Miniserial HBO Kompania braci przedstawia triumfy i próby Easy Company podczas II wojny światowej. Oto, co stało się z nimi później.
Uznany miniserial historyczny HBO Kompania braci opowiada o spadochroniarzach z kompanii Easy, 506. pułku piechoty i ich dowódcy, Richardzie D. Wintersie, od pierwszych dni szkolenia w Camp Toccoa aż do końca II wojny światowej. Ale dla Wintersa i innych członków Kompanii E, którzy przeżyli wojnę, ich historie na tym się nie skończyły.
W 2021 r. miną dwie dekady Kompania braci miał swoją pierwszą premierę w HBO. Miniserial został stworzony przez Stevena Spielberga i Toma Hanksa na podstawie książki Stephena A. Ambrose'a pod tym samym tytułem, który przeprowadził obszerne wywiady z prawdziwymi weteranami Easy Company, aby poznać ich doświadczenia wojenne. Kompania braci przedstawia zarówno ich największe triumfy, jak i najstraszniejsze trudy, w tym utratę przyjaciół takich jak Alex Penkala, Warren „Skip” Muck i Albert Blithe.
Powiązane: Prawdziwa historia Dunkierki Christophera Nolana
Weterani Easy Company, którzy przeżyli wojnę, zapisywali swoje doświadczenia w wielu pamiętnikach i przekazach historycznych, zwłaszcza po Kompania braci książki i miniseriale wzbudziły masowe zainteresowanie opinii publicznej 101. Kompanią Powietrznodesantową i E. Oto, co stało się z majorem Richardem Wintersem i resztą Easy Company po zakończeniu II wojny światowej.
Co się stało z Dickiem Wintersem po „Kompanii braci”.
Chociaż Richard Winters może wydawać się urodzonym przywódcą wojskowym Kompania braci początkowo nie miał aspiracji do służby w armii amerykańskiej. Jego decyzja o zaciągnięciu się była podyktowana ustawą o służbie selektywnej z 1940 r., która wymagała od mężczyzn w wieku od 21 do 35 lat służby czynnej przez 12 miesięcy, jeśli zostali powołani. W 1941 roku Winters właśnie ukończył studia biznesowe, ale w obliczu trwającej wojny i możliwości zaangażowania się Ameryki Winters obawiał się, że może rozpocząć karierę tylko wtedy, gdy zostanie ona przerwana przez pobór i obowiązkową służbę wojskową. ' Podjąłem decyzję: „Słuchaj, zgłoszę się na ochotnika, wywiążę się z tego wojskowego obowiązku” Winters wspomina w wywiadzie zawartym w filmie dokumentalnym Dick Winters: Trzymaj się mocno . ' A kiedy już się tym zajmę, idę znaleźć pracę. Wtedy nie muszę się martwić, że przeszkodzi mi to w życiu. Jednak zaledwie kilka miesięcy po jego zaciągnięciu Pearl Harbor zostało zaatakowane przez wojsko japońskie, co spowodowało przystąpienie Ameryki do II wojny światowej. Winters zdał sobie sprawę, że był na czas trwania .'
Jak przedstawiono w Kompania braci Osiągnięcia Wintersa i jego wspinaczka po szczeblach kariery sprawiły, że po zakończeniu II wojny światowej stanął przed wyborem: pozostać w wojsku lub wrócić do pierwotnego planu kariery w biznesie. Zdecydował się na to drugie, podejmując pracę w rodzinnej firmie swojego przyjaciela Lewisa Nixona, Nixon Nitration Works. W 1948 roku Winters poślubił kobietę o imieniu Ethel i mieli razem dwójkę dzieci. Winters nigdy nie planował powrotu do wojska, ale pobór oznaczał, że nadal przebywał w rezerwie, a kiedy w 1951 roku rozpoczęła się wojna koreańska, został ponownie powołany do służby – ku swojemu przerażeniu. ' Widziałem już dość wojny ” – napisał Winters w swojej autobiografii: Poza Kompanią Braci . Zamiast czynnej służby zgodził się zgłosić do Fort Dix w New Jersey w roli szkoleniowej, ale szybko poczuł się sfrustrowany jakością oficerów, których miał zmienić na dowódców batalionów. ' W porównaniu z moimi doświadczeniami wojennymi szkolenie w Fort Dix było po prostu okropne ”- napisał Winters. „Szkolenie nowych oficerów, którym nie zależało na uczęszczaniu na zajęcia, przekroczyło moją cierpliwość .'
