Dlaczego spaghetti westerny Sergio Leone zdefiniowały ten gatunek i jak dzisiejsza publiczność musi powrócić do kultowych filmów Clinta Eastwooda.
Kultowe trio spaghetti westernów włoskiego autora Sergio Leone z Clintem Eastwoodem - nieoficjalnie nazwane Dolary trylogia ”- stały się istotnym elementem zachodniego krajobrazu filmowego. Chociaż nie zostały wydane jako trylogia, filmy są ze sobą połączone i istnieje najlepsza kolejność, aby je oglądać. Składa się z lat 1964 Za garść dolarów Lata 1965 Za kilka dolarów więcej i lata 1966 Dobry, zły i brzydki , the Dolary trylogia pomogła zmienić podejście filmowców i estetyczny styl całego zachodniego gatunku. Wpływ Leone trwa do dziś, co widać w tytułach takich jak Nienawistna Ósemka i Mandalorianin.
Kontynuuj przewijanie, aby kontynuować czytanie Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
Sergio Leone Dolary trylogia założyła gatunek Spaghetti Western, głównie dzięki mistrzowskiemu reżyserowaniu Leone. Zakres często wydawał się większy niż życie, muzyka, dzięki uprzejmości kultowego kompozytora muzyki filmowej Ennio Morricone, od razu stała się ikoniczna, a historie, choć być może nie tak wyjątkowo spektakularne, jak coś takiego jak John Ford Poszukiwacze lub Dyliżans , były epizodyczne i wspaniałe. Według reżysera jego filmy nie miały wywołać kinowej rewolucji; mimo to zainspirowali 200 dodatkowych spaghetti westernów, a połowa z nich zawierała w tytule słowo „dolary”.
Profesjonalne relacje Leone z Clint Eastwood pojawiło się po tym, jak reżyser zauważył obiecującego aktora w serialu telewizyjnym Rawhide . Po zaproponowaniu głównej roli w Za garść dolarów , jego pierwszy film, Eastwood przyjął nisko płatny występ z powodu zainteresowania wizytą w Europie. Poprzez produkcję, niebezpieczny proces, który obejmował dość dużą barierę językową, zakończyli nieoficjalny remake samurajskiego thrillera Akiry Kurosawy Yojimbo , a Eastwood wrócił do Rawhide całkowicie ignorujący potworny sukces Garść został za granicą. Z dnia na dzień Eastwood stał się międzynarodową gwiazdą, a „spaghetti western” stał się powszechnie stosowanym terminem. Następujący Za garść dolarów , Eastwood i Leone wspólnie pracowali nad dwoma dodatkowymi filmami, z których każdy wykorzystał to doświadczenie, aby ewoluować jako filmowcy.
Czym jest trylogia Dollars
Plik Dolary Trilogy to nieoficjalna, nadrzędna nazwa nadana trio filmów Leone. Podczas Za garść dolarów, jeden z najlepszych westernów wszechczasów, był hitem za granicą, amerykańska publiczność w dużej mierze zmęczyła się zachodnim gatunkiem. Chociaż zdarzały się sporadyczne wyróżniające się produkcje - patrz John Ford's Człowiek, który zastrzelił Liberty Valence w 1962 roku Johna Sturgesa Wspaniała siódemka w 1960 lub Howard Hawk's Rzeka Brawo w 1959 roku - większość zachodnich filmów, które wyskoczyły z Hollywood w późnych latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych, to produkty postrzegane jako auto-parodie. Krytycy, filmowcy i znane nazwiska kasowe mniej lub bardziej zdystansowali się od gatunku.
Jednak w przypadku filmów Leone amerykański dystrybutor United Artists szukał silnego punktu widzenia, aby pomóc w zwiększeniu liczby zdjęć w obu Amerykach. Jako pierwsi wpadli na pomysł „Człowieka bez imienia” - tajemniczej postaci przedstawionej i unieśmiertelnionej przez Eastwooda - i stąd pomysł ujęcia tych filmów jako trylogii.
Kampania marketingowa opierała się na fakcie, że postać Eastwooda we wszystkich trzech filmach nosiła te same ubrania i zachowywała się z grubsza w podobny sposób. W rzeczywistości większość kostiumów postaci, w tym kultowe ponczo i kamizelka z owczej skóry, zostało sprowadzonych za granicę przez Eastwooda jako część jego własnej garderoby z zestawu Rawhide . A jeśli chodzi o wykonanie, jego dyskretna prezencja, polegająca w dużej mierze na fizyczności jego postaci, a nie przeciągającej się mono lub dialogach, idealnie pasowała do poszukiwanego stylu Leone; w rezultacie plik Dolary trylogia to jedne z najlepszych filmów Clinta Eastwooda. Ale mimo to aktor musiał regularnie walczyć z reżyserem o zmniejszenie liczby wypowiedzi, które jego bohaterowie mieli w całym serialu.
