Jak dotąd recenzje dla Netflix Krzesło były w przeważającej mierze pozytywne. Jego wydanie, zaplanowane na początek nowego roku szkolnego, nie mogło być bardziej doskonałe. Pierwszy sezon serialu miał premierę 20 sierpnia i od tego czasu internet o nim szumi. Krzesło zaczyna się od profesor Ji-Yoon Kim (Sandra Oh), która zostaje pierwszą kobietą kierownik wydziału anglistyki Uniwersytetu Pembroke . Przez cały sześcioodcinkowy pierwszy sezon Ji-Yoon znosi narastające trudności w pracy iw domu, walcząc o uratowanie swojego tonącego działu, jednocześnie zajmując się narastającymi trudnościami swojej skomplikowanej córki Ju Ju (Everly Carganilla) w szkole i kontaktach towarzyskich.
W centrum uwagi znajdują się również problemy wydziału. Niektórzy starsi wykładowcy anglistyki walczą o odwołanie się do kurczących się klas niezainteresowanych studentów, podczas gdy młoda dr Yasmin „Yaz” McKay (Nana Mensah), jedyna czarnoskóra kobieta na wydziale, walczy o stanowisko, na które zdecydowanie zasługuje. W tym samym czasie studenci protestują przeciwko kwestiom sprawiedliwości społecznej i spirali skandalu wywołanego przez profesora Billa Dobsona (Jay Duplass), jako dziekana szkoły, dziekana Paula Larsona (David Morse), który zajmuje się tylko liczbami, ignorując wszystko inne.
Powiązane: Krzesło Obsada i przewodnik po postaciach: skąd rozpoznajesz aktorów
W czasie, gdy pisano ten artykuł, Krzesło ma 86% na Rotten Tomatoes. Wielu recenzentów zwróciło uwagę na dokładne przedstawienie środowiska akademickiego w serialu, wzmocnione przez Zabicie Ewy gwiazda Sandra Oh i jej talenty przedstawiające postać, która nawet na papierze jest już niesamowicie przekonująca. Oto część pochwał Krzesło otrzymywał:
' Oh konsekwentnie gra aktorstwo, które może wygładzić wyboiste scenariusze, aby sprzedać prawie wszystko. To ulga, gdy widzi, jak zagłębia się w coś takiego jak „Krzesło”, które tylko oszczędnie wymaga tej umiejętności. '
' Charakterystyka Ji-Yoon nie jest zgodna ze zwykłymi stereotypami azjatycko-amerykańskimi w popkulturze. Jest jedną z nielicznych znanych mi postaci telewizyjnych, która nosi swoje koreańskie imię, a nie jego rozwodnioną, zangielszczoną wersję. Jest samotną matką z adoptowaną córką Ju-Ju (Everly Carganilla) i jest profesorem sztuk wyzwolonych, a nie naukowcem, inżynierem czy lekarzem. '
' Ale najlepszym powodem, aby przesiedzieć anemiczne pierwsze cztery odcinki, jest pogłębiający się portret koreańskiej Amerykanki w sytuacjach rzadko eksplorowanych w popkulturze. ... Jest jeszcze niespokojna sytuacja, w której Ji-Yoon, podobnie jak wielu Amerykanów pochodzenia azjatyckiego w elitarnych miejscach pracy, znajduje się - bardziej akceptowana przez białych strażników niż ich czarnych lub brązowych odpowiedników, ich bliskość do władzy i przywództwa jest następnie interpretowana, słusznie lub nie, jako polityczne samozadowolenie. '
Sęp :
' Rozumie, że każda osoba — bez względu na to, czy jesteś córką zapracowanej samotnej matki, sfrustrowanym studentem, czy naukowcem, który martwi się, że się zestarzałeś — ostatecznie stara się po prostu czuć, że jest widziana i pożądana. Pokazuje nam, jak ci wszyscy ludzie funkcjonują w świecie, który wygląda dość blisko prawdziwego życia: zabawny, melancholijny i ciągły bałagan, w którym najlepsze, na co można liczyć, to miejsce do wygodnego osiedlenia się, takie, które nie zawali się całkowicie pod własnym ciężarem. '