Krótko przed planowanym oddelegowaniem Wintersa do Korei w czynnej służbie nastąpiła zmiana rozkazów, która pozwoliła mu na rezygnację ze służby, z czego chętnie skorzystał. W 1951 roku kupił farmę w Pensylwanii, u podnóża Gór Błękitnych, a w 1960 roku mógł już na stałe przeprowadzić się wraz z rodziną. ' Tutaj w końcu poczułam, że odnalazłam ciszę i spokój, którą obiecałam sobie w D-Day ”- napisał Winters. Wrócił do Europy dopiero w 1987 roku, kiedy ponownie odwiedził Normandię i pole w Brecourt Manor, gdzie wraz z innymi członkami Easy Company zdobył niemieckie działa celuje w plażę Utah w D-Day :
„Spacer po polu, na którym znajdowała się niemiecka bateria haubic 105 mm, wywołał niesamowite wrażenie. W zakamarkach umysłu widziałem „Popeye” Wynna, „Bucka” Comptona, Billa Guarnere, Joe Toye, Dona Malarkeya, Carwooda Liptona i innych członków naszego małego zespołu, którzy przeprowadzili atak wbrew przeważającym przeciwnościom losu. Słowa po prostu umykały mi, gdy przemierzałem ten obszar ze wszystkich możliwych kierunków. Żywopłoty i rowy melioracyjne w dużej mierze zniknęły, ale linie drzew i umiejscowienie każdego działa pozostały łatwe do rozróżnienia.
Przez całe życie Winters utrzymywał kontakt z innymi weteranami Easy Company poprzez rozmowy telefoniczne i okazjonalne wizyty. W 1980 roku wreszcie mógł odpocząć od prowadzenia swojej firmy i wziąć udział w jednym z dorocznych zjazdów firmy. W 1990 roku poznał Kompania braci autor Stephen A. Ambrose po raz pierwszy i zaangażował się w pisanie książki, która rozsławiła wyczyny Easy Company. W 2002 roku wziął udział w ceremonii rozdania nagród Primetime Emmy i dołączył Toma Hanksa i Steven Spielberg na scenie, gdy się zbierali Kompania braci nagrodę dla najlepszego miniserialu. Winters zmarł w styczniu 2011 roku w wieku 92 lat.
Powiązane: Prawdziwa historia Da 5 Bloods: ile z filmu o Wietnamie Spike’a Lee było prawdziwe
Co się stało z Lewisem Nixonem po „Kompanii braci”.
Lewis Nixon III po raz pierwszy zaprzyjaźnił się z Dickiem Wintersem podczas ich nauki w Szkole Oficerskiej i obaj pozostali blisko siebie przez całą wojnę i po jej zakończeniu. Kompania braci pokazuje, jakie żniwo zebrała wojna na Nixonie, pogłębiając jego uzależnienie od alkoholu, ale pomimo tych zmagań wielokrotnie wyróżnił się w walce. ' Nadal uważam Lewisa Nixona za najlepszego oficera bojowego, z jakim miałem okazję pracować pod ostrzałem – napisał Winters Poza Kompanią Braci . ' Nigdy nie okazywał strachu, a w najcięższych chwilach zawsze potrafił jasno i szybko myśleć .' Zauważył, że oznaką ich bliskiej więzi było to, że podczas szkolenia Nixon ufał Wintersowi na tyle, że trzymał swój cenny zapas whisky Vat 69 w szafce Wintersa.
