Francuska Nowa Fala, jeden z najbardziej wpływowych ruchów w historii kina, zrewolucjonizowała kino na zawsze, wpływając na twórczość takich reżyserów, jak Martin Scorsese i Quentin Tarantino. pod tytulem Nowa fala w języku francuskim francuska Nowa Fala narodziła się wraz z ruchem egzystencjalnym, w czasie, gdy francuscy intelektualiści walczyli o znalezienie sensu w świecie po II wojnie światowej. Nowa fala Postąpił wbrew konwencjonalnemu hollywoodzkiemu standardowi, skupiając się na tym, co jest prawdą. Jego reżyserzy próbowali uchwycić rzeczywistość ludzkiej kondycji i ludzkich emocji.
POWIĄZANE: 2001: Odyseja kosmiczna i 9 innych klasycznych filmów awangardowych, które fani muszą obejrzeć
W rezultacie gatunek pozbył się bardziej skomplikowanych hollywoodzkich technik produkcji. Zamiast tego wykorzystano naturalne oświetlenie i dźwięk, ręczne kamery, improwizowane dialogi, słaby nacisk na fabułę i strukturę narracji oraz kręcenie w plenerze. Francuska Nowa Fala była również wyraźnie znana z postprodukcyjnego stylu edycji przeskoków.
Adieu Philippine (Żegnaj, Filipino, reż. Jacques Rozier, 1962)
Zapomniany film francuskiej Nowej Fali, Żegnaj Filipino jest również znany jako jeden z najważniejsze dzieła ruchu . Film jest szczególnie ważny historycznie, ponieważ dotyczy wojny algierskiej (1954 - 1962).
Film wykorzystuje wiele przeskoków i podąża za trzema Liliane, Juliette i Michelem na wakacjach na Korsyce, zanim Michel zostaje powołany do armii francuskiej, by walczyć na wojnie. Reżyser, pierwszy reżyserski debiut Roziera, film jest jednym z najtrudniejszych francuskich filmów Nowej Fali do obejrzenia dzisiaj.
Paryż należy do nas (Paryż należy do nas, reż. Jacques Rivette, 1961)
W Paryżu w 1957 r. Paryż należy do nas opowiada o kryzysie egzystencjalnym lat 50. i 60., kiedy Francja uporała się z obawami przed nuklearną zagładą pod groźbą zimnej wojny. Nowy dobrobyt konsumpcyjny, niespotykany wcześniej we Francji, ogarnął także kraj, a intelektualiści zmagali się z sensem życia w czasach stabilności finansowej.
POWIĄZANE: 10 klasyków wszechczasów do odkrycia na kanale Criterion
Główni bohaterowie są wyobcowani i nie czują się przynależni, a dwoje z nich odebrałoby sobie życie. W filmie występują także występy innych reżyserów Nowej Fali, takich jak Jean-Luc Godard i Jacques Demy.
Jules Et Jim (Jules i Jim, reż. François Truffault, 1962)
Wojenna historia miłosna, Jules i Jim opowiada historię trójkąta miłosnego dwóch młodych mężczyzn, Julesa i Jima, oraz ich obsesji na punkcie Catherine. Akcja tragicznej historii miłosnej, której akcja toczy się przed, w trakcie i po I wojnie światowej, w Austrii, Niemczech i Francji, opowiada historię Catherine, wolnej od ducha kobiety, która gra na obsesji obojga przyjaciół, aż do śmierci Jima.
Film wyróżnia się wykorzystaniem narracji lektora, materiału z kroniki filmowej, stopklatek i fotosów, odwołujących się do historycznego charakteru wojny i swobodnej natury Catherine.
Hiroshima, Mon Amour ( Hiroszima moja miłość , reż. Alain Resnais, 1959)
Jeden z najbardziej wpływowych filmów wszechczasów, a „kamień węgielny francuskiej Nowej Fali” , Hiroszima, moja miłość to kolejna egzystencjalna eksploracja wojny osadzonej w romansie. Francuska aktorka i japoński architekt rozpoczynają romans wkrótce po zbombardowaniu Hiroszimy.
Poprzez swój romans odkrywają swoje wspomnienia z II wojny światowej, próbując znaleźć uzdrowienie pośród masowego bólu drugiej wojny światowej. Film słynie z wykorzystania bardzo krótkich retrospekcji przeplatanych scenami z teraźniejszości, aby przedstawić wszechobecną, wiecznie domagającą się naturę pamięci.
Bande à Part ( Band of Outsiders , reż. Jean-Luc Godard, 1964)
Jean-Luc Godard był najpopularniejszym reżyserem francuskiej Nowej Fali. Banda outsiderów jest uważany za jedno z jego najmniej groźnych dzieł (i najmniej groźny francuski film nowej fali), ponieważ przemawia do szerszej publiczności. Film nie jest zbyt konceptualny i przedstawia prostą fabułę filmu o napadzie, w której trzy osoby próbują ukraść ogromną sumę pieniędzy.
