Ikony horroru Christopher Lee i Peter Cushing wystąpili razem w wielu filmach; Oto wszystkie 24 filmy, w których występuje ten słynny duet – wyjaśniono.
Ikony grozy Krzysztofa Lee I Petera Cushinga zagrali razem w wielu filmach; oto wszystkie 24 filmy, w których występuje ten słynny duet. Cushing, starszy z gwiazd, pracował w teatrze, zanim przeniósł się do Hollywood i rozpoczął karierę filmową. Lee, oficer wywiadu podczas drugiej wojny światowej, po powrocie do Wielkiej Brytanii przeniósł swoje umiejętności na aktorstwo filmowe i szybko spotkał Cushinga, choć ich status podwójnego aktora ujawnił się dopiero, gdy współpracowali przy cyklu brytyjskich horrorów Hammer Films.
Cushing zasłynął rolą barona Frankensteina, a Lee stał się – dla wielu – ostatecznym hrabią Draculą. To powiedziawszy, często grali drugoplanowe role w swoich filmach, przy czym Cushing walczył z Draculą Lee jako Van Helsing, a Lee grał Stwór w pierwszym filmie Cushinga. Frankensteina film. Pracując nad różnymi produkcjami Hammera, para nawiązała bliską przyjaźń i – do lat 70. – była już znaną jednostką filmową, a filmy promowane były wyłącznie dzięki ich parom.
Powiązane: Każdy film Hammera Draculi z udziałem Christophera Lee i Petera Cushinga
Choć współcześni widzowie najlepiej rozpoznają duet z filmu Gwiezdne Wojny filmów (Cushing grał Wielkiego Moffa Tarkina w oryginalnej trylogii, a Lee grał Hrabiego Dooku w prequelach), ich wspólna filmografia jest jak osobna seria. Z Mała wioska Do Dom Długich Cieni , Lee i Cushing występowali razem wiele razy. Oto wszystkie 24 filmy przedstawiające ich pary, wyjaśnione.
Hamlet (1948)
Na podstawie sztuki Szekspira Laurence’a Oliviera Mała wioska opowiada historię księcia Danii, który zmaga się z decyzją o zabiciu wuja, który, jak podejrzewa, zamordował jego ojca. Christopher Lee grał strażnika, choć ta rola była niewymieniona w czołówce, natomiast Peter Cushing grał Osrica, dworzanina sędziującego pojedynek. Film był pierwszą brytyjską produkcją, która zdobyła Oscara za najlepszy film, ale wzbudził kontrowersje wśród fanów Szekspira, ponieważ Olivier skrócił prawie dwie godziny z mniej więcej czterogodzinnego przedstawienia. To powiedziawszy, był to prawdopodobnie plus dla ogółu odbiorców. Dzisiaj, Mała wioska cieszy się stosunkowo dużym szacunkiem, ale – jak w przypadku wszystkich dzieł Szekspira – wiele pochwał wydaje się wymuszonych i opartych na ego ze strony krytyków.
Moulin Rouge (1952)
Biorąc pod uwagę grafikę plakatu i poparcie legendy tańca Boba Fosse, można śmiało założyć, że Christopher Lee i Peter Cushing wystąpią w musicalu zatytułowanym czerwony młyn przez Johna Hustona. Założenie to byłoby błędne. Zamiast tego film jest biografią artysty Henriego de Toulouse-Lautreca, opartą na powieści Pierre’a La Mure’a, przy czym bardzo niewielka część filmu rozgrywa się w tytułowym paryskim kabarecie. Lee zagrał prawdziwego artystę Georgesa Seurata, a Cushing zagrał Marcela de la Voisiera – postać fikcyjną. Chociaż czerwony młyn był w swoim czasie sukcesem zarówno finansowym, jak i krytycznym, od tego czasu film jest postrzegany jako raczej nudny, poza kilkoma efektownymi sekwencjami tanecznymi.
Aleksander Wielki (1956)
Roberta Rossena Aleksander Wielki , epos historyczny, z Richardem Burtonem w roli tytułowej, opowiadający historię życia króla i podbojów militarnych. Christopher Lee podkładał głos Nectenabusowi, dubbingując występy Helmuta Dantine’a, a Peter Cushing grał Memnona – greckiego dowódcę wojskowego i rywala Aleksandra. Podobnie jak jego rola w Hamlecie, twórczość Lee pozostała niewymieniona w czołówce. Chwalony za spektakl i epicki zasięg, Aleksander Wielki został uznany przez wielu krytyków za nadęty i powtarzalny. Obecnie często mówi się, że Burton został źle obsadzony w roli tytułowej, choć film z pewnością przyspieszył karierę Cushinga.
