Ostrzeżenie: artykuł zawiera SPOILERY dot Bohemian Rhapsody .
Bohemian Rhapsody może z powodzeniem zaprezentować Queen i ich rewelacyjne piosenki, ale Freddie Mercury nie otrzymuje filmowego traktowania, na jakie zasługuje. Pan Robot Rami Malek jako Freddie, obok Gwilym Lee jako główny gitarzysta Queen, Brian May. X-Men: Apokalipsa Anioł, Ben Hardy, gra Rogera Taylora, a Joseph Mazzello gra Johna Deacona. Aiden Gillen, Tom Hollander, Allen Leach i Mike Myers dopełniają Bohemian Rhapsody” wcielają się w różnych menedżerów, którzy są świadkami, jak zespół wyrywa się ze swoich skromnych początków i zdobywa sławę.
Rzeczywiście, jest wiele pozytywów, które pochodzą z takiej obsady. Każdy jest bardzo utalentowanym wykonawcą i każdy z nich naprawdę ucieleśnia swoje role. Do czasu, gdy nadchodzi szeroko dyskutowany koncert Live Aid, trudno nie uwierzyć, że sami nie są prawdziwymi królowymi. Jest to podwójnie ważne dla Maleka, który naprawdę przekazuje ducha i dowcip Freddiego Mercury'ego.
Związane z: Zakończenie Bohemian Rhapsody ratuje nijakie kino Queen
Dzięki kultowemu katalogowi piosenek Queen, Bohemian Rhapsody jest zabawnym wizualnym doświadczeniem ich muzycznej sprawności. Ale poza ich niezwykłymi melodiami, Bohemian Rhapsody nie udaje się uchwycić tego, co sprawia, że ci konkretni muzycy są wyjątkowymi ludźmi. Można się tego poniekąd spodziewać, biorąc pod uwagę, że film musi zmagać się ze spuścizną swojego legendarnego wokalisty; jednak filmowi udaje się również zawieść słynnego frontmana Queen na niezliczone sposoby.
Bohemian Rhapsody jest nadmiernie zainteresowany Queen
Bohemian Rhapsody zaczyna się od przygotowań Freddiego Mercury'ego do koncertu Live Aid w 1985 roku, zanim wraca do jego skromnych początków na początku lat 70. Na podstawie tego otwarcia można założyć, że Freddie miał być jedynym tematem filmu. W tym scenariuszu Freddie mógłby służyć jako zastępca publiczności, ponieważ widzowie dowiedzieli się zarówno o scenie muzycznej, jak Merkury pasuje do niej, jak i do Queen. Ale tak nie jest Bohemian Rhapsody .
Film szybko pędzi do pierwszego wspólnego koncertu Smile, a potem do wyprzedanych występów Queen na stadionach. Od tego momentu zainteresowanie filmu skupia się na jednostce tworzącej swoje piosenki i wykonującej je. Jako muzyczna biografia jest zrozumiała; piosenki są tym, co Queen spędzało większość czasu na tworzeniu i wykonywaniu. Z tego są najbardziej znani. Ale jest tak nadrzędny interes w uchwyceniu ducha Queen, że Bohemian Rhapsody czuje się raczej bezosobowo.
Powiązane: 15 filmów biograficznych, które były NIENAWIDZONE przez ich poddanych
Jest to prawdą nawet w przypadku Merkurego Maleka, postaci, z którą widzowie spędzają najwięcej czasu – i to jest sedno Bohemian Rhapsody problemy. Nikt nie zaprzecza, że zespół tworzą niezwykle utalentowani muzycy. Można jednak śmiało powiedzieć, że klejnotem w koronie zespołu jest jego enigmatyczny, ekstrawagancki frontman. Wyraźnie widać, że filmowcy byli świadomi tego, jak wielką władzę ma Freddie. Materiał promocyjny mocno wysuwa na pierwszy plan Freddiego Mercury'ego, a jego życie jest głównym wątkiem filmu. Ale Bohemian Rhapsody wydaje się niechętny do pełnego uznania go lub zbadania, co go zainspirowało lub zmotywowało. I odwrotnie, film bardzo szybko pokazuje, jak ważny był każdy muzyk dla sukcesu Queen. Na przykład Brian May dostaje całą scenę, w której wyjaśnia, dlaczego wymyślił „We Will Rock You”.
