Bez tchu (À Bout De Souffle) był jednym z najbardziej wpływowych filmów francuskiej nowej fali. Oto kilka zasadniczych elementów ruchu.
Francuska Nowa Fala, jeden z najbardziej wpływowych ruchów w historii kina, zrewolucjonizowała kino na zawsze, wpływając na twórczość takich reżyserów jak Martin Scorsese i Quentin Tarantino. pod tytulem Nowa fala w języku francuskim francuska Nowa Fala narodziła się wraz z ruchem egzystencjalnym, w czasie, gdy francuscy intelektualiści usiłowali znaleźć sens w świecie po II wojnie światowej. Nowa fala Wystąpił przeciwko konwencjonalnym hollywoodzkim standardom, skupiając się na tym, co jest prawdą. Jego reżyserzy starali się uchwycić rzeczywistość ludzkiej kondycji i ludzkich emocji.
POWIĄZANE: 2001: Odyseja kosmiczna i 9 innych klasycznych filmów awangardowych, które fani muszą obejrzeć
W rezultacie gatunek pozbył się bardziej skomplikowanych hollywoodzkich technik produkcji. Zamiast tego wykorzystano naturalne oświetlenie i dźwięk, ręczne kamery, improwizowane dialogi, słaby nacisk na fabułę i strukturę narracji oraz zdjęcia w plenerze. Francuska Nowa Fala była również wyraźnie znana ze stylu montażu w postprodukcji, obejmującego cięcia skokowe.
Adieu Philippine (Farewell, Philippine, reż. Jacques Rozier, 1962)
Zapomniany francuski film nowej fali, Żegnaj Filipino jest również znany jako jeden z najważniejsze dzieła ruchu . Film ma szczególne znaczenie historyczne, ponieważ dotyczy wojny algierskiej (1954–1962).
Film wykorzystuje wiele ujęć z wyskokiem i przedstawia historię trójki Liliane, Juliette i Michela spędzających wakacje na Korsyce, zanim Michel zostaje powołany do armii francuskiej, aby walczyć na wojnie. Reżyser, pierwszy reżyserski debiut Roziera. Film jest jednym z najtrudniejszych do obejrzenia filmów francuskiej nowej fali.
Paryż należy do nas (Paryż należy do nas, reż. Jacques Rivette, 1961)
Akcja rozgrywa się w Paryżu w 1957 r. Paryż należy do nas zajmuje się kryzysem egzystencjalnym lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, kiedy Francja pod groźbą zimnej wojny uporała się z obawami przed nuklearną zagładą. Nowy dobrobyt konsumpcyjny, jakiego nigdy wcześniej nie widziano we Francji, również ogarnął kraj, a intelektualiści zmagali się z sensem życia w czasach stabilności finansowej.
POWIĄZANE: 10 klasyków wszechczasów do odkrycia na kanale Criterion
Główni bohaterowie są wyobcowani i nie czują, że przynależą, a dwójka z nich odebrałaby sobie życie. W filmie pojawiają się także role innych reżyserów Nowej Fali, takich jak Jean-Luc Godard i Jacques Demy.
Jules et Jim (Jules i Jim, reż. François Truffault, 1962)
Wojenna historia miłosna, Jules i Jim opowiada historię miłosnego trójkąta dwóch młodych mężczyzn, Julesa i Jima, oraz ich obsesji na punkcie Catherine. Akcja rozgrywa się przed, w trakcie i po I wojnie światowej, w Austrii, Niemczech i Francji. Tragiczna historia miłosna opowiada historię Catherine, wolnej kobiety, która wykorzystuje obsesję obojga przyjaciół, aż do śmierci Jima.
Film wyróżnia się narracją lektorską, kronikami filmowymi, stopklatkami i fotosami, odwołującymi się do historycznego charakteru wojny i swobodnej natury Catherine.
Hiroshima, Mon Amour (Hiroshima My Love, reż. Alain Resnais, 1959)
Jeden z najbardziej wpływowych filmów wszechczasów i „kamień węgielny francuskiej nowej fali” , Hiroszima, Mon Amour to kolejna egzystencjalna eksploracja wojny osadzona w romansie. Francuska aktorka i japoński architekt rozpoczynają romans wkrótce po zbombardowaniu Hiroszimy.
Poprzez swój romans odkrywają wspomnienia z II wojny światowej, próbując znaleźć uzdrowienie pośród masowego bólu drugiej wojny światowej. Film słynie z wykorzystania bardzo krótkich retrospekcji wplecionych w sceny z teraźniejszości, aby przedstawić wszechobecną, nieustannie wrzeszczącą naturę pamięci.
Bande à Part (Kompania outsiderów, reż. Jean-Luc Godard, 1964)
Jean-Luc Godard był najpopularniejszym reżyserem francuskiej nowej fali. Banda outsiderów uważany jest za jedno z jego najmniej groźnych dzieł (i najmniej groźnego filmu francuskiej nowej fali), ponieważ przemawia do szerszej publiczności. Film nie jest zbyt koncepcyjny i opiera się na prostej fabule filmu o napadzie, w którym trzy osoby próbują ukraść ogromną sumę pieniędzy.
