Jakie są najwybitniejsze oryginały Netflix w 2019 roku? Na naszej liście znajdują się najważniejsze filmy wraz z niektórymi ukrytymi perełkami, które mogłeś przegapić.
Jeśli szukasz czegoś do obejrzenia, żegnając rok 2019, oto najlepsze Netflix oryginalne filmy roku. Plik usługa przesyłania strumieniowego nadal intensywnie inwestuje w oryginalne programy telewizyjne i filmy, aw tym roku wypuścił liczne nagrody w sezonie. Ale najbardziej znane filmy nie zawsze są najlepsze w porównaniu z mniej znanymi międzynarodowymi premierami. Tutaj przedstawiamy 10 filmów, które pozostawiły ślad w 2019 roku.
W 2018 roku Netflix wydał cenione przez krytyków filmy, takie jak Alfonso Cuarón Rzym i bracia Coen Ballada o Busterze Scruggsie . W zeszłym roku takie filmy jak Wysoki ptak latający i Velvet Buzzsaw niekoniecznie stały się tematami popkultury, ale filmem akcji z przeszłości Triple Frontier zarobił trochę szumu, choćby ze względu na swój popcorn rozrywkowy urok. Netflix zaplanował największe premiery na później w 2019 roku w ramach strategii dostosowania się do rywalizacji sezonu nagród.
Kontynuuj przewijanie, aby kontynuować czytanie Kliknij poniższy przycisk, aby szybko rozpocząć ten artykuł.
A więc przejdźmy do tego. Oto najlepsze Netflix Originals 2019 roku: wysokiej jakości filmy, które skutecznie równoważą styl z treścią i mają coś do powiedzenia.
10. Złamany
Wyreżyserowane przez Brada Andersona, Złamany w dużej mierze opiera się na centralnej wydajności Sama Worthingtona. Po prawie tragedii Ray Monroe (Worthington) przyprowadza do szpitala swoją ranną córkę Peri (Lucy Capri) i wystraszoną żonę Joanne (Lily Rabe), tylko po to, by stracić ich z oczu i usłyszeć, że tak naprawdę nigdy ich tam nie było. Thriller psychologiczny wyróżnia się tempem i powściągliwością, zwłaszcza gdy wątek poboczny sugeruje, że Ray mógł odkryć tajną operację w piwnicy.
Po 100 minutach jest plik Strefa mroku efekt do Złamany co stwarza poczucie trwałej paranoi. Anderson zasadniczo wcześnie podkręca obroty silnika i nie powstrzymuje się, ponieważ Ray staje się coraz bardziej niespokojny i szalony. Jest zarówno sympatyczną postacią, jak i mężczyzną na skraju załamania. Strukturalnie montaż oddaje istotę tytułu filmu. Złamany to solidny oryginał Netflix, który został wydany bez większego szumu, gdy wojny strumieniowe eskalowały w październiku 2019 roku.
9. Zawsze bądź moim być może
Poszukiwania kultury napędzają Nahnatchka Khan’s Zawsze bądź moim być może , komedia romantyczna z załadowaną ścieżką dźwiękową. Ali Wong wciela się w rolę sławnego szefa kuchni Sashy Trany, a Randall Park gra swojego długoletniego kumpla Marcusa Kima - uroczego mieszkańca San Francisco, który jeszcze nie przejął pełnej kontroli nad swoim dorosłym życiem. Pierwsza połowa Zawsze bądź moim być może uderza we wszystkie typowe tropy gatunkowe, ale komedia znacznie się rozwija, gdy Keanu Reeves tworzy kameę jako karykaturalną wersję samego siebie.
Występując w przesadnym występie jako nowy chłopak Sashy, Reeves rzuca światło na naturalną chemię między Wongiem i Parkiem, którzy wcześniej współpracowali przy programie ABC Świeżo z łodzi . Kiedy Sasha i Marcus rozładują swoje uczucia, cicho i głośno, Zawsze bądź moim być może nagle wydaje się bardziej organiczny i mniej wymyślny. Podczas gdy komedia romantyczna Netflix z 2018 roku Ustawić to podkreśla charyzmę kobiecej głównej Zoey Deutch, film Khana podobnie robi to samo z Wong, tylko że droga jej bohaterki do rzeczywistości jest znacznie bardziej intensywna. Pomimo wszystkich stereotypów dotyczących gatunku, Zawsze bądź moją Mayb e jest rzeczywiście inteligentną komedią romantyczną - w której występują postacie, które muszą naprawdę ukorzyć się, aby znaleźć szczęście.