W skrócie, Czeski Rapsod ostatecznie nie możesz zdecydować, czy chce to być film Queen, czy film biograficzny Freddiego Mercury'ego. Bogate, ale przeciwstawne historie o Merkurym i Królowej rywalizują o światło reflektorów i żadna z nich nie otrzymuje należnej im kwoty. To oczywiste, że Brian May jest świetnym gitarzystą, bardzo inteligentnym i najbardziej wyważonym członkiem zespołu. Ale kinomani gromadzą się bardzo niewiele poza tym. Film nigdy nie raczy pokazać jego życia poza Queen, więc widzowie też nie wiedzą, jakim był człowiekiem. Dlaczego astrofizyk, dentysta, inżynier elektryk i imigrant z Parsów stworzyli razem tak wspaniałą muzykę?
Podobnie, wszystkie osobiste problemy członków zespołu są ukierunkowane na zachowanie dziedzictwa zespołu. Rzeczywiście, dzieje się tak nawet w przypadku Freddiego, który ujawnia swoją diagnozę swoim przyjaciołom, wychodzi do swoich rodziców i rozpoczyna nowy związek w tym samym tygodniu, w którym odbył się ich legendarny występ Live Aid. To podsumowuje osobistą historię Freddiego, a także przyćmiewa ją zespołem i ich triumfem.
Jak Bohemian Rhapsody zawodzi Freddiego
Freddie Mercury jest wyjątkowy i sławny z wielu powodów. Był ekstrawaganckim wykonawcą, ale jedną z najbardziej prywatnych gwiazd swoich czasów. Freddie był niezwykle utalentowany, ale z pokorą przypisywał wiele zasług swoim kolegom z zespołu. Ponadto był znany ze swojego cierpkiego języka, ale pozostał miły i hojny – jak sam mówi: brzoskwinia ' – do większości ludzi, których spotkał. Wiele zrobiono z jego dziedzictwem i seksualnością, z których żaden nie zaszkodził jego karierze w taki sam sposób, jak inni. Film mógłby równie dobrze eksplorować każdą z tych cech w żywych szczegółach.
Już Bohemian Rhapsody Zamiast tego woli po prostu przekazać to, co już wiadomo o Freddiem Mercurym, zamiast znajdować człowieka w legendzie, jak stara się zrobić wiele innych filmów biograficznych. Jest wykonawcą Live Aid od początku do końca; widzowie nigdy nie widzą, co Freddiemu się nie udało, co go zainspirowało lub co go zmieniło. Sceny, które rozwijają się lub koncentrują się wyłącznie na jego życiu, przepychają się z narracją Queen, co oznacza, że jego historii – podobnie jak Queen – brakuje tej gruntownej, narracyjnej siły. Co więcej, w jednym z nich zaczyna się wątek poboczny z udziałem Freddiego i jego dezaprobującego ojca Bohemian Rhapsody najwcześniejsze sceny. Ale nigdy nie jest ponownie rozwijany ani adresowany, aż do zakończenia filmu.
Jedynym powodem, dla którego wiele z tych scen trafiło w sedno tak mocno, jest fenomenalny występ Maleka. Kroczenie i pozowanie Maleka jest doskonałe, a on sprzedaje każdy dramatyczny moment. Scena, w której Freddie wyznaje swoją orientację swojej narzeczonej, jest wyjątkowa. Udręczona twarz Maleka zdradza wszystkie sprzeczne myśli i emocje Freddiego.
na szczęście Bohemian Rhapsody nie unika seksualności Freddiego, ale film nie jest też triumfem reprezentacji. Freddie dzieli kilka intymnych chwil z Jimem Huttonem (Aaron McCusker). Ale ich sześcioletni związek jest głównie zdegradowany do Bohemian Rhapsody sekwencja napisów. Zamiast tego większość filmu opowiada o jego długoletniej przynależności do Mary Austin (Lucy Boynton). To naprawdę był związek, który był niezwykle ważny dla Freddiego Mercury'ego. Ale z Austinem na pierwszym planie, inne aspekty seksualności Freddiego są spychane na bok.
