Uznany miniserial historyczny HBO Kompania braci śledzi spadochroniarzy z Easy Company, 506. pułku piechoty i ich dowódcę, Richarda D. Wintersa, od ich wczesnych dni szkolenia w Camp Toccoa do końca II wojny światowej. Ale dla Wintersa i innych członków Kompanii E, którzy przeżyli wojnę, ich historie na tym się nie kończyły.
W 2021 roku mijają dwie dekady Kompania braci po raz pierwszy miał swoją premierę w HBO. Miniserial został stworzony przez Stevena Spielberga i Toma Hanksa i powstał na podstawie książki o tym samym tytule autorstwa Stephena A. Ambrose'a, który przeprowadził obszerne wywiady z prawdziwymi weteranami Easy Company, aby poznać ich doświadczenia z wojny. Kompania braci przedstawia zarówno ich największe triumfy, jak i najstraszniejsze trudności, w tym utratę przyjaciół, takich jak Alex Penkala, Warren „Skip” Muck i Albert Blithe.
Powiązane: Prawdziwa historia Dunkierki Christophera Nolana
Ci weterani Easy Company, którzy przeżyli wojnę, opisali swoje doświadczenia w wielu wspomnieniach i relacjach historycznych, zwłaszcza po Kompania braci książka i miniserial wzbudziły masowe zainteresowanie opinii publicznej 101. Kompanią Powietrznodesantową i E. Oto, co stało się z majorem Richardem Wintersem i resztą Easy Company po zakończeniu II wojny światowej.
Co się stało z Dickiem Wintersem po Kompanii braci
Chociaż Richard Winters może wydawać się urodzonym dowódcą wojskowym w Kompania braci , początkowo nie miał aspiracji do służby w armii amerykańskiej. Jego decyzja o zaciągnięciu się była podyktowana ustawą o służbie selektywnej z 1940 r., Która nakładała na mężczyzn w wieku od 21 do 35 lat służbę czynną przez 12 miesięcy, jeśli zostali powołani. W 1941 roku Winters właśnie ukończył studia biznesowe, ale w związku z toczącą się wojną i możliwością zaangażowania Ameryki Winters obawiał się, że może rozpocząć karierę tylko po to, by przerwała ją pobór i obowiązkowa służba wojskowa. ' Podjąłem decyzję: „Słuchaj, zgłaszam się na ochotnika, zajmij się tym obowiązkiem wojskowym” Winters wspominał w wywiadzie zamieszczonym w filmie dokumentalnym Dick Winters: Trzymaj się mocno . ' A kiedy już się tym zajmę, to idę szukać pracy. Wtedy nie muszę się martwić o przerwanie mojego źródła utrzymania. Zaledwie kilka miesięcy po jego zaciągnięciu się, Pearl Harbor zostało jednak zaatakowane przez wojsko japońskie, co skłoniło Amerykę do przystąpienia do II wojny światowej. Winters zdał sobie sprawę, że na czas trwania '
Jak przedstawiono w Kompania braci , Osiągnięcia Wintersa i jego awans sprawiły, że po zakończeniu II wojny światowej stanął przed wyborem: pozostać w wojsku lub wrócić do pierwotnego planu kariery w biznesie. Zdecydował się na to drugie, idąc do pracy w rodzinnej firmie swojego przyjaciela Lewisa Nixona, Nixon Nitration Works. W 1948 Winters poślubił kobietę o imieniu Ethel i mieli razem dwoje dzieci. Winters nigdy nie planował powrotu do wojska, ale pobór oznaczał, że nadal był w rezerwach wojskowych, a kiedy wojna koreańska rozpoczęła się w 1951 roku, został ponownie powołany do służby - ku jego konsternacji. ' Widziałem dość wojny ”Winters napisał w swojej autobiografii, Poza Kompanią Braci . Zamiast czynnej służby zgodził się zgłosić do Fort Dix w New Jersey w roli szkoleniowej, ale szybko poczuł się sfrustrowany jakością oficerów, których miał zmienić w dowódców batalionów. ' W porównaniu z moim doświadczeniem wojennym, szkolenie w Fort Dix było po prostu okropne ”- napisał Winters. „Szkolenie nowych oficerów, którzy nie przejmowali się uczęszczaniem na zajęcia, przekroczyło moją cierpliwość '