Nieoficjalna trylogia Order Of The Dollars
Chociaż sam Leone nigdy nie chciał, aby jego trzy filmy były spakowane jako trylogia, w filmach są wydarzenia, które wyznaczają oś czasu. Nieoficjalna kolejność to Dobry, zły i brzydki na czele, działając jako prequel do Za kilka dolarów więcej , a następnie kończąc na Za garść dolarów . Co ciekawe, pomimo intencji reżysera lub ich braku, te trzy filmy nie zawierają żadnych poważnych błędów ciągłości, gdy postrzega się je jako ciągły serial.
Biorąc pod uwagę jego ekspansywną zależność i komentarz do wojny secesyjnej, Dobry, zły i brzydki jest mocno osadzony na początku tych trzech filmów, mimo że jest ostatnim do zrealizowania. Leone umieścił w swoim filmie niesławny konflikt amerykański, aby przedstawić ostry komentarz na temat brutalności wojny, wykorzystując głównie postać Eastwooda. Można argumentować, że jest to najbardziej empatyczny, jaki kiedykolwiek dostał w serialu „Człowiek bez imienia”. Nie tylko w nietypowy sposób komentuje bezsensowne zdobycie mostu widziane w połowie filmu (`` Nigdy nie widziałem tylu ludzi tak bardzo zmarnowanych ''), ale także przerywa pogoń za złotym skarbem, aby spędzić z nim czas. umierający żołnierze po obu stronach wojny.
Jeśli chodzi o wydarzenia, jest jednak wiele wydarzeń, które się ustalają Dobry, zły i brzydki miejsce na czele serii. Na przykład Blondie Eastwooda powoli podnosi elementy swojego kultowego stroju przez cały film, zanim w końcu założy całość po ostatniej strzelaninie.
Za kilka dolarów więcej ma miejsce po Dobry, zły i brzydki nie tylko dlatego, że pułkownik Douglas Mortimer (Lee Van Cleef), mściwy łowca nagród, który współpracuje z Manco w celu wytropienia wyjętego spod prawa, jest weteranem wojny secesyjnej, ale także dlatego, że w filmie zawierającym rok 1872 można zobaczyć gazetę. Jedyny czynnik, który stawia Za kilka dolarów więcej przed Za garść dolarów jest jednak to, że Manco i Mortimer biorą udział w brawurowym konkursie strzeleckim, w którym celem jest kapelusz „Człowiek bez imienia”. Widać dziury po tej sprzeczce Za garść dolarów .
Niespójności w trylogii dolarowej
Chociaż nie ma poważnych błędów ciągłości w całym Dolary trylogii, faktem jest, że Sergio Leone nie chciał, aby te trzy filmy były oglądane w tandemie, w wyniku czego w produkcjach występują pewne drobne niespójności. Co najważniejsze, podczas gdy strategia kampanii United Artists obracała się wokół promowania postaci Clinta Eastwooda jako `` Człowieka bez imienia '', ma on inny przydomek w każdym z nich: w Za garść dolarów , jest on nazywany Joe; w Za kilka dolarów więcej , nazywa się Manco; i w Dobry, zły i brzydki , nazywa się Blondie. Aby być uczciwym, wszystkie te trzy imiona, zwłaszcza to drugie, są przypisane postaci przez inne postacie z Dzikiego Zachodu Leone.
W całej trylogii jest kilka powtarzających się wyborów castingowych, które również odrywają się od pomysłu klasyczne westerny będąc sekwencyjną historią. Na przykład Lee Van Cleef, który grał pułkownika Mortimora Za kilka dolarów więcej , zagrał także Angel Eyes (znanego również jako „The Bad”) w Dobry, zły i brzydki . Chociaż Mortimer przeżył wydarzenia z poprzedniej produkcji, jego diabelski charakter byłby nonsensowny w tej drugiej, zwłaszcza jeśli Dobry, zły i brzydki miało miejsce przed Za kilka dolarów więcej . Również włoski aktor Gian Maria Volontè grał głównego antagonistę w obu Za garść dolarów i Za kilka dolarów więcej . W obu filmach jego bohaterowie spotykają się z chwalebnym zakończeniem z rąk zachodniej sprawiedliwości. Tak więc, podczas gdy te wybory obsady z pewnością wynikały z konieczności i preferencji reżysera, to jednak chwytają za koncepcję the Dolary T rilogy .