Po zakończeniu wojny Nixon miał kilka trudnych lat, podczas których zmagał się z alkoholizmem i dwoma nieudanymi małżeństwami. Zmieniło się to w 1956 r., kiedy poślubił swoją trzecią żonę, Grace Umezawę, Amerykankę japońskiego pochodzenia, która została umieszczona w obozie dla internowanych w 1942 r. po bombardowaniu Pearl Harbor. Drużbą na ich ślubie był Dick Winters. Dzięki wsparciu Grace Nixonowi udało się pokonać swoje demony. ' Dopóki Lewis nie poznał i nie poślubił Grace, nigdy nie znalazł ani nie doświadczył prawdziwej miłości ”- napisał Winters. ' Dopiero po ślubie z Grace odnalazł prawdziwe szczęście, spokój w sobie .' Para dużo podróżowała po całym świecie, ale Nixon i Winters zawsze utrzymywali kontakt. Kiedy Nixon zmarł w styczniu 1995 r., Winters wygłosił mowę pochwalną na jego pogrzebie.
Co się stało z Buckiem Comptonem po „Kompanii braci”.
Grany przez Neala McDonougha w Kompania braci , Lynn Davis Compton jako dziecko przyjął imię „Buck”, ponieważ uważał, że Lynn będzie zawsze imieniem żeńskim. Według New York Times Compton podczas swojej młodości w Los Angeles dostał pracę jako statysta w filmach i faktycznie został wyrzucony z planu Nowoczesne czasy po tym, jak rozgniewał jego gwiazdę, Charliego Chaplina. Po ukończeniu programu ROTC na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles otrzymał stopień podporucznika, a przed dołączeniem do Easy Company przeszedł szkolenie spadochronowe w Fort Benning. Został ranny podczas operacji Market Garden w Holandii, ale wrócił do czynnej służby i spędził brutalną zimę, trzymając linię w Bastogne.
W Kompania braci Compton opuszcza linię frontu po tym, jak jego przyjaciele Joe Toye i Bill Guarnere zostali złapani w ostrzał artyleryjski, w wyniku którego obaj zostali amputowani. W swoich wspomnieniach Call of Duty'a – pochwalił Compton Kompania braci za wykorzystanie jego portretu autorstwa McDonougha do zobrazowania szoku pociskowego, jakiego doświadczyło wielu żołnierzy podczas wojny. Stwierdził jednak również, że sceny były w dużej mierze fabularyzowane i że „ chociaż okropności Bastogne dotknęły mnie, nie sądzę, że przeżyłem kliniczny szok .' Według Comptona główną emocją, jaką poczuł po zobaczeniu okaleczonych Toye i Guarnere, była skrajna wściekłość z powodu faktu, że nigdzie nie można było znaleźć przywódcy Easy Company, porucznika Normana Dike'a. Kiedy Compton dał upust swojej frustracji pułkownikowi Robertowi Sinkowi, dowódcy 506 Dywizji, pułkownik najwyraźniej zauważył, jak bardzo był wyczerpany fizycznie i emocjonalnie, i powiedział: Myślę, że potrzebuje pan odpoczynku, poruczniku .' Sink użył pretekstu, że Compton utykał (nic niezwykłego… do cholery, wszyscy kuleliśmy ”, napisał Compton), aby zwolnić go z czynnej służby ze względów medycznych.
Powiązane: Bękarty wojny Prawdziwa historia: Czy którykolwiek z filmów Quentina Tarantino wydarzył się naprawdę?
Po wojnie Compton uczęszczał do szkoły prawniczej, w 1946 wstąpił do LAPD i w 1947 poślubił kobietę o imieniu Donna Newman. Został detektywem, a następnie prokuratorem okręgowym, a następnie został mianowany przez Ronalda Reagana zastępcą sędziego Kalifornijskiego Sądu Apelacyjnego. pełnił funkcję ławnika od 1970 r. do przejścia na emeryturę w 1990 r. Kiedy Kompania braci Ruszyła produkcja miniserialu telewizyjnego, Compton zjadł lunch z McDonoughem i oboje połączyli siły ze względu na wspólne doświadczenie jako sportowcy z college'u. Dwóch z nich ' świetnie się dogadywałem ” – twierdzi Compton, i utrzymywali kontakt przez lata. ' Mówi, że zrobiłem mu karierę ”- napisał Compton Call of Duty'a . ' Myślę, że to łóżko piętrowe. On sam jest bardzo zdolny .' Compton zmarł w lutym 2012 roku w wieku 90 lat na atak serca. Pozostawił po sobie dwie córki i czworo wnucząt.