Powiązane: Za każdym razem, gdy kolor skóry potwora Frankensteina zmienia się w filmach (i dlaczego)
Klątwa Frankensteina (1957)
Terence’a Fishera Klątwa Frankensteina to film pełen kinowych nowości: Pierwszy kolorowy horror Hammera , pierwsza główna rola Petera Cushinga w filmie i jego pierwsza rola w tych samych scenach co Christopher Lee. Luźno oparty na powieści Mary Shelley film opowiada historię Victora Frankensteina – niekonwencjonalnego naukowca, który ożywia stworzenie, by przy okazji zwróciło się ono przeciwko niemu. Cushing zagrał Frankensteina (i powtórzył tę rolę w pięciu innych filmach Hammera), podczas gdy Lee zagrał Stwór. Choć wielu brytyjskich krytyków wyśmiewało je za zbyt drastyczne podejście, krytycy w USA wydawali się bardziej przychylni wysiłkom Hammera i Klątwa Frankensteina osiągnął bardzo szanowaną pozycję w kanonie horroru.
Horror Draculi (1958)
Pierwszy film w Hammer’s Dracula seria, Horror Draculi , z udziałem Cushinga i Lee w prawdopodobnie ich najsłynniejszych rolach jako Doktor Van Helsing i Hrabia Drakula odpowiednio. Luźno oparty na powieści Brama Stokera i ponownie wyreżyserowany przez Terence’a Fishera, film opowiada historię Van Helsinga polującego na Draculę, po tym jak złoczyńca zaczyna brać na cel rodzinę łowcy wampirów. Horror Draculi odniósł sukces zarówno finansowy, jak i krytyczny, był chwalony za wydobywanie tematów seksualnych w twórczości Stokera i ugruntował pozycję Cushinga i Lee jako kultowego duetu horroru. Do dziś film jest powszechnie wymieniany w gronie najlepszych Dracula filmy wszechczasów.
Pies Baskerville'ów (1959)
Kolejny lokal Hammer, Terrence Fisher’s Pies Baskerville'ów widzieliśmy, jak Cushing i Lee spotykają się ponownie w pierwszej kolorowej adaptacji klasycznej powieści detektywistycznej Sir Arthura Conana Doyle'a. Cushing grał oczywiście Sherlocka Holmesa, a Lee grał Sir Henry'ego Baskerville'a - spadkobiercę fortuny Baskerville. Psy Baskerville'ów Historia była wielokrotnie adaptowana, ale występy Cushinga i Lee są ponadczasowe. Biorąc pod uwagę upodobanie Hammera do budowania franczyzy, dziwne jest, że nie wyprodukowali całego szeregu Sherlocka filmów, chociaż najprawdopodobniej winę za to ponosił sukces ich horrorów o potworach. To powiedziawszy, Lee i Cushing wystąpili później w kilku niepowiązanych ze sobą filmach Holmesa produkcje filmowe i telewizyjne.
Mumia (1959)
Odzwierciedlając ich parowanie Klątwa Frankensteina , Młotek Mumia (kolejne zdjęcie Terence'a Fishera) Cushing i Lee wcielili się odpowiednio w Johna Banninga, archeologa i Kharisa, tytułową mumię. Chociaż Hammer wcześniej podejmował wysiłki, aby zdystansować swoje serie horrorów od cyklu Universal Monster, Mumia wyraźnie wzorował się na serialu Universal, zapożyczając elementy fabuły i postaci z wcześniejszych filmów. Znów chwalono atmosferę gotycką i Mumia zapoczątkował kolejną serię Hammer, w ramach której wyprodukowano trzy kolejne filmy, chociaż ani Cushing, ani Lee nie byli zaangażowani w żadną z kontynuacji.