Co więcej, w całym filmie istnieje coś w rodzaju rozdźwięku między orientacją Queen a orientacją Freddiego. Kiedy Freddie zaczyna akceptować swoją queerowość Bohemian Rhapsody , rzuca wyszukany bal w kostiumach w swojej rezydencji. Jego przyjaciele narzekają, że to nie ich scena i prawie od razu wychodzą. Hutton nie dzieli żadnych scen z zespołem, poza oglądaniem z boku Live Aid. I odwrotnie, Austin często spotyka się z Queen w pobliżu ich koncertów. Bohemian Rhapsody nie interesuje się kontekstualizacją Freddiego poza jego legendą, chyba że jego normatywne cechy ostatecznie odnoszą się do Queen. To dziwny wybór, zwłaszcza gdy queerowość Freddiego jest integralną częścią twórczości Queen i jej sukcesu. Jednak być może należy się tego spodziewać, od kiedy Bohemian Rhapsody próbuje zmierzyć się z seksualnością Freddiego, tworzy raczej wątpliwy podtekst.
Jest to najbardziej widoczne w przedstawieniu Paula Prentera (Allen Leech). Prenter jest wprawdzie kontrowersyjną postacią w historii Queen, a mianowicie za zdradę sekretów Freddiego mediom. Ale ta jawnie homoseksualna postać jest niemal karykaturalnie zła w sposobie, w jaki organizuje pozorne zejście Freddiego. Prawdziwy Freddie często dyskutował o tym, jak bardzo podobał mu się jego hedonistyczny styl życia. kontrastowo, Bohemian Rhapsody Wypady Freddiego do nocnego życia Freddiego są przedstawiane nieco inaczej. Chociaż są bezpieczne i odpowiednie do oceny, są przeplatane innymi sekwencjami, chwytając wynędzniałego Freddiego w częściowo oświetlonych sytuacjach. Zamiast dreszczyku emocji towarzyszącego klubom Freddiego – takim jak przemycanie księżnej Diany do klubów – okazują się one niepokojącymi doświadczeniami.
Widać, że w Queen narastają napięcia – dzięki rosnącemu wpływowi Prentera i tym hedonistycznym scenom. Nie oznacza to, że zmęczenie i zażywanie narkotyków nie zaostrzy tych problemów. Jednak Freddie jest jedyną postacią, która jest przedstawiona jako biorąca w nich udział. Jest zatem umieszczony jako łobuz, który został sprowadzony na manowce i członek odpowiedzialny za rozpad zespołu. To dziwny wybór, biorąc pod uwagę fakt, że mimo wszystkich okazjonalnych histerii, Freddie był konsekwentnie nazywany „bohaterem zespołu”. wielki dyplomata '
W rzeczywistości zespół jednogłośnie postanowił zrobić sobie przerwę w tym czasie. Poza tym był to okres, w którym Brian i Roger – a także Freddie – próbowali pracować solo. W Bohemian Rhapsody , pragnienie Freddiego podążania za Paulem i rozwinąć skrzydła wprawia ich w zamieszanie i wywołuje mroźną ciszę między członkami zespołu. W związku z tym Freddie zostaje ukarany za swoją dygresję od Queen. Kiedy wraca i przeprasza zespół, można zinterpretować, że domyślnie przeprasza za cały swój styl życia. Biorąc pod uwagę wszystko, co wiadomo o Freddiem Mercurym, raczej wątpliwe jest, aby żałował tak bardzo swojego życia.
Strona 2 z 3: Zaangażowanie Sachy Barona Cohena i Queen w Bohemian Rhapsody
Film Sacha Baron Cohen zabił Freddiego w połowie drogi
Obsada i ekipa z tyłu Bohemian Rhapsody będzie teraz cieszyć się splendorem i znacznymi zwrotami z ogólnoświatowej premiery. Jednak film przeszedł bardzo wyboistą drogę na swojej drodze do kina. W grudniu 2017 roku reżyser Bryan Singer został zwolniony w połowie produkcji za swoje nieobliczalne zachowanie, a 20th Century Fox szybko zastąpił go Dexterem Fletcherem.