Film zapożycza z amerykańskiego gatunku gangsterskiego, z zauroczeniem bohaterów pieniędzmi, przestępczością, unikaniem prawa i bronią. Jednak za swoją prostotą film opowiada historię egzystencjalnego lęku, z jakim borykała się wówczas francuska młodzież w nowo konsumpcyjnym społeczeństwie, które nagle nadało priorytet indywidualizmowi i kapitalizmowi.
Lola (reż. Jacques Demy, 1961)
Francuska Nowa Fala była pod wpływem niemieckiego ekspresjonizmu i włoskiego ruchu neorealistycznego. Lola był reżyserem, hołd Jacquesa Demy'ego dla niemieckiego reżysera Maxa Ophülsa. Imię głównej bohaterki, Loli, zostało również zainspirowane filmem niemieckiego reżysera Josefa von Stenberga pt. Błękitny Anioł z udziałem Marleny Dietrich.
POWIĄZANE: 10 klasycznych filmów, które są gotowe na remake
Film jest opowieścią o nieodwzajemnionej miłości, kiedy piosenkarka kabaretowa Lola wpada w oko Rolanda, który się w niej zakochuje. Lola jest jednak zakochana w mężczyźnie, Michelu, który zapłodnił ją siedem lat temu, a potem ją porzucił.
Cleo De 5 à 7 (Cloe od 5 do 7, reż. Agnès Varda 1962)
Agnès Varda była francuską reżyserką Nowej Fali, której prace m.in Cleo Od 5 do 7 , koncentruje się na feministycznym i kobiecym punkcie widzenia. Singer, Cléo, czeka na wyniki testu, aby dowiedzieć się, czy ma raka. Cleo ma obsesję na punkcie siebie i nie może poradzić sobie z kwestią własnej śmiertelności. Ucieka przed lękiem przed śmiercią, oddając cześć swojej młodości i pięknu. Siły zewnętrzne, takie jak wojna algierska i ruch wojny domowej w Stanach Zjednoczonych, również obciążają psychikę Cleo, gdy musi stawić czoła swojej bezsilności i wyobcowaniu w obliczu nowego świata.
Film opowiada również o doświadczeniach Cleo z chorobą i śmiercią jako kobiety w patriarchalnej Francji.
A Bout De Souffle (Bez tchu, reż. Jean-Luc Godard, 1960)
Debiutancki film fabularny Jeana-Luca Godarda, Zdyszany wpłynął na wiele filmów. Film podąża za bohaterem, Michelem, który jest zakochany w gangsterskim stylu życia, żyje przestępczym życiem i ma nadzieję uciec do Włoch. Film został nakręcony jeszcze przed ukończeniem scenariusza, będąc przykładem beztroski natury francuskiej Nowej Fali.
POWIĄZANE: 10 międzynarodowych filmów, które podbiły Hollywood (pomimo napisów)
Rzeczywiście, film przechodził od gatunku do gatunku, w jednej minucie film gangsterski, w następnej romans, a w następnej komedia. Jest znany z powiedzenie o filmie : To nie jest improwizacja. To podejmowanie decyzji w ostatniej chwili.
Les Quatre Cents Blows (400 ciosów, reż. François Truffaut, 1959)
400 ciosów to kolejny film o buncie młodzieży, wyobcowaniu i egzystencjalizmie w kulturze francuskiej lat 50. i 60. XX wieku. Uważany za jeden z najwspanialszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały , bohater Truffauta, Antoine, jest niezrozumiany zarówno w domu, jak iw szkole. Film kończy się na klifie, pozostawiając widzów z pytaniem, czy Antoine wejdzie do oceanu na zawsze, czy nie. 400 ciosów był na wpół autobiograficzny , ujawniając części niespokojnego dzieciństwa Truffauta.
Film zdobył nagrodę dla najlepszego reżysera i był nominowany do Złotej Palmy na festiwalu filmowym w Cannes w 1959 roku .
Zastrzel pianistę (Zastrzel pianistę, reż. François Truffaut, 1960)
Na podstawie powieści Davida Goodisa pt. Tam na dole , Zastrzel pianistę jest hołdem złożonym amerykańskim filmom noir. Przedstawia zapomnianego pianistę, który nie może poradzić sobie z samobójstwem żony. Ukrywa się również przed swoją przeszłością, ale kiedy odnajduje go jego brat, zostaje wciągnięty z powrotem w przestępcze życie.
Życie Charliego zaczyna się układać w szybkim tempie, zwłaszcza gdy nieświadomie morduje innego mężczyznę, który jest zazdrosny o nową kochankę Charliego, Lenę. Charlie w końcu akceptuje swój nowy los, który kończy się fatalnymi skutkami.
DALEJ: Lawrence z Arabii i 9 innych świetnych filmów brytyjskich