Podczas gdy większość horrorów ma raczej na celu wywołanie śmiechu niż przerażenia, te filmy są tak samo przerażające, jak i zabawne.
Po tym, jak zyskał uznanie krytyków i fanfary publiczności, Ciała Ciała Ciała okazał się jednym z nielicznych filmów, którym udało się przejść po linie horroru-komedii. Dzięki internetowemu humorowi i dużej liczbie ofiar przekroczył granicę między śmiechem, strachem i wszystkim pomiędzy. Większość horrorów skłania się w stronę komedii, wykorzystując motywy horroru jedynie jako scenerię dla różnych puent.
Zatem w świetle Ciała Ciała Ciała jako skuteczny straszny humor, słuszne wydaje się jedynie wyróżnienie innych horrorów-komedii, które nie tylko dostarczają śmiechu, ale także zapewniają napięcie, napięcie i grozę, jakich widzowie oczekują od prawdziwego horroru.
Jesteś następny (2011)
Współczesny kultowy klasyk, Jesteś następny wypuścił reżysera Adama Wingarda i scenarzystę Simona Barretta na gwiazdę horroru. Nie tylko dlatego Jesteś następny była szalenie sprytną subwersją thrillera o inwazji na dom, ale także dlatego, że dostarczyła rozrywki fanom slasherów.
Powiązany: 10 najlepszych horrorów wszechczasów według Rankera
Jesteś następny opowiada o nieudanym spotkaniu rodzinnym, w którym pogrążona w żałobie rodzina staje się ofiarą ataku grupy zamaskowanych napastników. Na szczęście mają wśród siebie gościa, który sam w sobie okazuje się być dość złośliwy Jesteś następny rozkoszna rzeź, która zadowoli zarówno fanów komedii, jak i horroru.
Straszna noc (1985)
Klasyczny film o wampirach z lat 80. Straszna noc jest zarówno żartobliwym hołdem złożonym temu podgatunkowi, jak i jego ponownym odkryciem (odświeżeniem, jeśli wolisz), co pomogło unowocześnić wampiry i sprawić, że znów będą przerażające. Fabuła koncentruje się wokół Charliego Brewstera, przeciętnego dzieciaka, który dowiaduje się, że obok niego zamieszkał morderczy wampir.
Choć krytycy z pewnością docenili mrugnięcie okiem do mediów o wampirach z przeszłości, fani horrorów również to docenili Straszna noc była napiętą cechą istoty, która żerowała na wrażliwości i niewinności. Charlie jest miłośnikiem wampirów, ale jest także licealistą uwikłanym w przerażający spisek o morderstwo, a Jerry Dandridge jest zabójczym i okrutnym wampirem. Dzięki tej wspaniałej mieszance tonów, Straszna noc jest zarówno parodią, jak i upiornością.
Przerażający pokaz (1982)
Jeden z najsłynniejszych filmów George'a Romero o tematyce niezombie, Przerażające przedstawienie odkrywa, że Romero współpracuje z samego Króla Horroru, Stephena Kinga za antologię winiet naśladujących horrory z lat 50., słynące z pokręconych historii i chorobliwego poczucia humoru. Romero całkowicie trzyma ton, tworząc film, który jednocześnie ma nikczemne poczucie humoru, a potem staje się po prostu niegodziwy.
W jednej z historii występuje nikt inny jak Naga broń ikona Leslie Nielsen. Zamiast jednak pogodzić to ze swoim zwykle nienagannym komediowym wyczuciem czasu, Nielsen gra mściwego męża, który morduje kochanka swojej żony w najbardziej niepokojący sposób, jaki tylko przychodzi mu do głowy. To tylko przedsmak złowrogiej, ale twórczej energii, która towarzyszy każdej fabule Przerażające przedstawienie.
Piekło motelowe (1980)
Często opisywany jako czarna komedia będąca interpretacją oryginału Teksańska masakra piłą mechaniczną , Piekło motelowe z pewnością zawiera wystarczającą liczbę mrugnięć, aby publiczność mogła zostać zaklasyfikowana jako bardziej satyryczne podejście do podgatunku backwoods-slasher. Ale nawet przy całym swoim uroku i mądrym pisaniu, Piekło motelowe jest tak samo pamiętany z powodu jednej z najbardziej przewrotnych i przyprawiających o mdłości fabuł horroru z lat 80.
Powiązany: 10 horrorów, które były metą przed Krzykiem
Vincent Smith prowadzi farmę i motel, w którym serwuje słynne wędliny... które okazują się gotowanym ludzkim mięsem. Aby było jeszcze bardziej upiornie, Smith zdobywa mięso, chwytając ofiary i zakopując je po szyję na tyłach swojej farmy, po poderżnięciu im gardeł. Choć suchy, czarny humor pomaga odróżnić go od innych filmów o złych wieśniakach, nie powinno to o tym sugerować Piekło motelowe nie ma poważnego charakteru jako film eksploatacyjny.