Na krótko przed wysłaniem Wintersa do Korei w czynnej służbie nastąpiła zmiana rozkazów, która pozwoliła mu zrezygnować ze służby – z okazji, którą chętnie wykorzystał. W 1951 roku kupił farmę w Pensylwanii, u podnóża Gór Błękitnych, a do 1960 roku mógł się tam przenieść wraz z rodziną na stałe. ' Tutaj w końcu poczułem, że znalazłem ciszę i spokój, które obiecałem sobie w D-Day ”- napisał Winters. Wrócił do Europy dopiero w 1987 roku, kiedy ponownie odwiedził Normandię i pole w Brecourt Manor, gdzie wraz z innymi członkami Easy Company zdobył niemieckie działa celując w Utah Beach w D-Day :
„Spacer po polu, na którym znajdowała się bateria niemieckiej haubicy 105 mm, wywoływał niesamowite uczucie. W zakamarkach mojego umysłu widziałem „Popeye'a” Wynna, „Bucka” Comptona, Billa Guarnere'a, Joe Toye'a, Dona Malarkeya, Carwooda Liptona i innych członków naszego małego zespołu, którzy przeprowadzili szturm wbrew przeważającym przeciwnościom. Słowa po prostu umknęły mi, gdy przemierzałem ten obszar ze wszystkich możliwych kierunków. Żywopłoty i rowy odwadniające w dużej mierze zniknęły, ale linie drzew i rozmieszczenie każdego działa pozostały bardzo wyraźne.
Przez całe życie Winters utrzymywał kontakt z innymi weteranami Easy Company poprzez rozmowy telefoniczne i okazjonalne wizyty. W 1980 roku mógł w końcu oderwać się od prowadzenia firmy i wziąć udział w jednym z corocznych zjazdów firmy. W 1990 roku spotkał Kompania braci autor Stephen A. Ambrose po raz pierwszy i zaangażował się w pisanie książki, która rozsławiłaby wyczyny Easy Company. W 2002 roku wziął udział w rozdaniu Primetime Emmy Awards i dołączył Toma Hanksa i Steven Spielberg na scenie, gdy zbierali Kompania braci nagrodę dla najlepszego miniserialu. Winters zmarł w styczniu 2011 roku w wieku 92 lat.
Związane z: Prawdziwa historia Da 5 Bloods: Ile wietnamskiego filmu Spike'a Lee było prawdziwe
Co się stało z Lewisem Nixonem po Kompanii braci
Lewis Nixon III po raz pierwszy zaprzyjaźnił się z Dickiem Wintersem podczas ich pobytu w Officer Candidate School i obaj pozostali blisko przez całą wojnę i po jej zakończeniu. Kompania braci pokazuje żniwo, jakie wojna pochłonęła Nixona, potęgując jego uzależnienie od alkoholu, ale mimo tych zmagań wielokrotnie odznaczył się w walce. ' Nadal uważam Lewisa Nixona za najlepszego oficera bojowego, z jakim miałem okazję pracować pod ostrzałem – napisał Winters Poza Kompanią Braci . ' Nigdy nie okazywał strachu, aw najtrudniejszych chwilach zawsze potrafił jasno i szybko myśleć ' Zauważył, że oznaką ich bliskiej więzi było to, że podczas ich szkolenia Nixon ufał Wintersowi na tyle, że trzymał swój cenny zapas whisky Vat 69 w szafce Wintersa.