Powiązane: O czym byłby Unmade Brendan Fraser The Mumia 4
Agent diabła (1962)
Johna Paddy’ego Carstairsa Agent diabła , na podstawie powieści Hansa Habe, opowiada historię podwójnego agenta w Niemczech podczas zimnej wojny. Christopher Lee występuje w roli barona von Stauba, przedwojennego przyjaciela agenta, a dołączyłby do niego Peter Cushing, gdyby sceny z udziałem aktora nie zostały wycięte z gotowego filmu. Ostatecznie, Agent diabła zagubił się wśród bardziej efektownych filmów szpiegowskich i dziś jest mało pamiętany jako coś innego niż raczej zwykły film szpiegowski.
Gorgona (1964)
Kolejny film Hammera, Terrence’a Fishera Gorgona opowiada historię tytułowego potwora, który terroryzuje wioskę w Europie, zamieniając jej mieszkańców w kamień. Lee i Cushing wystąpili odpowiednio w rolach profesora Karla Meistera i doktora Namaroffa. Współczesne wówczas nowe spojrzenie na mit greckiej Meduzy, Gorgona stał się czymś w rodzaju kultowego klasyka – szanowanym za wprowadzenie kobiecego potwora do raczej męskiego panteonu Hammera, chociaż Lee i Cushing w sumie nie spędzają zbyt wiele czasu na ekranie.
Dom grozy doktora Terroru (1965)
Dom horrorów doktora Terroru , wyreżyserowany przez Freddiego Francisa, był pierwszym filmem ze słynnej antologii horroru Amicus Productions. Peter Cushing wcielił się w narratora, doktora Schrecka (jego nazwisko to po niemiecku terror ) i przeprowadził widzów przez pięć różnych horrorów. Czwarty segment, Bezcielesna dłoń , w którym Christopher Lee wcielił się w rolę krytyka sztuki, prześladowanego przez odciętą rękę malarza, któremu zniszczył życie. Film jest często okrzyknięty przez współczesnych krytyków niedocenianą perełką, uznawaną za oczywistość epoki, w której powstał. Cushing zagrał następnie w pięciu z sześciu duchowych sequeli Amicusa Dom horrorów doktora Terroru , podczas gdy Lee pojawił się tylko raz w serii.
Ona (1965)
Chwila Gorgona Widziałem, jak Hammer skupiał się na żeńskim potworze, Robercie Day Ona – na podstawie powieści H. Ridera Haggarda – był to pierwszy film, w którym wytwórnia stworzyła film wokół kobiecej gwiazdy. Ursula Andress (która zyskała sławę po występie w pierwszej Jamesa Bonda film, Doktor Nie ) zagrała Ayeshę – nieśmiertelną władczynię zaginionej krainy – której domenę odkrywa grupa archeologów. Christopher Lee zagrał Billaliego, księdza Ayeshy, zaś Peter Cushing zagrał profesor Holly – głównego archeologa. Podczas gdy wielkość Ona był ogólnie chwalony, ponieważ wyglądał na droższy niż inne filmy Hammera, współcześni krytycy często postrzegają go jako żart.
Powiązane: Jak May adaptuje klasyczną historię Frankensteina (z akcentem na płeć)
Czaszka (1965)
Kolejna produkcja Amicusa, także wyreżyserowana przez Freddiego Francisa, Czaszka zagrał Petera Cushinga w roli doktora Maitlanda – okultystycznego kolekcjonera, który wchodzi w posiadanie czaszki markiza de Sade i szybko wpada pod jego złowrogi czar. Christopher Lee pojawia się jako Sir Matthew Phillips, poprzedni właściciel czaszki i jest reklamowany jako gwiazda gościnna w napisach końcowych. Potomkowie Sade'a sprzeciwili się produkcji, która pierwotnie zawierała w tytule imię szlachcica, i podjęli kroki prawne przeciwko filmowi. krytycznie, Czaszka we współczesnych czasach ma tendencję do otrzymywania wpisów pośrednich.
Wyspa płonących potępionych (1967)
Wyreżyserowany przez Terence'a Fishera, ale nie produkcja Hammera, Wyspa Płonących Potępionych (pod tytulem Noc wielkiego upału w Wielkiej Brytanii) to film science-fiction opowiadający o brytyjskiej wyspie, którą w środku zimy przeżywa fala ekstremalnych upałów, co sprawia, że profesor Lee Hanson zaczyna podejrzewać inwazję obcych. Cushing pojawia się jako doktor Stone, biorąc Lee gwiazda gościnna rozliczenie od Czaszka , który pomaga Hansonowi w próbie powstrzymania najeźdźców z kosmosu. Na podstawie powieści Johna Lymingtona, Wyspa Płonących Potępionych jest powszechnie postrzegany jako kolejny obraz środka, chociaż ze względu na zaangażowanie Fishera jest często chwalony za gotycką atmosferę.