Ta porażka reżyserska nie była jedyną zmianą w filmie biograficznym Queen. Sacha Baron Cohen został pierwotnie zatrudniony do roli Freddiego Mercury'ego w 2010 roku. Jednak kilka lat później odszedł z projektu, ku konsternacji wielu widzów. Wkrótce okazało się, że Cohen odszedł z powodu znacznych różnic twórczych w stosunku do obrazu. Pierwszą z nich była ocena filmu; Cohen wyobraził sobie wierną biografię, która odpowiednio eksploruje najbardziej szorstkie i sprośne aspekty stylu życia Merkurego. I odwrotnie, zespół miał nadzieję na coś bardziej przyjaznego rodzinie. Ale być może najbardziej kontrowersyjnym ze wszystkich powodów było to, że Cohen ujawnił, że polubownie opuścił projekt po tym, jak członek zespołu, który przeżył, ujawnił swoje plany dotyczące filmu. Chcieli, aby film przedstawiał Freddiego umierającego mniej więcej w połowie filmu, a reszta filmu przedstawiałaby, jak Queen radzi sobie bez niego.
Od tego czasu twierdzenia Cohena były przedmiotem gorących dyskusji. Brian May, który od dawna zakładał, że jest nienazwanym członkiem zespołu, zaprzeczył, by kiedykolwiek to powiedział. On i Roger Taylor zareagowali później bardziej agresywnie, mówiąc, że Cohen był zbyt wielką gwiazdą dla tego projektu i że został zwolniony, aby film nie stał się żartem, co jest prawdopodobnie zrozumiałe, biorąc pod uwagę reputację, jaką Cohen zdobył sobie przez ponad lata. Trudno powiedzieć, czy ten punkt fabularny był kiedykolwiek na kartach, biorąc pod uwagę, jak ostatecznie wyszedł film. Niemniej jednak spór po raz kolejny zdradza leżący u podstaw konfliktu interesów Bohemian Rhapsody , wraz z jego przemożnym i zdecydowanym zainteresowaniem.
Queen nadal był mocno zaangażowany w Bohemian Rhapsody
Ogromne zainteresowanie twórcze Bohemian Rhapsody jest jasne w swoich kredytach. Członkowie zespołu Queen, Brian May i Roger Taylor – wraz ze swoim menadżerem, Jimem Beachem – są wymienieni jako producenci filmu. Przy tak wysokich stanowiskach w produkcji filmu jasne jest, że częściowo ustalili, w jaki sposób Bohemian Rhapsody przedstawia ich... i Freddiego Mercury'ego. Chociaż niektórzy fani chętnie potępią May, Taylor i Beach za ich decyzje, publiczność nie powinna spieszyć się z demonizowaniem ich. W końcu większość z nich nie powstała ze złych intencji, ale ze zrozumiałego ludzkiego pragnienia. Jak powiedział kiedyś Cohen: jeśli ktoś jest odpowiedzialny za opowiadanie własnej historii życia, dlaczego nie miałby przedstawiać siebie w najlepszy możliwy sposób?
Co więcej, Queen nadal koncertuje i sprzedaje towary do dziś. Biorąc pod uwagę ich markę, jasne jest, że mocny film pokazujący ich wady i niepowodzenia nie służyłby ich interesom. W związku z tym prawda schodzi na drugi plan zamiast zadowalającej tłumu taryfy z powodów biznesowych. Niech tak będzie, Bohemian Rhapsody być może zbyt mocno opiera się na swoim różowym przedstawieniu zespołu. Film przedstawia czterech mężczyzn jako ludzi o dobrych intencjach, bardzo rozsądnych i sympatycznych – nawet w ich drobnych kłótniach. To kłóci się z prawdziwym życiem. Bohemian Rhapsody Oczyszczanie ich interakcji jest najbardziej widoczne w scenie skoncentrowanej na Johnie Deaconie. Pęknięcia między kolegami z zespołu są coraz bardziej widoczne, gdy w studiu zaczynają narastać nastroje. Deacon dosłownie przerywa kłótnię, rozpraszając ich wszystkich linią podstawową, którą doskonalił w „Another One Bites the Dust”.