Po zakończeniu wojny Nixon miał kilka trudnych lat, podczas których walczył z alkoholizmem i dwoma nieudanymi małżeństwami. Zmieniło się to w 1956 roku, kiedy ożenił się ze swoją trzecią żoną, Grace Umezawa, Amerykanką pochodzenia japońskiego, która została umieszczona w obozie dla internowanych w 1942 roku po zbombardowaniu Pearl Harbor. Dick Winters był drużbą na ich ślubie. Dzięki wsparciu Grace Nixon był w stanie pokonać swoje demony. ' Dopóki Lewis nie poznał i nie poślubił Grace, nigdy nie znalazł ani nie doświadczył prawdziwej miłości ”- napisał Winters. ' Dopiero po ślubie z Grace znalazł prawdziwe szczęście, spokój wewnętrzny ' Para dużo podróżowała po całym świecie, ale Nixon i Winters zawsze pozostawali w kontakcie. Kiedy Nixon zmarł w styczniu 1995 roku, Winters wygłosił pochwałę na jego pogrzebie.
Co się stało z Buckiem Comptonem po Kompanii braci
Grany przez Neala McDonougha w Kompania braci , Lynn Davis Compton przyjął imię „Buck”, gdy był jeszcze dzieckiem, ponieważ myślał, że Lynn zawsze będzie imieniem dziewczynki. Według New York Times , Compton dostał pracę jako statysta w filmach w młodości w Los Angeles i faktycznie został wyrzucony z planu Nowoczesne czasy po tym, jak rozgniewał jego gwiazdę, Charliego Chaplina. Został mianowany podporucznikiem po ukończeniu programu ROTC na UCLA i przeszedł szkolenie spadochronowe w Fort Benning przed dołączeniem do Easy Company. Został ranny podczas operacji Market Garden w Holandii, ale wrócił do czynnej służby i spędził brutalną zimę utrzymując linię w Bastogne.
W Kompania braci , Compton opuszcza linię frontu po tym, jak zobaczył, jak jego przyjaciele, Joe Toye i Bill Guarnere, zostają złapani w ostrzał artyleryjski, w wyniku którego obaj zostali amputowani. w swoim pamiętniku, Call of Duty , pochwalił Compton Kompania braci za wykorzystanie jego portretu McDonougha do zobrazowania szoku, jakiego doznało wielu żołnierzy podczas wojny. Jednak powiedział również, że sceny były w dużej mierze fabularyzowane i że „ chociaż byłem pod wrażeniem okropności Bastogne, nie wydaje mi się, żebym był w szoku klinicznym ' Według Comptona, głównym uczuciem, jakie poczuł po zobaczeniu okaleczonych Toye i Guarnere, była skrajna wściekłość z powodu faktu, że nigdzie nie można było znaleźć przywódcy Easy Company, porucznika Normana Dike'a. Kiedy Compton dał upust swojej frustracji pułkownikowi Robertowi Sinkowi, dowódcy 506 Dywizji, pułkownik najwyraźniej zauważył, jak bardzo jest wyczerpany fizycznie i emocjonalnie, i powiedział: Myślę, że potrzebuje pan odpoczynku, poruczniku ' Sink użył pretekstu, że Compton utyka (nic niezwykłego... cholera, wszyscy kuleliśmy , napisał Compton), aby zwolnić go z czynnej służby z powodów medycznych.
Powiązane: Inglourious Basterds True Story: Czy któryś z filmów Quentina Tarantino naprawdę się wydarzył?
Po wojnie Compton uczęszczał do szkoły prawniczej, wstąpił do LAPD w 1946 r. I poślubił kobietę o imieniu Donna Newman w 1947 r. Został detektywem, a następnie prokuratorem okręgowym, a następnie został mianowany zastępcą sędziego Sądu Apelacyjnego Kalifornii przez Ronalda Reagana, służąc na ławce od 1970 do przejścia na emeryturę w 1990. Kiedy Kompania braci Rozpoczęto produkcję miniserialu telewizyjnego, Compton zjadł lunch z McDonough i obaj związali się dzięki wspólnemu doświadczeniu jako sportowcy z college'u. Dwóch z nich ' świetnie się dogadali ”, według Comptona, i pozostali w kontakcie przez lata. ' Mówi, że zrobiłem mu karierę — napisał Compton Call of Duty . ' Myślę, że to piętrowe. Sam w sobie jest bardzo zdolny ' Compton zmarł w lutym 2012 roku w wieku 90 lat na zawał serca. Pozostawił dwie córki i czworo wnucząt.
