Wiele filmów Brata Coena to mroczne komedie. Oto ich najzabawniejsze filmy i te z najciemniejszymi motywami.
Od czasu premiery swojego debiutanckiego filmu w 1984 roku Joel i Ethan Coenowie to dwaj z najbardziej płodnych i wyjątkowych twórców filmowych amerykańskiego kina. Mimo że ich filmy poruszają szeroką gamę tematów, ich styl jest wyraźnie ich własny, niezależnie od gatunku, w którym pracują.
POWIĄZANE: Bracia Coen: 10 najzabawniejszych i zapadających w pamięć postaci
Bracia Coen są znani ze swoich dziwacznych, dziwacznych postaci i mrocznego poczucia humoru. Wiele ich filmów można uznać za mroczne komedie, niektóre są bardziej mroczne niż śmieszne, a inne zabawniejsze niż mroczne. Oto 5 przykładów ich najciemniejszych filmów i 5 przykładów ich najzabawniejszych.
Najciemniejszy: Krew prosta
Jednym z najmroczniejszych przedsięwzięć Coenów jest ich debiut reżyserski pt. Krew, prosta. Do dziś film uważany jest za jeden z najlepszych przykładów neo-noir, podgatunku, w którym Coenowie pracowali w kilku różnych okresach swojej kariery.
POWIĄZANE: 10 powodów, dla których Blood Simple to arcydzieło noir
Krew, prosta Akcja rozgrywa się w samym sercu Teksasu, gdzie właściciel baru zatrudnia detektywa rozwodowego, aby zamordował jego niewierną żonę i jej nowego kochanka. Był to nie tylko debiut filmowy rodziny Coenów, ale także debiutancka rola filmowa Frances McDormand, która poślubiła Joela Coena w kwietniu 1984 roku, czyli w roku premiery filmu.
Najzabawniejsze: Ladykillers
2004 rok Ladykillers uważany jest za drugorzędny film braci Coen i słusznie. To remake filmu z 1955 roku o tym samym tytule i jest bezwstydnie głupi. Tom Hanks wciela się w profesora G.H. Dorr, który przekonuje starszą kobietę, aby wynajęła mu piwnicę na próby muzyczne z jego zespołem muzyki klasycznej. Jednakże „zespół” to pstrokata banda złodziei, których Dorr zwerbował do wykopania tunelu z piwnicy do pobliskiego skarbca kasyna, gdzie czeka fortuna. J.K. Simmons, Marlon Wayans i wspaniała obsada odmieńców sprawiają, że czas w kinie jest bardzo zabawny.
Najciemniejszy: Miller’s Crossing
Lata 90-te Przeprawa Millera nie jest pozbawiony czarnego humoru, ale w większości jest to raczej prosty dramat kryminalny z epoki. Przemoc jest makabryczna, a bohaterami są bezlitośni, zatwardziałi gangsterzy, dla których nie ma nic świętego. Gabriel Byrne gra Toma Reagana, którego lojalność wobec szefa mafii zostaje nadszarpnięta, gdy otrzymuje zadanie utrzymania pokoju między rywalizującymi rodzinami, które w miarę upływu czasu filmu stają się coraz bardziej wrogo nastawione.
Do dzisiaj, Przeprawa Millera ma wierną rzeszę fanów, którzy twierdzą, że choć nie jest uważany za klasyk Coena, należy do ich najlepszych filmów.
Najzabawniejsze: Wychowywanie Arizony
Lata 1987 Podnoszenie Arizony był kontynuacją ich debiutu w stylu neo-noir, Krew, prosta. To znacznie lżejsza sprawa, chociaż wiąże się z dużą dozą psot. Nicolas Cage gra H.I. McDunnough, bezpłodny były więzień, który wraz z żoną Edwiną porywa dziecko, aby spełnić swoje marzenia o rodzicielstwie.
POWIĄZANE: 10 faktów zza kulis na temat podnoszenia Arizony
McDunnogh to totalny głupek, ale biorąc pod uwagę tę obsadę postaci, nie jest nawet najgłupszym z całej grupy. Sam McMurray omal nie kradnie filmu w roli Glena, brygadzisty warsztatu mechanicznego H.I., którego tępe dialogi są źródłem wielu najgłośniejszych śmiechu w filmie.
Najciemniejszy: To nie jest kraj dla starych ludzi
Do najczarniejszych pozycji w katalogu Coena należy nagrodzony Oscarem film z 2007 roku, pt. To nie jest kraj dla starych ludzi . Film, znakomicie zrealizowana adaptacja powieści Cormaca McCarthy'ego, opowiada krwawą historię zaginionych 2 milionów dolarów z nieudanej transakcji narkotykowej i tych, którzy są zdeterminowani, aby je przechować.