Krzycz i krzycz jeszcze raz (1970)
Pomimo udziału Christophera Lee, Petera Cushinga i kultowego aktora horroru Vincenta Price’a, Gordona Hesslera Krzycz i jeszcze raz krzycz – na podstawie powieści Petera Saxona (pseudonim używany przez różnych autorów thrillerów tamtego okresu) – zawiera bardzo niewiele scen, w których trio z najwyższej półki faktycznie pojawia się razem. Tak naprawdę Cushing nie spędza czasu ekranowego z żadną ze swoich współpracowników. Opowiadając historię seryjnego mordercy, którego policja uważa za wampira, Krzycz i jeszcze raz krzycz obejmuje wiele gatunków – gotycki horror, science fiction, thriller spiskowy – i jest powszechnie wymieniany jako niedoceniany film brytyjskiego kina gatunkowego.
Jeszcze jeden raz (1970)
Kontynuacja hitu komediowego Sól i pieprz (1968), Jerry’ego Lewisa Jeszcze raz opowiada historię dwóch właścicieli klubów nocnych, którzy stają po złej stronie prawa i muszą współpracować, aby udowodnić swoją niewinność i rozwiązać morderstwo. Lee i Cushing wystąpili jako hrabia Dracula i baron Frankenstein, w hołdzie ich słynnym postaciom z Hammera – chociaż ich występy są bardzo krótkie. Obecnie, Jeszcze raz jest ogólnie nielubiany przez krytyków, z zastrzeżeniem, że jest lepszy od oryginału wyreżyserowanego przez Richarda Donnera.
Powiązane: Ile razy Christopher Lee grał w Hrabiego Draculę (i dlaczego przestał)
Dom, z którego kapała krew (1970)
Kolejna antologia horroru Amicusa, Petera Duffella Dom, z którego kapała krew składa się z czterech segmentów, z których każdy skupia się na innej gwieździe gatunku tamtego okresu. W roli głównej Peter Cushing Muzeum figur woskowych segment jako Philip Grayson – emerytowany makler giełdowy, który natrafia na muzeum figur woskowych i ma obsesję na punkcie posągu przypominającego jego zmarłą kochankę. W roli głównej Christopher Lee Słodycze dla słodkich jako John Reid, wdowiec, który wprowadza się do domu ze swoją młodą córką tylko po to, by odkryć, że ma ona nadprzyrodzone zdolności. Doktor Kto Jon Pertwee i Indiana Jones W pozostałych segmentach występuje Denholm Elliot i – podczas Dom, z którego kapała krew otrzymał mieszane recenzje po pierwszej premierze - film stał się kultowym klasykiem.
Ja, potwór (1971)
Adaptacja przełomowej powieści grozy Roberta Louisa Stevensona pt. Doktor Jekyll i pan Hyde , przyjacielu Ja, Potwór , w reżyserii Stephena Weeksa, z Christopherem Lee w roli doktora Charlesa Marlowe’a – psychologa, który wynajduje lek, który zmienia go w jego obłąkane alter ego, pana Edwarda Blake’a. Peter Cushing gra Fredericka Uttersona, prawnika Marlowe’a, który uważa, że Blake szantażuje swojego klienta, zanim powoli odkrywa prawdziwą naturę sytuacji. Choć film nie osiągnął zbyt dobrych wyników kasowych, podwójna kreacja Lee została doceniona przez współczesnych krytyków i mimo zmiany imienia głównego bohatera film jest powszechnie wymieniany jako jedna z najwierniejszych adaptacji tekstu Stevensona.
