Wielka krótka historia prawdziwa: 8 największych zmian wprowadzonych w filmie o kryzysie finansowym

• Duży skrót zawiera nieścisłości wynikające ze swobody twórczej, jaką scenarzyści i reżyserzy wykorzystują dla celów rozrywkowych.
• Imiona głównych bohaterów zostały w filmie zmienione, ale ich podobieństwo, osobowość i historie pozostały w miarę prawdziwe.
• Pominięcia w filmie obejmują upadek Lehman Brothers i rzekomą korupcję Freddiego Maca i Fannie Mae.

Adama McKaya Duży skrót opiera się na prawdziwej historii, ale zawiera kilka kluczowych nieścisłości. Ten doceniony przez krytyków film, który w 2016 roku zdobył Oscara za najlepszy scenariusz adaptowany, powstał na podstawie bestsellerowej książki „The Big Short: Inside the Doomsday Machine” autorstwa Michaela Lewisa. Chociaż książkę tę uważa się głównie za obiektywną, literaturę faktu, opisującą bańkę na rynku nieruchomości w 2008 roku i następujący po niej krach na giełdzie w Stanach Zjednoczonych, skupia się ona na niektórych, choć nie na wszystkich, głównych graczach uwikłanych w rzeczywisty kryzys finansowy.

Oczywiście w każdej hollywoodzkiej adaptacji prawdziwych wydarzeń zdarzają się przesady, pominięcia i inne swobody twórcze, na jakie pozwalają scenarzyści i reżyserzy. Ma to na celu wykorzystanie funkcji narracyjnych i ogólnej tematyki filmu przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej jakości wartości rozrywkowej i nie inaczej jest w przypadku komedii Adama McKaya. Na przykład aligator w basenie nie powstał na podstawie relacji opartej na faktach, ale został dodany w celu szybkiego pośmiania się w filmie. Wprowadzono szereg innych istotnych zmian Duży skrót prawdziwa historia.

Duży skrót można oglądać strumieniowo w MGM+ i Paramount+

Co stało się z Michaelem Burrym po wielkim skrócie w prawdziwym życiu

8Big Short zmienia imiona kilku głównych bohaterów

Jedynym prawdziwym nazwiskiem, jakiego używa Christian Bale, jest dr Michael Burry

Najbardziej rażącą różnicą między prawdziwą historią a filmem jest zmiana Wielkie szorty imiona głównych bohaterów. Jedyną postacią, której prawdziwe imię i nazwisko zostało użyte w filmie, jest doktor Michael Burry (Christian Bale). Prawdziwą osobą, która zainspirowała postać Marka Bauma (Steve Carell), jest Steve Eisman Jared Vannett (Ryan Gosling) inspirowany jest prawdziwym Greggiem Lippmanna, a Ben Rickert (Brad Pitt) inspirowany jest prawdziwym Benem Hockettem. Chociaż imiona zostały zmienione, w ich postaciach zachowano podobieństwo, wygląd i osobowości prawdziwych ludzi.

7Big Short przecenił groźbę upadku Morgan Stanley

Morgan Stanley nie był źródłem tak wielu problemów dla prawdziwych ofiar

Duży skrót podkreślił zbliżającą się szansę upadku Morgana Stanleya w filmie, aby zwiększyć stawkę i dramatyczne napięcie na ekranie. Zdaniem Bustle’a McKay przecenił możliwość upadku Morgana Stanleya jako zagrożenie dla bohaterów wyłącznie w celu uwydatnienia narracji. W rzeczywistości Morgan Stanley nie był tak bliski upadku, jak przedstawia to film, tworząc ostatecznie pustą i bezpodstawną groźbę, która wymaga odrobiny prawdy i powiększa ją na potrzeby filmu.

Wyjaśnienie „Wielkiej krótkiej sceny” Margot Robbie

6W największej osobistej tragedii Marka Bauma nie uczestniczył jego brat

Prawdziwa historia została zmieniona na prośbę rodziny Eismanów

Jedna z nielicznych nieścisłości w Duży skrót z udziałem głównego bohatera ma związek z osobistą tragedią, z którą Mark Baum spotyka się w filmie w związku ze swoim bratem. W filmie menadżer funduszy hedgingowych Mark Baum jest zdruzgotany tragedią rodzinną w środku zbliżającego się kryzysu finansowego, który okazuje się samobójstwem jego brata. Prawdziwego Steve'a Eismana spotkała podobna tragedia. Wiązało się to jednak ze śmiercią jego synka, Maxa. Na prośbę rodziny Eismanów McKay zmienił okoliczności ekranowej tragedii Bauma.

5Big Short prawie nie wspomina o upadku Lehman Brothers

Lehman Brothers była ogromną firmą maklerską, która ogłosiła upadłość

Jedno pominięcie w Duży skrót jest widoczny brak wzmianki o wyniku Lehman Brothers w filmie, co było istotnym aspektem prawdziwej historii. Lehman Brothers była potężną firmą maklerską, która ogłosiła upadłość w wyniku kryzysu kredytów hipotecznych subprime po niepowodzeniach dwóch funduszy hedgingowych Bear Sterns. Cała historia trudnej sytuacji Lehman Brothers prawdopodobnie sprowadziłaby film za bardzo z kursu i zmyliłaby przypadkowych widzów, próbując przedstawić zbyt szeroką analizę.