Łupek :
' Co najważniejsze, serial pokazuje nam również, że uniwersytety, karykaturalnie przedstawiane przez prawicę jako bastiony postępowej myśli, są w rzeczywistości głęboko zakorzenionymi, kulturowo konserwatywnymi instytucjami, których najważniejszą troską jest odpowiedzialność. O ile intencją instytucji jest utrzymanie nietkniętych hierarchii i nierówności strukturalnych, które pozwalają systemowi działać jak zwykle, zarówno wykładowcy, jak i studenci mogą być traktowani jako straty uboczne. '
Opiekun :
' To wielkie osiągnięcie, że nic z tego nie wydaje się wartościowe ani dydaktyczne. Wydaje się, że to prawdziwa eksploracja, udramatyzowana dyskusja na temat międzypokoleniowych różnic i podziałów, z których niewielu stara się wyciągnąć ciepło i zbadać z prawdziwym zainteresowaniem. '
Te recenzje wyraźnie to potwierdzają Krzesło Siła jej tkwi w przekonującej, ale chaotycznej charakterystyce Ji-Yoon i jej jeszcze bardziej chaotycznych relacjach. Zniuansowany portret azjatyckiej Amerykanki omija łatwe stereotypy, nawet z odmową dać Ji-Yoon Sandry Oh bardziej „zamerykanizowana” nazwa. Niektórzy krytycy wyrażali radość po prostu z tego, że po raz pierwszy poczuli się reprezentowani w telewizji. Krzesło próbuje poświęcić podobną uwagę samej nauce, podkreślając głęboko konserwatywne ideały uniwersytetów i ich zacofane priorytety. Chociaż większość ludzi zdawała się doceniać jego wysiłki, by uczciwie uwypuklić wady szkolnictwa wyższego, niektórzy recenzenci narzekali, że program jest nieco za krótki w tej dziedzinie, ponieważ Krzesło zakończenie sezonu 1 nastąpiło zdecydowanie za wcześnie. Oto kilka takich krytycznych uwag:
' Podczas gdy The Chair oferuje wiele komentarzy społecznych – seria dotycząca nie tylko antysemityzmu, ale także białej supremacji i nierówności płci – serial tak naprawdę nie pomaga żadnej z tych kwestii, co jest rozczarowujące, ponieważ opowiadanie się za zmianami w miejscu pracy było głównym spiskiem punkt pokazu. '
' Gdyby „Krzesło” było tylko komedią romantyczną na poziomie uniwersyteckim, byłaby to rozkosz, jeszcze bardziej wzmocniona przez swoją zwięzłość, ale chęć przedstawienia większej liczby tematów jest zarówno ekscytująca, jak i trochę za duża. '
' Jest tu tak wiele inteligentnych materiałów, że jedynym rozczarowującym aspektem jest to, jak często „Krzesło” wydaje się być na skraju prawdziwego rozpakowania zmieniającej się dynamiki między wykładowcami a studentami w latach 20., zanim nieco uderzy. '
Pomimo ich dezaprobaty na tym froncie, żadna z tych recenzji nie jest szczególnie negatywna. W sumie konsensus Do Krzesło sezon 1 pozostaje pozytywna, a jedyną główną krytyką jest chęć zrobienia zbyt wiele zbyt szybko przez program. Sześć półgodzinnych odcinków to niewiele czasu na omówienie wielu wątków fabularnych i problemów społecznych Krzesło próbuje się odezwać. Być może, jeśli seria zostanie odnowiona, wszelkie niedopracowane wątki fabularne będą mogły zostać dopracowane. Serdeczne relacje, ciekawe postacie i mnóstwo humoru z pewnością zapewnią rozrywkę każdemu. Nie było żadnych ogłoszeń dot Krzesło sezon 2, ale mam nadzieję, że to się zmieni. Seria z pewnością pozostawia wystarczająco dużo pytań bez odpowiedzi, aby utorować drogę do ekscytującego powrotu do tych postaci.