Film nawiązuje do gatunku amerykańskich gangsterów, z fascynacją bohaterów pieniędzmi, przestępczością, obchodzeniem prawa i bronią. Jednak za swoją prostotą film opowiada historię egzystencjalnego lęku, z jakim borykała się wówczas francuska młodzież w społeczeństwie nowo konsumpcyjnym, które nagle przedłożyło indywidualizm i kapitalizm ponad wszystko inne.
Lola (reż. Jacques Demy, 1961)
Francuska Nowa Fala pozostawała pod wpływem niemieckiego ekspresjonizmu i włoskiego ruchu neorealistycznego. Lola był reżyserem, hołd Jacques’a Demy’ego złożony niemieckiemu reżyserowi Maxowi Ophülsowi. Imię głównej bohaterki, Loli, zostało zainspirowane także filmem niemieckiego reżysera Josefa von Stenberga pt. Błękitny Anioł z udziałem Marleny Dietrich.
POWIĄZANE: 10 klasycznych filmów, które są gotowe na remake
Film jest historią nieodwzajemnionej miłości, kiedy piosenkarka kabaretowa Lola przykuwa wzrok Rolanda, który się w niej zakochuje. Lola jednak jest też zakochana w mężczyźnie Michelu, który zapłodnił ją siedem lat temu, a następnie porzucił.
Cleo De 5 do 7 (Cloe od 5 do 7, reż. Agnès Varda 1962)
Agnès Varda była francuską reżyserką nowej fali, której twórczość obejmuje m.in Cleo Od 5 do 7 , skupiał feministyczny i kobiecy punkt widzenia. Piosenkarka Cléo czeka na wyniki testu, który ma wykazać, czy ma raka. Cleo ma obsesję na punkcie własnej osoby i nie potrafi uporać się z problemem własnej śmiertelności. Ucieka przed strachem przed śmiercią, oddając cześć swojej młodości i pięknu. Siły zewnętrzne, takie jak wojna algierska i ruch wojny domowej w USA, również stanowią obciążenie dla psychiki Cleo, która stawia czoła swojej bezsilności i wyobcowaniu w obliczu nowego świata.
Film porusza także kwestię doświadczeń Cleo z chorobą i śmiercią jako kobiety w patriarchalnej Francji.
A Bout De Souffle (Bez tchu, reż. Jean-Luc Godard, 1960)
Debiutancki film fabularny Jeana-Luca Godarda, Zdyszany wywarł wpływ na wiele filmów. Film opowiada o bohaterze Michelu, który jest zakochany w gangsterskim stylu życia, prowadzi życie przestępcze i ma nadzieję uciec do Włoch. Film nakręcono jeszcze przed ukończeniem scenariusza, co stanowi przykład beztroskiego charakteru francuskiej Nowej Fali.
POWIĄZANE: 10 międzynarodowych filmów, które podbiły Hollywood (mimo napisów)
Rzeczywiście film zmieniał się z gatunku na gatunek, w jednej minucie film gangsterski, w następnej romans, a w następnej komedia. Jest znany z powiedzenie o filmie : To nie jest improwizacja. To decyzja podejmowana w ostatniej chwili.
Czterysta ciosów (400 ciosów, reż. François Truffaut, 1959)
400 ciosów to kolejny film o buncie młodych ludzi, wyobcowaniu i egzystencjalizmie we francuskiej kulturze lat 50. i 60. XX wieku. Uważany za jeden z najwspanialszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały Bohater Truffauta, Antoine, jest niezrozumiany zarówno w domu, jak i w szkole. Film kończy się w momencie, w którym widzowie zastanawiają się, czy Antoine wejdzie do oceanu na zawsze, czy nie. 400 ciosów miał charakter na wpół autobiograficzny , odsłaniając fragmenty trudnego dzieciństwa Truffauta.
Film zdobył nagrodę dla najlepszego reżysera i był nominowany do Złotej Palmy na festiwalu Festiwal Filmowy w Cannes w 1959 r .
Strzelaj do pianisty, reż. François Truffaut, 1960
Na podstawie powieści Davida Goodisa pt. Tam na dole , Zastrzel pianistę to hołd złożony amerykańskim filmom noir. Przedstawia zapomnianego pianistę, który nie może poradzić sobie z samobójstwem żony. Ukrywa się także przed swoją przeszłością, ale kiedy odnajduje go brat, zostaje wciągnięty z powrotem w życie przestępcze.
Życie Charliego zaczyna się rozpadać w szybkim tempie, zwłaszcza gdy nieświadomie morduje innego mężczyznę, który jest zazdrosny o nową kochankę Charliego, Lenę. Charlie w końcu akceptuje swój nowy los, co kończy się fatalnymi konsekwencjami.
DALEJ: Lawrence z Arabii i 9 innych świetnych filmów brytyjskich