8. Atlantyka
Uosobienie oryginalnego filmu Mati Diopa Atlantyka kręci się wokół snów i koszmarów sennych w Dakarze w Senegalu. Kiedy robotnik budowlany Souleiman (Ibrahima Traoré) podkreśla swoje bezpieczeństwo finansowe, wyrusza w rejs z licznymi mieszkańcami Dakaru w poszukiwaniu lepszych możliwości. W międzyczasie Ada (Mame Bineta Sane) planuje poślubić brata swojego przeklętego kochanka, Souleimana. W miarę jak narracja w Dakarze staje się bardziej gorączkowa, Atlantics ” wizualizacje stają się nastrojowe i nastrojowe. Diop początkowo oddaje hołd słynnym filmowcom Senelgalese, takim jak Ousmane Sembène i Djibril Diop Mambéty, tylko po to, by ustanowić swój własny filmowy głos.
Atlantyka wyróżnia się stylem wizualnym, ale także przekazem Diopa - zwłaszcza zagubionymi duchami, które nawiedzają brata Souleimana, Omara (Babacar Sylla). Nie ma jednoznacznych odpowiedzi od działania do działania, ale raczej sugestia, że bohaterowie muszą spojrzeć głęboko do wewnątrz, aby znaleźć poczucie spokoju. Atlantyka zwraca uwagę na twórczość wschodzącego filmowca, a Diop przeszedł do historii, stając się pierwszą czarnoskórą kobietą, która miała film konkursowy na festiwalu w Cannes.
7. Soni
Film w języku hindi Ivana Ayra Soni bada role płciowe w New Delhi. Mówiąc dokładniej, chodzi o niebezpieczeństwo, na jakie narażone są kobiety, gdy kwestionują autorytatywne postacie. W tym przypadku w roli tytułowej bohaterki występuje Geetika Vidya Ohlyan, rozsądna policjantka, która próbuje emocjonalnie poradzić sobie z rozwodem. W miarę narastania wewnętrznego zamieszania Soni staje się coraz bardziej agresywna. Kiedy uderza oficera marynarki wojennej, Soni musi stawić czoła konsekwencjom i stawić czoła patriarchalnemu systemowi, który chroni własny.
Jak z Złamany , Soni cechuje się mocną centralną wydajnością. Aby dopełnić ponury nastrój głównego bohatera, autor zdjęć David Bolen zachowuje przez cały czas nasyconą paletę kolorów, co sprawia wrażenie, że Soni żyje w ciągłym deszczu. Film Ayr rozgrywa się jak zwykła policyjna procedura, pozwalając mu i współautorowi scenariusza, Kislayowi, skupić się na systematycznym ucisku, z jakim spotyka się Soni. Soni też nie jest całkiem niewinną postacią. Jest szorstka na krawędzi i podejmuje różne wątpliwe decyzje. Ale takie jest życie. Tak jak Soni sugeruje, zmiana scenerii może czasem prowadzić do odświeżenia nowej perspektywy.
6. Dolemite to moje imię
W Moje imię to Dolemite , ikona komedii zapewnia mistrzowską klasę humoru sytuacyjnego. Eddie Murphy wciela się w prawdziwego reżysera Rudy'ego Raya Moore'a, który nakręcił i zagrał w klasyku Blaxploitation z 1975 roku. Dolemite . Napisane przez Scotta Alexandra i Larry'ego Karaszewskiego, Moje imię to Dolemite przeskakuje ze sceny na scenę dzięki ostrym, jednokreskowym fragmentom, podczas gdy kierunek Craiga Brewera uchwycił cały klimatyczny smak świata Rudy'ego Raya, podobnie jak w przypadku dramatu muzycznego z 2005 roku Hustle & Flow . Ale Moje imię to Dolemite jest ostatecznie wizytówką Murphy'ego, który udowadnia, że nadal jest realnym liderem.