10 najlepszych filmów, takich jak „Big Short”, które musisz zobaczyć

4Big Short pomija rzekomą korupcję Fannie Mae i Freddie Mac

Dwie instytucje hipoteczne zostały poddane kontroli przez SEC

Kolejne praktyczne pominięcie prawdziwej historii Duży skrót to zarzuty o korupcję postawione Freddiemu Macowi i Fannie Mae, dwóm z najlepiej finansowanych federalnych instytucji hipotecznych w Stanach Zjednoczonych. Zarówno Freddie Mac, jak i Freddie Mae zostali poddani kontroli SEC w 2011 r. ponieważ ich kadra kierownicza składała znacząco mylące oświadczenia na temat ich ekspozycji na subprime i tworzyła inwestycje wysokiego ryzyka bez odpowiedniego ujawnienia. Było to bezpośrednio powiązane z faktem, że wynagrodzenie kadry kierowniczej było bezpośrednio powiązane z ogólnym wzrostem wynagrodzeń, co stwarzało pole do korupcji.

3Główni bohaterowie Big Short nie byli jedynymi, którzy przewidzieli katastrofę

Ekonomista Paul Krugman wzywa ekonomistów głównego nurtu, aby wiedzieli o krachu

Według New York Times i ekonomista Paul Krugman, postacie przedstawione w Duży skrót z pewnością nie byli sami czytając artykuły na Wall Street o rychłym krachu na rynku. Podczas gdy kluczowi gracze w Duży skrót są dokładnie zaangażowani w przewidywanie krachu na rynku, eksperci sugerują, że nie byli sami. Krugman pisze:

Grupa ludzi, którzy zdali sobie sprawę, że mamy do czynienia z matką wszystkich baniek na rynku nieruchomości i że stanowi to duże zagrożenie dla realnej gospodarki, była większa, niż film mógłby sądzić. Było w nim nawet kilku (kaszel) ekonomistów głównego nurtu.

Kto tak naprawdę zarobił pieniądze na katastrofie w wielkim skrócie (i ile)

2Big Short twierdzi, że jest to przestępstwo zamiast głupoty, choć może być odwrotnie

Komentator ekonomiczny Greg Ip uważa, że ​​awarię można po prostu przypisać niewiedzy

Główny komentator ekonomiczny Wall Street Journal, Greg Ip, sugeruje, że chociaż Duży skrót skupia się na złośliwości i przestępczości jako motywacjach kryzysu finansowego w 2008 r., prawdziwym powodem może być masowa ignorancja. Zasadnicza teza McKaya z Duży skrót wskazuje palcem na korupcję na Wall Street i w dużych bankach z ich postawą „zbyt duzi, by upaść”. Jednakże, Ocena McKaya może być zbyt krytyczna i uproszczona w kwestii tego, kto lub co dokładnie jest winne. Ip twierdzi, że bardziej odpowiedzialnym winowajcą jest prawdopodobnie stara głupota.

1Zakończenie Big Short pomija nowe zasady i zabezpieczenia po awarii

Od czasu krachu nastąpiła znaczna poprawa w branży finansowej

Dochodzi do najbardziej mylącego pominięcia w prawdziwej historii Wielkie szorty zakończenie , które koncentruje się na założeniu, że niewiele zmieniło się pod względem polityki i procedur w następstwie kryzysu finansowego w 2008 roku. W rzeczywistości nastąpiły istotne zmiany proceduralne, które w zasadzie zapobiegły ponownemu wystąpieniu takiej sytuacji, m.in wdrożenia ustawy Dodda-Franka oraz utworzenie Biura Ochrony Finansów Konsumentów.

Według Brookingsa czołowi eksperci uważają, że w branży finansowej nastąpiła poprawa i nadal istnieje ryzyko korupcji w różnych formach. Twierdzą jednak, że wprowadzonych kilka nowych, kluczowych polityk zapobiegnie kryzysowi podobnemu do tego przedstawionego w artykule Duży skrót .

Źródło: New York Times

Duży skrót

*Dostępność w USA

• strumień
• wynajem
• kupić

Niedostępne

Niedostępne

Niedostępne

The Big Short, fabularyzowany obraz wydarzeń towarzyszących kryzysowi finansowemu w latach 2007–2008, wykorzystuje techniki narracyjne, takie jak łamanie czwartej ściany, aby zwięźle wyjaśnić widzom koncepcje finansowe, wykorzystując jako szablon książkę Michaela Lewisa z 2010 roku. W filmie występuje obsada, w skład której wchodzą Christian Bale, Steve Carell, Ryan Gosling i Brad Pitt.

Dyrektor

Adama McKaya

Data wydania

23 grudnia 2015 r

Studio(a)

Najważniejsze zdjęcia

Pisarze

Adama McKaya , Charlesa Randolpha

Rzucać

Brada Pitta , Melisa Leo, Ryan Gosling , Marisa Tomei, Steve'a Carella , Christian Bale

Czas wykonania

130 minut

Budżet

50 milionów dolarów

Źródło: Gwar , New York Times , Brookingsa