Lee Unkrich, absolwent reżysera Pixara, grzecznie porzucił typowe podejście zarówno do jego filmów animowanych, jak i filmów Pixara w ogóle.
Reżyser Lee Unkrich kwestionuje utrwalony pogląd na temat jego filmu Pixar z 2017 roku: Orzech kokosowy . Unkrich to nazwisko regularnie pojawiające się w filmach Pixar, ponieważ wcześniej był współreżyserem Zabawkowa historia 2 , Potwory i spółka. , I Gdzie jest Nemo przed staniem na czele Historia zabawek 3 tylko. Orzech kokosowy był dla studia animacji dużym sukcesem komercyjnym i krytycznym, a film chwalono szczególnie za przedstawienie kultury meksykańskiej i motywy więzi rodzinnych. Lee Unkrich, absolwent reżysera Pixara, sprzeciwił się błędnemu przekonaniu, że jego Zwycięzca nagrody dla najlepszego filmu animowanego 2017 to film dla dzieci. W serii wymian na Twitterze m.in. Unkrich dyplomatycznie przekonuje, że jego twórczość i filmy animowane szerzej różnią się od opowiadań przeznaczonych przede wszystkim dla dzieci. Choć jego postawa jest jednoznaczna i stanowcza, podchodzi do tematu grzecznie i w dobrej wierze w stosunku do osób, z którymi bezpośrednio się kontaktuje, oraz użytkowników śledzących dyskurs.
„To dla mnie bardzo gorący temat. Istnieje niefortunny brak szacunku dla animacji jako uniwersalnego medium do opowiadania historii – na równi z akcją na żywo – i przez 25 lat pracy w Pixar niewiele się to poprawiło.
Powiązane: Luca i Turning Red Break Najważniejszy trend Pixara
—
Dlaczego myślenie o animacji jako tylko dla dzieci jest błędem
Zdecydowana postawa Unkricha jest następstwem znaczących wstrząsów w Disneyu, kiedy Bob Iger powrócił, aby zastąpić Boba Chapka na stanowisku dyrektora generalnego firmy zaledwie dwa lata po odejściu z tego samego stanowiska. Sam Chapek wyraził niedawno pogląd, któremu Unkrich się przeciwstawia, że filmy animowane są przeznaczone wyłącznie na rynek dziecięcy. Jego komentarze wywołały reakcję fanów Disneya, postrzeganą jako odejście od długiej historii marki w zakresie opowiadania historii, która jest skierowana jednocześnie do odbiorców w każdym wieku. Pomiędzy reakcją na te uwagi a ostrą krytyką reakcji Disneya – pod rządami Chapka – na obowiązujące na Florydzie ustawodawstwo „Nie mów gejom” z początku tego roku, powrót Igera jest postrzegany jako konieczna korekta kursu dla firmy.
Stosunek do filmów animowanych od dawna odrzucał je jako rozrywkę dla najmłodszych, począwszy od debiutu Disneya w 1937 r. Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków . Pomimo renesansu Disneya na przełomie lat 80. i 90. XX wieku, a także pojawienia się Pixara pod koniec lat 90. (obie firmy zyskały uznanie za zgłębianie bardziej dojrzałych i złożonych emocjonalnie tematów), medium to nigdy nieodwracalnie przełamało barierę tego postrzegania . Niedawny trend polegający na przerabianiu przez Disneya swojej filmografii animowanej na aktorów na żywo wywołał własną krytykę dotyczącą tego, jak wzmacnia to ideę niższości animacji jako formatu opowiadania historii.
Istnieją jednak mocne przesłanki wskazujące, że takie postawy stopniowo zanikają na rzecz bardziej zróżnicowanego uznania dla animacji jako medium skierowanego do odbiorców, zarówno młodych, jak i starszych. Lata 90. były pod tym względem znaczącym krokiem naprzód, nie tylko dzięki współczesnym klasykom Disneya, takim jak Piękna i Bestia I Król Lew , ale produkcje inne niż Disney, takie jak Książę Egiptu I Żelazny Gigant . Pixar kontynuował tę działalność w latach 2000., oferując dobrą passę funkcji – m.in Wall-E I W górę - w ramach którego aktywnie badano i wykorzystywano historie, które przemawiały do dorosłych. Ostatnio filmy takie jak Spider-Man: Do Spider-Verse w dalszym ciągu poszerzają świadomość i uznanie dla animacji jako formy sztuki równej aktorstwu na żywo.
Następny: Każde lśniące jajko wielkanocne w filmach „Toy Story” studia Pixar
Źródło: Lee Unkrich