposób przekonany, że jest jedynym, który może pokonać cokolwiek to jest, co ostatecznie wraca do jego ego.

Niezależnie od motywacji Starka i intencji Russos w sposobie, w jaki zakończyli jego historię, nie można zaprzeczyć emocjonalnemu wpływowi jego śmierci na Avengers: Koniec gry . Bez niego MCU wydaje się i wygląda inaczej, ponieważ był główną postacią serii w całej sadze Infinity. Choć była tragiczna, śmierć Iron Mana była konieczna, aby zachować jakość narracji Marvel Studios i zrównoważony rozwój wszechświata.

Więcej: Pozycja MCU Doktora Strange'a sprawia, że stan Avengersów w fazie 4 jest dziwniejszy