Cukierek i psikus (2007)
Film, który doskonale oddaje urok i ducha Halloween, Cukierek albo psikus potrafi być jednocześnie diabelski i uroczy. To kolejna antologia, podobna do przerażające przedstawienie, z serią przeplatających się horrorów, których akcja rozgrywa się w noc Halloween. Pośrodku tego wszystkiego znajduje się stworzenie wielkości dziecka z workiem na głowie, które stało się niemal nieoficjalną maskotką samego Halloween.
Cukierek albo psikus ma składniki zarówno na klimatyczny thriller, jak i na psotną komedię, a oba te elementy dostarcza w równym stopniu. Ale choć łatwo odnieść wrażenie, że będzie to urocza, mała Halloweenowa zabawa, cukierek albo psikus nie boi się wkroczyć na makabryczne i makabryczne terytorium, co czyni go ostatecznym hołdem dla ducha Halloween.
Krzyk (1996)
Film, który ożywił gatunek slasherów po tym, jak został obciążony stereotypami i tropami, Krzyk zaimponował widzom swoim świadomym humorem i znającymi się na gatunkach postaciami. Niektóre z najbardziej zapadających w pamięć scen to po prostu postacie naśladujące starsze horrory, a jest nawet komedia fizyczna z Ghostface, który jest jednym z bardziej niezdarnych złoczyńców.
Powiązane: 10 największych stereotypów o slasherach z serii The Scream
Ale nie dajcie się zwieść: Krzyk to hardkorowa, pełna krwi i odwagi gra typu „pokrój i pokrój w kostkę”, która wykorzystuje swoje meta podejście, aby wyprzedzić publiczność i zawsze trzymać ją w napięciu. Podczas gdy kolejne sequele zaczęły coraz bardziej oddawać się aspektom komediowym, aż stały się niemal parodią samego siebie, oryginału Krzyk M to precyzyjnie dopracowana tajemnica morderstwa, która w jednej minucie może wywołać u widzów śmiech, a w następnej niepokój.
Wynoś się (2016)
Jeden z najwspanialszych horrorów współczesności, Wysiadać był debiutem reżyserskim komika Jordana Peele’a z cenionego duetu komediowego Key and Peele. Publiczność, zwłaszcza fani horrorów, była zaintrygowana tym, co dokładnie Peele przygotował w tym satyrycznym horrorze o stosunkach rasowych, a niektórzy spodziewali się czegoś w rodzaju rozbudowanego skeczu Keya i Peele'a.
Ale chociaż jest ostry i aktualny humor, Wysiadać podbił świat szturmem i na nowo odkrył horror dzięki swojemu naładowanemu podejściu, opowiadając o przerażającej i pełnej napięcia naturze doświadczeń Czarnych w Stanach Zjednoczonych. Pomogło to w zapoczątkowaniu dominującego od tego czasu ruchu „podwyższonego horroru”, który przeszedł już do historii jako jeden z najbardziej efektownych filmów w swoim gatunku.
Amerykański wilkołak w Londynie (1981)
Jeśli Amerykański wilkołak w Londynie nie wymyślił horroru-komedii, z pewnością go udoskonalił. Mieszanka beztroskiego humoru Johna Landisa, tropów ze starych filmów o potworach i pełzającego po skórze horroru zszokowała widzów w 1981 roku, z których większość nie wiedziała, czy sklasyfikować ten film jako horror, czy komedię. Oczywiście odpowiedź jest prosta: jedno i drugie. Ale geniusz Amerykański wilkołak nie chodzi tylko o to, że zawiera tropy dwóch różnych gatunków, ale o to, jak przeplata te gatunki i wykorzystuje je do wzajemnego ulepszania.
W końcu część tego, co sprawia Amerykański wilkołak tak niepokojące i szokujące jest to, jak obniża czujność widzów dowcipnymi przekomarzaniami i humorem sytuacyjnym, a następnie dostarcza absolutnego ciosu w krwawą, bolesną likantropię na ekranie. David i Jack to postacie, które da się lubić i da się z nimi łatwo utożsamić, co sprawia, że ich niewypowiedziany los jest jeszcze bardziej bolesny. To wszystko, co można powiedzieć Amerykański wilkołak to nie tylko horror-komedia, ale innowacyjne połączenie, które sprawia, że ta kreatura staje się jeszcze bardziej jeżąca włosy na głowie.
Dalej: 15 najlepszych horrorów w serwisie Netflix według Rotten Tomatoes