Od wstrząsającego dramatu „Fargo” po komedię typu „Big Lebowski” – bracia Coen są niesamowici. Według Rotten Tomatoes, oto ich najlepsze filmy.
Jeśli jest coś, w czym bracia Coen są świetni, to jest to zestawienie. I nie chodzi tu tylko o zestawienie w ich filmach – jak przejście od pełnej napięcia sceny włamania do kopniaka w jaja w ich debiucie reżyserskim Krew, prosta – to zestawienie w ich filmografii jako całości. Wyjdą z wstrząsającego dramatu nagrodzonego Oscarem Fargo Do taka szalona komedia Wielkiego Lebowskiego lub wyjdą z wstrząsającego dramatu nagrodzonego Oscarem To nie jest kraj dla starych ludzi do szalonej komedii Spal po przeczytaniu . A ich filmy są niezmiennie bez zarzutu.
POWIĄZANE: 10 prezentów, które trzeba mieć dla fanów filmów braci Coen
Poważny człowiek (89%)
Coenowie wychowali się jako Żydzi na przedmieściach Ameryki i fragmenty tego wychowania można dostrzec w całej ich twórczości, ale nie wyraźniej niż w ich zwodniczo uproszczonej opowieści biblijnej Poważny człowiek , historia żydowskiego ojca z przedmieść, którego życie wokół niego powoli zaczyna się rozpadać. Jest to ponowna opowieść o Hiobie, człowieku, którego wiara w Boga została wystawiona na próbę przez odebranie mu rodziny, domu i środków do życia, aby udowodnić szatanowi, że ma rację, a akcja rozgrywa się w Ameryce lat 60. XX wieku. Tematyczna opowieść oddaje istotę sprawy, nie będąc zbyt nachalnym ani kaznodziejskim, a zapierające dech w piersiach zdjęcia Rogera Deakinsa sprawiają, że jest to wciągające przeżycie wizualne, a także potężna duchowa przypowieść.
Bartona Finka (90%)
Biorąc pod uwagę, że było to po prostu coś, co Coenowie wymyślili, gdy zmagali się z blokadą pisarską podczas opracowywania scenariusza Przeprawa Millera , Bartona Finka to ogromne osiągnięcie. Można ten film oglądać setki razy i nadal nie do końca go zrozumieć. Właściwie nie byłbyś w stanie nawet nazwać jego gatunku. Czy to czarna komedia? Czy to horror psychologiczny? Czy to surrealistyczny film noir? Na pierwszy rzut oka jest to opowieść o dramatopisarzu z lat 40., który przeprowadza się do Hollywood, aby pisać scenariusze, ale pod spodem jest to o wiele bardziej złożone. Medytuje nad religią, pracą, twórczymi zmaganiami ludzkości i upadkiem społeczeństwa, drwiąc jednocześnie z własnej formy.
KRAWAT: Ballada o Busterze Scruggsie (91%)
Początkowo Coenowie robili Ballada o Busterze Scruggsie jako miniserial dla Netflix, a następnie przerobiony na film i obsypany nominacjami do Oscara. Ten film jest dowodem na to, że filmy Netflixa nie są wcale złe i wbrew temu, co sądzi Steven Spielberg, mogą być mocnymi pretendentami do nagród.
POWIĄZANE: Obejrzyj: Mieszanka Red Dead Redemption 2/Ballad of Buster Scruggs w serwisie Netflix
Jak w przypadku każdej antologii, niektóre segmenty są silniejsze od innych, ale ogólnie rzecz biorąc, każdy segment ma powód, aby się tam znaleźć. To western, w którym wszystkie podgatunki westernu są przedstawione w formie antologii. I pomimo różnych tonów opowieści, każda z nich to bracia Coen w stylu vintage.
KRAWAT: Podnoszenie Arizony (91%)
Często zakłada się, że wszystkie filmy Nicolasa Cage'a są złe, ale te, które są dobre, są Naprawdę dobre jak Podnoszenie Arizony . Cage wciela się w byłego skazańca, który po odkryciu, że nie może zajść w ciążę ze swoją żoną policjantką i nie może adopcji ze względu na przeszłość kryminalną, postanawia porwać jedno z nowonarodzonych ośmiornic lokalnego biznesmena i wychować je jako własne. Oczywiście nie jest to takie proste, w wyniku czego powstała jedna z najbardziej zwariowanych komedii slapstickowych, jakie kiedykolwiek nakręcono. Panuje błędne przekonanie, że komedia fizyczna jest leniwa – nie jest leniwa, jeśli jest zrobiona dobrze.
KRAWAT: Przeprawa Millera (91%)
Z charakterystycznego i charakterystycznego stylu Coenów jasno wynikało, że gdyby spróbowali nakręcić film gangsterski, byłby on zupełnie inny niż stylu filmów gangsterskich, jakiego się spodziewaliśmy z filmów np Ojciec chrzestny I Chłopaki . Coenowie Przeprawa Millera to mistrzowski kurs tematycznego opowiadania historii. Fabuła jest gęsta i skomplikowana, ale film leci szybko, podobnie jak wiele powtarzających się motywów, więc nie powoduje bólu głowy ani zagubienia jak większość eposów kryminalnych. Film jest także nienagannie zagrany, a szczególnie jeden monolog Johna Turturro okazał się rozczarowaniem Transformatory fanów, że jest fenomenalnym aktorem, jeśli nie obsikają go roboty.