Jest w tym prawdziwa nostalgiczna cecha Moje imię to Dolemite dzięki dialogowi Murphy'ego. Wieloletni fani z pewnością pomyślą o komediowych gagach z Gliniarz z Beverly Hills czy nawet klasyczne stand-upy Murphy'ego z lat 80. Ale to, co fascynuje, to wszechstronność Murphy'ego jako wykonawcy. Wielokrotnie wykazywał wyjątkową umiejętność improwizacji w danej chwili, ale także skalowania jej w dół, aby uzyskać autentyczne i szczere interakcje z postaciami drugoplanowymi. Moje imię to Dolemite może nie zostać uznany za jeden z najtrwalszych Netflix Originals w 2019 roku, ale jego słabe punkty są nieliczne. Dbałość o szczegóły jest nieskazitelna, szczególnie w tym, jak Brewer odtwarza najbardziej znane Dolemite chwile. To dobrze naoliwiona maszyna wykonana przez doświadczonych profesjonalistów z Hollywood.
5. Las miłości
Wyreżyserowany przez japońskiego reżysera Siona Sono, Las miłości to dziwaczny, 151-minutowy dramat o metafilmowaniu i manipulowaniu władzą. To brutalny i prowokujący film, którego głównym bohaterem jest tajemniczy Joe Murata (Kippei Shiina). Początkowo jest postrzegany jako zagrożenie dla grupy młodych filmowców w stylu partyzanckim, a nawet może być seksualnym drapieżnikiem. Ale jest też charyzmatyczny i zmotywowany, co wywołuje spiralę upadku dla każdego, z kim ma do czynienia.
To nie jest łatwy zegarek Las miłości zawiera sceny samobójstwa, napaści na tle seksualnym i graficzne przedstawienia morderstwa. Poza wszystkimi filmowymi prowokacjami jest jednak interesujące studium postaci do rozważenia nie tylko dla Muraty, ale także dla młodych ludzi, na których poluje. Powoli ujawniając prawdę o swojej osobowości, Murata w jakiś sposób udaje mu się zdobyć większą władzę, podobnie jak zamożne osoby, które wolą podwoić się z brawurą, zamiast wielokrotnie przepraszać za wątpliwe czyny. Las miłości przeciąga się w pewnych momentach, ale zawsze jest oczywiste, że Sono kręci film, który ON chce zrobić; inspirowana Dostojewskim opowieść o zbrodni i karze. A Sono wydaje się mieć jeden cholerny czas, pozwalając na oglądanie rollercoasterów.
4. Straciłem swoje ciało
Francuski film animowany w reżyserii Jérémy'ego Clapina, Straciłem swoje ciało zawiera surrealistyczną przesłankę komentarza o akceptacji i przeznaczeniu. Film zaczyna się od odciętej ręki, która próbuje znaleźć swoje ciało, wątek uzupełniający główną historię o samotnym chłopcu dostarczającym pizzę o imieniu Naofel. Potajemnie ma obsesję na punkcie klientki o imieniu Gabrielle i zapewnia jej ojcu pracę w warsztacie. Straciłem swoje ciało ma ton i nastrój filmu Guillermo del Toro, ale kluczem do jego skuteczności może być rosnące napięcie i wizualna zapowiedź nieuniknionego odcięcia ręki Naofel.
Naofel jest postacią tragiczną w Straciłem swoje ciało po traumie spowodowanej wypadkiem samochodowym w dzieciństwie, w którym zginęli jego rodzice. Jeśli początkowo nie czuje się, z którym można się identyfikować, z powodu swojego dyskretnego prześladowania, to zmienia się, gdy buduje prawdziwą przyjaźń z Gabrielle. Oboje utknęli w jednej chwili, niepewni, co przyniesie przyszłość, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że ojciec Gabrielle jest chory. Jako całość, Straciłem swoje ciało zapada w pamięć ze względu na swoją wizualną estetykę, a także ze względu na niekonwencjonalną narrację. Ale Film Clapina staje się niesamowicie poruszający i wywrotowy, gdy odcięta ręka znajdzie drogę z powrotem do Naofel.
3. Historia małżeńska
Noah Baumbach napisał i wyreżyserował ten Netflix Original, film częściowo zainspirowany jego związkiem z Jennifer Jason Leigh. W Historia małżeńska Scarlett Johansson i Adam Driver występują w roli rozdzielającej się pary, Nicole i Charliego Barberów, którzy odkrywają, jak emocjonalnie wyczerpujące może być postępowanie rozwodowe. Film jest zaskakująco lekki i pełen niezapomnianych chwil z gry, dzięki uprzejmości uznanej obsady.