Co się stało z Billem Guarnere i Joe Toye
Bill Guarnere i Edward „Babe” Heffron w Bastogne w filmie „Jesteśmy razem sami”.
Kompania braci odcinek 7, „The Breaking Point”, przedstawia głęboko niszczycielski obraz ostrzału artyleryjskiego, którego Easy Company doświadczyła w lasach Bastogne. Alex Penkala i Warren „Skip” Muck zginęli natychmiast, gdy pocisk trafił bezpośrednio w ich okop, a Bill Guarnere i Joe Toye zostali trafieni jednocześnie, gdy Guarnere próbował przeciągnąć Toye w bezpieczne miejsce. Obaj mężczyźni stracili prawą nogę w wyniku ostrzału i musieli zostać ewakuowani z linii frontu.
Pozostałą część nogi Toye'owi początkowo amputowano poniżej kolana, ale później konieczna była ponowna amputacja powyżej kolana, gdy wdała się gangrena. Do dnia śmierci w plecy miał także wbity odłamek. Doznał uszkodzenia nerwów, które pozostawiło go z ograniczonymi możliwościami posługiwanie się prawą ręką. Toye i Guarnere spędzili razem około roku na rekonwalescencji w szpitalach w Atlantic City. ' Latali po okolicy na wózkach inwalidzkich, wywołując piekło na deptakach i barach, – powiedział syn Toye’a, Steve Toye, w wywiadzie dla książki Marcusa Brethertona Kompania Bohaterów . To właśnie w Atlantic City Toye poznał swoją żonę Betty. Pobrali się w 1946 roku, a do swojej śmierci we wrześniu 1995 roku Toye miał czworo dzieci i siedmioro wnucząt.
Po powrocie z Europy Guarnere poślubił swoją ukochaną Frances i razem mieli dwóch synów. „Dziki Bill” przez lata odgrywał bardzo aktywną rolę w organizowaniu i dokumentowaniu corocznych zjazdów Easy Company. w Kompania braci film dokumentalny Jesteśmy razem sami , Guarnere i Edward „Babe” Heffron wrócili do lasów Bastogne, gdzie Guarnere stracił nogę, a ich przyjaciele stracili życie. Guarnere i Heffron współpracowali także z pisarką Robyn Post nad książką pt. Bracia w bitwie, najlepsi przyjaciele , który przedstawił swoją wersję Kompania braci historię i to, co wydarzyło się w ich życiu po wojnie. Do swojej śmierci w marcu 2014 r. w wieku 90 lat Guarnere miał dziewięcioro wnuków i czternaścioro prawnuków.
Powiązane: THEM Prawdziwa historia: objaśnienie eksperymentów z gazem musztardowym podczas II wojny światowej
Co się stało z resztą Easy Company
Począwszy od 1946 roku sierżant Mike Ranney, sierżant Bob Rader i kapral Walter Gordon zapoczątkowali tradycję corocznych zjazdów Easy Company. Bill Guarnere przejął organizację zjazdów w 1947 roku i kierował nimi przez prawie 60 lat. ' Sprawił, że mężczyźni nie musieli kiwnąć palcem – powiedział Babe Heffron Bracia w bitwie, najlepsi przyjaciele . ' To dzięki Billowi jesteśmy ze sobą tak blisko .' W swoich własnych wspomnieniach Winters napisał, że początkowo w zjazdach uczestniczyło tylko kilku weteranów Easy Company, ale z biegiem lat zaczęło przychodzić coraz więcej byłych spadochroniarzy. Zwykle na tych wydarzeniach nie było wielu oficerów, ale Winters, Nixon, Compton, Moose Heyliger, Harry Welsh, Clarence Hester i Bob Strayer byli obecni na zjeździe w 1980 roku.
Spadochroniarzy Easy Company przedstawionych w Kompania braci , do dziś żyje tylko dwóch: porucznik Ed Shames, którego w miniserialu grał Joseph May, oraz szeregowy Bradford Freeman, którego niemówiącą rolę grał James Farmer. Freeman obchodził swoje 96. urodziny we wrześniu 2020 r. Shames został awansowany do stopnia pułkownika po II wojnie światowej, a swoje 100. urodziny będzie obchodził w czerwcu 2021 r.