Ponadto film nawiązuje do niezwykłej miłości Freddiego do imprezowania, kiedy wita zespół i innych biesiadników w pelerynie i koronie. Filmowi May i Taylor wyrażają niechęć do tej dekadencji i wkrótce odchodzą. Jest to postawa, która jest nieco sprzeczna z godnymi uwagi źródłami. Wydaje się, że w czasach swojej świetności koledzy z Queen, Freddiego, byli równie entuzjastycznie nastawieni do imprezowania jak on. Sceny te pokazują rodzaj konfliktu, który występuje między prawdą a reputacją Królowej podczas Bohemian Rhapsody czas działania. Ale to nie jedyny film, który został tak skompromitowany.
Strona 3 z 3: Jak Bohemian Rhapsody wypada w porównaniu z innymi filmami biograficznymi i jak mogło być lepiej
Jak Bohemian Rhapsody wypada w porównaniu do świetnych biografii muzycznych
Przesłuchując prawdziwe osobowości i wydarzenia, biografie – zwłaszcza te nakręcone w Hollywood – walczą o wynegocjowanie prawdy i sensacji, która je sprzedaje. Bohemian Rhapsody nie jest sam w konieczności radzenia sobie z priorytetowym traktowaniem przepychu i bagatelizowaniem brudu swoich poddanych. Prosto z Compton słynnie opowiedział historię N.W.A., nie ma żadnej wzmianki o licznych zarzutach dr Dre dotyczących przemocy wobec kobiet . I odwrotnie, Olivera Stone'a Drzwi podobno wzmocnił obsesyjną naturę Jima Morrisona, ku konsternacji jego bliskich. Bohemian Rhapsody nie próbuje niczego tak kontrowersyjnego w swojej narracji. Jednak film wyróżnia się na tle innych filmów biograficznych brakiem śmiałości, jeśli chodzi o autorski styl i ramy narracyjne.
Jak stwierdziłem wcześniej, Bohemian Rhapsody przedstawia większość złotych lat Queen, z Freddiem Mercurym jako głównym wokalistą. Czyniąc to, historia obraca się wokół trzyetapowej struktury: ich powolny wzrost do sławy, ich słabnięcie, a następnie ich ponowne wejście do chwały. To sprawdzona formuła biografii. W przypadku muzycznych biografii jest to podwójnie skuteczne i sprawdziło się w przypadku innych muzyków – takich jak Johnny Cash w Spacer po linie . To niewątpliwie boli Czeska Rapsodia, jednak, ponieważ musi skondensować opowieści czterech postaci (które występują w dłuższej skali czasowej) w restrykcyjną strukturę fabularną. W podobnej notatce Spacer po linie nie bał się też zmierzyć z mroczniejszymi aspektami życia osobistego Casha. Ale Bohemian Rhapsody nie przesłuchuje ani nie bada Queen, tak jak powinny to robić biografie. Raczej tylko podkreśla, jak źle pasuje to podejście do tak pionierskiego zespołu.
Powiązane: Każda piosenka Queen w Bohemian Rhapsody
Zespół Queen składał się z nietypowych muzyków, którzy na zawsze zmienili scenę muzyczną. Filmowa wersja zespołu odnosi się do ich składu kontrastujących osobowości i tego, jak przemawiają do wyrzutków. Ale film nie wspiera ich werwy ani innowacji poprzez swoją strukturę lub estetykę. Rzeczywiście, niewiele wyróżnia go jako film Queen, poza niesamowitą obsadą. To nie znaczy, że tak jest Bohemian Rhapsody powinien zawierać jawne wybryki fantazji, podobne do Za morzem . Jednak poczucie niecodziennego stylu – podobne do niesławnej sceny pocałunku w Sida i Nancy – mógłby podkreślić charakterystyczny styl, z którego znani byli Freddie i Queen.