Na przykład Merritt Wever ma stosunkowo niewielką rolę jako siostra Nicole Cassie w Historia małżeńska , ale czerpie korzyści z jej krótkiego czasu przed ekranem z licznymi momentami komediowymi. Podobnie Alan Alda przyjmuje naturalistyczne podejście do swojego prawnika Berta Spitza, człowieka, którego empatia jest podstawą każdej rozmowy z Charliem. Plik Historia małżeńska headlinerami są oczywiście Driver i Johansson, którzy prezentują swoje pełne umiejętności w intensywnych i swobodnych rozmowach. Nawiasem mówiąc, Historia małżeńska rejestruje wszystkie wzloty i upadki rozwodu oraz to, jak trwające wydarzenia wpływają na wszystkich związanych z daną parą. Baumbach zawsze wydaje się w pełni władać swoim rzemiosłem, ale Historia małżeńska wydaje się nieco bardziej wyrafinowany niż jego poprzednie filmy, częściowo ze względu na czynnik wrażliwości, który przekłada się na ekran.
2. Dwóch papieży
Natomiast Historia małżeńska opiera się na codziennych koncepcjach, Dwóch papieży jest bardziej filozoficznie ekspansywny. Wyreżyserowany przez Fernando Meirellesa dramat koncentruje się na relacjach między papieżem Benedyktem XVI (Anthony Hopkins) a kardynałem Jorge Mario Bergoglio (Jonathan Pryce), którzy tworzą wyjątkową więź podczas omawiania przyszłości Kościoła katolickiego. Bergoglio został wybrany na papieża (papież Franciszek) po ustąpieniu papieża Benedykta XVI 2013. Dwóch papieży odnosi się do szeroko nagłośnionych skandali związanych z Kościołem katolickim, ale nigdy nie staje się tak intensywny, że przypomina tradycyjny dramat o religii. Zamiast tego to interakcje między postaciami sprawiają, że film nie staje się zbyt ciężki, nawet jeśli oznacza to fikcję pewnych wydarzeń.
Główną atrakcją są występy Hopkinsa i Pryce'a, ale to kierunek Meirelles o tym decyduje Dwóch papieży znacznie więcej niż przyzwoite studium charakteru. Filmowiec zalewa ekran różnymi kolorami o tematyce Watykanu, a operator César Charlone wykonuje dzieło Boga poprzez wizualnie symetryczne kadrowanie, które zapewnia poczucie porządku, ale także wyraźnie oddziela głównego bohatera w niektórych momentach. I Dwóch papieży byłby gorszym filmem bez scenariusza Anthony'ego McCartena, takim, który dodaje humoru każdej papieskiej rozmowie, ale zawiera też prawdziwie emocjonalne dialogi. Dwóch papieży to mistrzowskie dzieło filmowe.
1. Irlandczyk
Z Irlandczyk , Martin Scorsese pokazuje, że nadal jest jednym z najodważniejszych twórców filmowych. Ten 209-minutowy dramat oparty jest na książce Słyszałem, że malujesz domy , który szczegółowo opisuje zeznania domniemanego zabójcy Franka Sheerana. Tematycznie Irlandczyk nawiązuje do wielu ukochanych klasyków kryminalnych Scorsese, tylko zakres i struktura wymagają nieco bardziej reżyserskiego dopracowania, zwłaszcza w odniesieniu do technologii odmładzania używanej w gwiazdach Robert De Niro (Sheeran), Al Pacino (lider Teamsters Jimmy Hoffa ) i Joe Pesci (szef mafii z Filadelfii, Russell Bufalino).
Biorąc pod uwagę niewiarygodnego narratora (Sheeran), Irlandczyk nie jest czysto faktycznym opisem tego, co wydarzyło się przed zniknięciem Hoffy w 1975 roku. Ale epicka struktura uruchomieniowa i narracyjna Scorsese pozwala na powolne nagrywanie obrazu, które właściwie eksploruje całość wyznanej przez Sheerana osi czasu. Niektórzy wykonawcy prawie w ogóle nie mówią, jak Anna Paquin jako zdenerwowana córka Sheerana, Peggy. Ale na tym polega piękno Irlandczyk , ponieważ Scorsese zapewnia cały oczekiwany chaos ze strony męskich postaci, ale także dostarcza subtelne komentarze poprzez to, co jest pod powierzchnią, teorię góry lodowej a la Ernesta Hemingwaya. Nawet jeśli konto Sheerana jest nieprawdziwe, Irlandczyk pozostaje fascynujący Netflix Oryginał opowiadający o rewizjonistycznej historii Stanów Zjednoczonych.