Wewnątrz Llewyna Davisa (92%)
Szkoda, że Wewnątrz Llewyna Davisa nie był większym hitem. W rolach głównych Oscar Isaac sprzed epoki Poe Damerona wciela się w Llewyna Davisa, artystę ludowego w stylu Boba Dylana z lat 60., który z trudem zarabia na życie w biznesie muzycznym. Zamiast mieć ogólną narrację, film jest bardziej epizodyczny, przedstawiający podróże tytułowego piosenkarza folkowego po Ameryce, z samą gitarą przerzuconą przez plecy i wiernym kotem u boku. Istnieje szkoła myślenia, według której fabuła jest ważniejsza niż charakter, ale jako wnikliwe i piękne studium charakteru, Wewnątrz Llewyna Davisa stanowi mocny argument przemawiający za charakterem nad fabułą.
KRAWAT: To nie jest kraj dla starych ludzi (93%)
To nie jest kraj dla starych ludzi okazał się ulubionym filmem braci Coen Akademii i nie bez powodu. To neowestern, który czerpie motywy ze starych filmów o kowbojach i przeszczepia je we współczesną scenerię. Film jest równie ponury i bezkompromisowy jak powieść Cormaca McCarthy’ego, na której powstał. Chociaż historia nie ma klasycznej struktury i w rzeczywistości podważa oczekiwania publiczności jak szczęśliwe zakończenie i triumf bohatera oraz właściwe rozwiązanie narracji, To nie jest kraj dla starych ludzi to jeden z nielicznych przypadków, w których tego rodzaju subwersje faktycznie działają na korzyść filmu.
KRAWAT: Fargo (93%)
Fargo ma całkowicie własny styl. Jest to tak wyjątkowy i łatwy do zdefiniowania styl, że zaadaptowano na jego podstawie cały program telewizyjny. Roztrzęsiony sprzedawca ubezpieczeń każe porwać swoją żonę, by wyłudzić od bogatego teścia okup. Potem porwanie kończy się niepowodzeniem, a ludzie giną, więc sprawą zajmuje się ciężarna policjantka.
POWIĄZANE: FX zamawia Fargo sezon 4, Chris Rock to Star
Z nienaganną obsadą, m.in Frances McDormand w roli decydującej o karierze , Williama H. Macy’ego i Steve’a Buscemiego – film wciąga od samego początku. Ponure poczucie humoru, surrealistyczny portret przemocy i miłe akcenty z Minnesoty sprawiają, że film bardziej przypomina wizualną odyseję niż film. Wszystkie filmy powinny być tak przemyślane, dobrze wykonane i zapierające dech w piersiach – dbałość o szczegóły jest rewelacyjna.
Krew, prosta (94%)
Debiut reżyserski braci Coen nadal uznawany jest za jeden z ich najlepszych filmów. Ma wszystkie cechy charakterystyczne charakterystyczne dla ich twórczości: czarny humor, zapadające w pamięć wadliwe postacie, fachowo wykonany montaż, przerażające sceny nocne, ekscytujące wykorzystanie oświetlenia, a przede wszystkim zestawienie. Wyraźną atrakcją filmu jest hipnotyzujący portret prywatnego detektywa Lorrena Vissera w wykonaniu M. Emmeta Walsha, a ścieżka dźwiękowa Cartera Burwella pomaga stworzyć pełną napięcia atmosferę filmu w każdej scenie, ale jako całość jest to mistrzowskie podejście do gatunku neo-noir, które obala wszystkie najbardziej przewidywalne konwencje i definiuje te najlepsze.
Prawdziwe męstwo (96%)
Ogólnie rzecz biorąc, remake'i są do niczego. Jednak tak się nie dzieje, gdy reżyserują je bracia Coen. Ich rewizjonistyczna wersja klasycznego westernu Johna Wayne’a Prawdziwe męstwo został uznany przez Rotten Tomatoes za najlepszy film duetu. Oryginał zasłynął z nietypowo cynicznej roli Wayne'a, a tutaj tę rolę – alkoholika Rooster Cogburn – stróża prawa – znakomicie zagrał Jeff Bridges. Hailee Steinfeld i Matt Damon tworzą drugoplanową obsadę filmu, który wystrzega się konwencji typowego hollywoodzkiego westernu na rzecz surowej, ponurej palety, która dokładnie przedstawia okropności Starego Zachodu w zimnym, minimalistycznym stylu.
DALEJ: Od dziwacznego do jeszcze dziwniejszego: 5 ulubionych przez fanów filmów braci Coen (i 5, które nie trafiły w sedno)