Co powinien był zrobić Bohemian Rhapsody
Bohemian Rhapsody mógł ulepszyć badanie hetmana na wiele sposobów. Twórcy filmu powinni byli przede wszystkim zdecydować się na odważniejsze podejście do stylu narracji filmu. Oprócz początkowego przeskoku do Live Aid, Bohemian Rhapsody traktuje swoje tematy w sposób liniowy, obejmując 15 lat procesu. Chociaż nie jest to najdłuższy okres, w jakim film biograficzny musiał się dostosować, wciąż jest to sporo czasu, aby skondensować się w dwugodzinnym filmie. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy fani podążają za nimi prawie na każdym kroku, jak np Bohemian Rhapsody robi.
Film biograficzny Danny'ego Boyle'a o założycielu Apple, Steve'ie Jobsie, pokazuje rozwiązanie tego problemu. Steve'a Jobsa obraca się wokół trzech dni obejmujących trzy kluczowe premiery produktów w jego karierze. W ten sposób film jest w stanie skupić się na swojej tytułowej postaci, jego karierze i związkach oraz ewolucji każdego z nich, a wszystko to w bardzo szczegółowy sposób. To dramatyczna i wciągająca ścieżka, dzięki której widzowie odkrywają, jakim człowiekiem był Steve Jobs – i kim się stał. Bohemian Rhapsody nie byłby w stanie powielić tej struktury hurtowo. Już Steve'a Jobsa pokazuje, jakiego rodzaju artystyczne posunięcia mógł wykonać film, aby zmierzyć się z historią Queen, z rodzajem śmiałej finezji, której wielokrotnie dawały przykład.
Jednak Bryan Singer i jego koledzy filmowcy powinni przede wszystkim ustalić, czy kręcą film o Queen, czy o Freddiem Mercurym. Niewątpliwie jednej historii nie można opowiedzieć bez drugiej, ale w obecnym kształcie film nie skupia się na tym, ponieważ stara się osiągnąć jedno i drugie.
Jeśli Freddie Mercury miał być w centrum uwagi Bohemian Rhapsody , to film powinien był zrobić więcej, aby z wyczuciem zbadać jego dziedzictwo, seksualność i chorobę. Podczas gdy piosenkarz słynął z niechęci do omawiania swojego życia prywatnego za życia, jest to nieunikniony cel filmu biograficznego. Film nie musi oznaczać jego orientacji – i nie powinien – biorąc pod uwagę fakt, że nie zrobił tego w prawdziwym życiu. Ale to jasne Bohemian Rhapsody Raczej konserwatywny pogląd Freddiego Mercury'ego na życie uczuciowe nie jest odpowiedni. Niewiele pomaga przedstawienie płynności relacji Freddiego lub tła, na którym się one odbywały.
Co więcej, niektórzy ludzie mogą upierać się, że podkreślanie życia miłosnego Freddiego nie jest ważne dla tej historii – ani właściwe, biorąc pod uwagę, jak bardzo był prywatny za życia. Jednak takie twierdzenia nie biorą pod uwagę tego, jak integralnie powiązana jest zarówno muzyka Queen, jak i queerowość Freddiego Mercury'ego. Jest to kluczowy element ich estetyki, atrakcyjności i pisania piosenek. Odmowa uznania tego przez film jest zdeterminowana jego celem jako filmu biograficznego. Nie stara się zrozumieć tematu, a jedynie pokazać zespół i jego muzykę w jak najlepszym świetle.
Jak pokazuje rekreacja Live Aid, to muzyka Queen naprawdę napędza Bohemian Rhapsody . W tak dramatycznej formie film podkreśla pamiętne hymny Queen i specyficzną poezję, z której są znani. W ten sposób służy jako wspaniałe święto zespołu, oparte wyłącznie na ich największych hitach. Ale Bohemian Rhapsody mógł zaoferować coś innego fanom muzyki i kinomanom. Widzowie mogliby dowiedzieć się więcej o tytułowych czeskich muzykach i gwieździe w ich centrum – gdyby tylko film się uwolnił.