Birds of Prey: Dlaczego Huntress jest najlepszą częścią zespołu DC Harley Quinn

Nie ma wątpliwości, że Huntress wyróżniała się Ptaki Nocy (i fantastyczna emancypacja pewnej Harley Quinn) . Kultowy zespół składał się z silnych, dobrze rozwiniętych postaci kobiecych — od dzikiej Harley Quinn po prostolinijną policjantkę Renee Montoyę — wszystkie wniosły do grupy swój niepowtarzalny styl i doświadczenie. Jednak prawdziwym złodziejem scen była Mary Elizabeth Winstead jako Helena Bertinelli. Znana fanom DC najlepiej jako Huntress, udało jej się zabłysnąć pomimo stosunkowo niewielkiej ilości czasu na ekranie.

Jako dziecko Helena obserwowała, jak jej rodzina zostaje zastrzelona przez swoich przestępczych rywali. Dorasta w poszukiwaniu zemsty, szkoląc się na bezwzględną zabójczynię. Po powrocie do Gotham City systematycznie likwiduje wszystkich odpowiedzialnych za masakrę jej rodziny. Jej ulubioną bronią jest kusza, dzięki której zyskała przydomek „Zabójcy z kuszy” (którego nienawidzi). Jej mściwa krucjata prowadzi ją do prawej ręki Romana Sionisa, Victora Zsasza, ostatniego żyjącego kata z dnia morderstwa jej rodziny, i jest zmuszona połączyć siły z Harley Quinn i innymi ptakami drapieżnymi. To tutaj w końcu miała okazję zabłysnąć.

Związane z: Birds of Prey Box Office: Jak DC wciąż może uratować film

Winstead znalazł sposób na uczynienie Huntress, poważnej postaci, komediowym złotem. Jej skłonność do traktowania siebie zbyt poważnie doprowadziła do wybuchu śmiechu. Na przykład przekrój, w którym Helena wygłasza „ Czy wiesz kim jestem? Linia powtarzająca się w jej łazienkowym lustrze została doprowadzona do perfekcji. Po spędzeniu tak dużej ilości czasu na szkoleniu Łowczyni jest przedstawiana jako niedorozwinięta społecznie, co zapewnia świetne interakcje z innymi postaciami. W szczególności przekomarzanie się Łowczyni i Czarnego Kanarka, gdy panie przygotowują się do wojny z armią Czarnej Maski, jest jednym z najlepszych momentów filmu.

Będąc wyszkoloną zabójczynią, można by założyć, że Łowczyni byłaby zdolna do kilku epickich walk. Drapieżne ptaki nie zawiodła na froncie akcji, dając Winstead mnóstwo czasu na popisywanie się owocami swojego treningu. Na początku widzimy jej zabójcze umiejętności strzeleckie z kuszy, ale dopiero w ostatniej bitwie na Mili Rozrywki w końcu może zagrać swoje największe hity. Dzięki wieloletniej praktyce jej styl walki był szybki i zdecydowany, co stanowiło ładny kontrast z mniej profesjonalnymi strategiami jej sojuszników. Jednak jednym z najważniejszych momentów jest bardziej chaotyczny moment, kiedy zjeżdża na napastniku ze zjeżdżalni, dźgając go do końca.

Jeśli chodzi o porównania z jej komiksowymi korzeniami, Huntress z DCEU to mieszana torba. To niekoniecznie jest złe, ale wiele z jej charakterystyki zostało zmienionych, aby pasowały Drapieżne ptaki . Jej historia pochodzenia pozostaje w dużej mierze nienaruszona; poza włączeniem Zsasza rozbieżności są minimalne. Jej kostium nie jest bezpośrednią adaptacją komiksu, ale czarno-fioletowa kolorystyka jest wierna materiałowi źródłowemu. Helena Bertinelli jest tradycyjnie agresywna i porywcza. Winstead zdołał przejąć ostoję komiksów DC i przenieść ją na duży ekran w wierny, ale zmodernizowany sposób.

To nie ma na celu odebrania niczego pozostałym członkom zespołu, którzy byli fantastyczni na swój sposób i bardzo dobrze ze sobą grali. Jednak żadna nie była tak różnorodna jak Huntress, której pochodzenie i osobowość są bardzo skutecznie zbudowane z bardzo małej liczby dialogów i zaledwie kilku retrospekcji. Czy ten film doczeka się kontynuacji , postać Winsteada z nawiązką zasłużyła na miejsce w centrum uwagi. Harley Quinn może być Drapieżne ptaki centralnym punktem, ale Huntress była prawdziwą gwiazdą zespołu.

Dalej: Arrowverse kontra DCEU: Która wersja Huntress była lepsza