POWIĄZANE: 10 najlepszych współczesnych filmów noir według IMDb
Łączy w sobie klasyczne elementy westernu ze współczesnymi technikami noir, tworząc literacki film o losie, śmierci i bezbożności. Jest mroczny jak w filmach, ale to prawdziwe arcydzieło.
Najzabawniejsze: Spal po przeczytaniu
Geniusz Spal po przeczytaniu jest to, że jest to bardzo skomplikowany film szpiegowski, którego bohaterowie są w większości głupi jak brzytwa. Chaos następuje, gdy wspomnienia agenta CIA trafiają w ręce dwóch pracowników siłowni, granych przez Brada Pitta i Frances McDormand. Chcą zarobić, ale sytuacja wymyka się spod kontroli.
John Malkovich jest histerycznie zabawny w roli analityka CIA, któremu zaginęła płyta, a Pitt i McDormand również są znakomici w swoich rolach. Spal po przeczytaniu nie jest jednym z najlepszych filmów Coenów, ale spełnia obietnicę dużej i częstej dawki śmiechu.
Najciemniejszy: poważny człowiek
2009 rok Poważny człowiek nie jest filmem brutalnym, ale to nie znaczy, że nie jest jednym z najciemniejszych i ponurych filmów w dorobku braci Coen. Fabuła koncentruje się wokół Larry'ego Gopnika, granego przez Michaela Stuhlbarga. Przez cały film jego życie rozwija się niemal na wszystkie możliwe sposoby.
Jego małżeństwo się rozpada, bezrobotny brat jest zmuszony zamieszkać z nim, a jego karierę podważa tajemniczy sabotażysta. Uświadomił sobie także, że może mieć poważne problemy zdrowotne, a pod koniec filmu nad szkołą jego syna uderza tornado. Istnieje kilka sposobów interpretacji Poważny człowiek : jako metafora religijna, nihilistyczna przypowieść, a może nawet czarna jak smoła absurdalna farsa. Tak czy inaczej, jest to „poważnie” ponury film.
Najzabawniejsze: Fargo
Znak geniuszu Fargo jest to, że równie dobrze można by go uznać za jeden z najciemniejszych filmów Coensa, gdyby nie mnóstwo innych tytułów pasujących do tego opisu. Fargo to brutalny kryminał, który jest jednocześnie histerycznie zabawny. Jerry Lundegaard grany przez Williama H. Macy'ego to chyba najgłupszy ze wszystkich bohaterów Coena, żałosny sprzedawca samochodów, który nie zdał egzaminu, który zatrudnia kilku odmieńców do porwania jego żony. Frances McDormand gra rozbrajającą, ale bystrą Marge, która rozwiązuje sprawę.
Daje ciemność materiału połączona z głupotą złoczyńców i uroczą niewinnością bohaterów Fargo zachwycający komiks, pomimo mrocznej tematyki.
Najciemniejszy: Człowiek, którego nie było
Jest „neo-noir”, a potem jest po prostu stary film noir. 2001 rok Człowiek, którego nie było to hołd Coena złożony ukochanemu gatunkowi z przeszłości. Został nakręcony w pięknej, czarno-białej kolorystyce przez operatora Rogera Deakinsa, który za swoją twórczość otrzymał nominację do Oscara. Akcja rozgrywa się w latach czterdziestych XX wieku, kiedy fryzjer grany przez Billy'ego Boba Thorntona postanawia szantażować szefa swojej żony i nielegalnego kochanka, aby zapewnić sobie fundusze na rozpoczęcie działalności pralni chemicznej.
Jak w przypadku wszystkich filmów z gatunku noir, plan kończy się tragicznie i prowadzi do jeszcze bardziej niepokojących wydarzeń. Człowiek, którego nie było to jedno z niedocenianych arcydzieł Coensa, po które widzowie powinni koniecznie sięgnąć.
Najzabawniejsze: Wielki Lebowski
Lata 1998 Wielkiego Lebowskiego był być może zbyt dziwny dla mainstreamowej publiczności w momencie premiery, ponieważ była to bomba kasowa. Od tego czasu stał się oczywiście jednym z największych kultowych klasyków wszechczasów i nie bez powodu: jest to jeden z najzabawniejszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały. Jeff Bridges gra Jeffreya „The Dude” Lebowskiego, który zostaje wzięty za milionera o tym samym nazwisku i uwikłanego w tajemniczy spisek dotyczący porwania po zaginięciu jego żony. Histerycznie zabawne i nieskończenie mądry, Wielkiego Lebowskiego można oglądać bez przerwy, bez starzenia się.
DALEJ: Najlepsza postać w każdym z 10 najwyżej ocenianych filmów braci Coen na IMDb