Co się stało z Billem Guarnere i Joe Toye
Bill Guarnere i Edward „Babe” Heffron w Bastogne w We Stand Alone Together
Kompania braci odcinek 7, „Punkt przełomu”, przedstawia głęboko niszczący obraz ostrzału artyleryjskiego, jaki Easy Company przeżyło w lasach Bastogne. Alex Penkala i Warren „Skip” Muck zginęli natychmiast, gdy pocisk trafił bezpośrednio w ich okop, a Bill Guarnere i Joe Toye zostali trafieni jednocześnie, gdy Guarnere próbował odciągnąć Toye w bezpieczne miejsce. Obaj mężczyźni stracili prawą nogę w ostrzale i musieli zostać ewakuowani z linii frontu.
Pozostała część nogi Toye została początkowo amputowana poniżej kolana, ale później musiała zostać ponownie amputowana powyżej kolana po wdaniu się gangreny. Miał również odłamki wbite w plecy aż do dnia śmierci i doznał uszkodzenia nerwów, które pozostawiło go z ograniczonym użycie jego prawej ręki. Toye i Guarnere spędzili razem około roku na rekonwalescencji w szpitalach w Atlantic City. ' Latali w kółko na wózkach inwalidzkich, wywołując piekło na deptakach i barach, powiedział syn Toye'a, Steve Toye, w wywiadzie dla książki Marcusa Brethertona Kompania Bohaterów . To właśnie w Atlantic City Toye poznał swoją żonę Betty. Pobrali się w 1946 roku i Toye miał czworo dzieci i siedmioro wnucząt do czasu jego śmierci we wrześniu 1995 roku.
Guarnere poślubił swoją ukochaną Frances po powrocie z Europy i razem mieli dwóch synów. „Dziki Bill” przez lata odgrywał bardzo aktywną rolę w organizowaniu i dokumentowaniu corocznych zjazdów Easy Company. w Kompania braci film dokumentalny Jesteśmy razem samotni , Guarnere i Edward „Babe” Heffron wrócili do lasów Bastogne, gdzie Guarnere stracił nogę, a ich przyjaciele stracili życie. Guarnere i Heffron współpracowali także z pisarką Robyn Post nad książką pt. Bracia w bitwie, Najlepsi przyjaciele , który przedstawił swoją wersję Kompania braci historię i to, co wydarzyło się w ich życiu po wojnie. Do swojej śmierci w marcu 2014 roku w wieku 90 lat Guarnere miał dziewięciu wnuków i czternastu prawnuków.
Powiązane: THEM True Story: Wyjaśnienie eksperymentów z gazem musztardowym podczas II wojny światowej
Co się stało z resztą Easy Company
Począwszy od 1946 roku sierżant Mike Ranney, sierżant Bob Rader i kapral Walter Gordon zapoczątkowali tradycję corocznych zjazdów Easy Company. Bill Guarnere przejął organizację zjazdów w 1947 roku i kierował nimi przez prawie 60 lat. ' Zrobił to tak, że mężczyźni nie musieli nawet kiwnąć palcem — powiedział Babe Heffron Bracia w bitwie, Najlepsi przyjaciele . ' To dzięki Billowi wszyscy byliśmy tak blisko ' W swoich wspomnieniach Winters napisał, że początkowo w zjazdach uczestniczyło tylko kilku weteranów Easy Company, ale z biegiem lat coraz więcej byłych spadochroniarzy zaczęło w nich uczestniczyć. Zazwyczaj na tych wydarzeniach było niewielu oficerów, ale Winters, Nixon, Compton, Moose Heyliger, Harry Welsh, Clarence Hester i Bob Strayer byli obecni na zjeździe w 1980 roku.
Spadochroniarzy Easy Company przedstawionych w Kompania braci , do dziś żyje tylko dwóch: porucznik Ed Shames, którego w miniserialu grał Joseph May, oraz starszy szeregowy Bradford Freeman, którego rolę niemówiącą grał James Farmer. Freeman obchodził swoje 96. urodziny we wrześniu 2020 roku. Shames został awansowany do stopnia pułkownika po II wojnie światowej, a setne urodziny będzie obchodził w czerwcu 2021 roku.