Dracula AD 1972 (1972)
Siódmy film w Hammer’s Dracula serial Alana Gibsona Dracula AD 1972 było czymś w rodzaju miękkiego restartu serii – ponowne połączenie Christophera Lee i Petera Cushinga w roli odpowiednio Draculi i Van Helsinga. Odchodząc od wiktoriańskiej estetyki Hammera, akcja filmu rozgrywała się we współczesnych latach 70. XX wieku i przedstawiała grupę hipisów wskrzeszających Draculę, a pilny przodek Van Helsinga deptał wampirowi ogon. Chociaż film otrzymał dość słabe recenzje po premierze, czas okazał się łaskawy dla produkcji i obecnie jest to w takim samym stopniu dzieło z epoki, jak wcześniejsza twórczość Hammera. Obserwowanie, jak pokolenie wolnej miłości pada pod gotyckim zaklęciem Draculi, jest absolutną rozkoszą, a Cushing i Lee są w doskonałej formie.
Ekspres grozy (1972)
Fabuła Eugenio Martina Ekspres grozy – na podstawie noweli Johna W. Campbella Jr. – będzie dobrze znany fanom horrorów, a historia Campbella stała się podstawą powieści Christiana Nyby’ego Rzecz z innego świata i Johna Carpentera Rzecz przerobić. Ekspres grozy dodaje jednak nowy zwrot akcji, osadzając przygodę w jadącym pociągu, a Christopher Lee i Peter Cushing próbują powstrzymać zagrożenie ze strony obcych, które opętało różnych pasażerów. Po premierze film spotkał się ze stosunkowo dobrym przyjęciem i nadal pozostaje ciekawym horrorem – nawet jeśli inne adaptacje noweli Campbella stały się w dobrej wierze klasykami.
Powiązany: Horror Express był pierwszym remakiem tej rzeczy (przed Johnem Carpenterem)
Nic tylko noc (1973)
Jedyna produkcja Charlemagne Films Christophera Lee, Petera Sasdy’ego Nic tylko noc – na podstawie powieści Johna Blackburna – opowiada historię inspektora policji Charlesa Binghama (Christopher Lee), który prosi o pomoc patologa Marka Ashleya (Peter Cushing), aby odkryć tajemnicę związaną ze śmiercią różnych członków zarządu sierocińca. Po premierze recenzje były dość słabe, a krytycy wyśmiewali zawiłą fabułę i słabe występy dziecięcych aktorów. To mówi, Nic tylko noc ostatnio chwalono przerażające zakończenie.
Pełzające ciało (1973)
Freddiego Francisa Pełzające Ciało opowiada historię wiktoriańskiego naukowca, granego przez Petera Cushinga, który wraca z Papui Nowej Gwinei z torbą starożytnych kości. Podobnie jak dostępne na rynku gremliny przeznaczone dla całej rodziny, kości wystawione na działanie wody zyskują nowe życie, rzucając na naukowca i jego towarzyszy szkieletową bestię. Christopher Lee wciela się w brata naukowca, który prowadzi ośrodek dla obłąkanych i zostaje uwikłany w nadprzyrodzoną fabułę. Pomimo tego, że film pojawił się dość późno w cyklu brytyjskiego horroru gotyckiego, zebrał całkiem dobre recenzje, które utrzymują się także w czasach nowożytnych, a często jest postrzegany jako jeden z najlepszych, w których pojawiła się para Cushing/Lee.
Szatańskie rytuały Drakuli (1973)
Kontynuacja Dracula AD 1972 i ósmy film w Hammer’s Dracula serial Alana Gibsona Szatańskie rytuały Drakuli po raz kolejny Lee i Cushing grają Draculę i Van Helsinga. Film, jeszcze bardziej współczesny niż jego poprzednik, łączy gatunek thrillera politycznego z horrorem o zjawiskach nadprzyrodzonych, gdy Dracula próbuje wywołać Armageddon, uwalniając śmiercionośnego wirusa. Recenzje filmu były jednak mieszane, choć w czasach nowożytnych zwykle otrzymuje on lepsze recenzje. W rzeczywistości, w obliczu opóźniającej kino pandemii wirusa koronowego, film nabiera zupełnie nowego znaczenia – jego fabuła w pewnym stopniu odzwierciedla różne teorie spiskowe dotyczące wirusa, które pojawiły się w ostatnim czasie. To powiedziawszy, był to ostatni Dracula film, w którym występują zarówno Cushing, jak i Lee, i rzadko jest postrzegany jako pasujący łabędzi śpiew dla tej legendarnej pary bohaterów.
Arabska przygoda (1979)
Kevina Connora Arabska przygoda opowiada historię złego czarownika, granego przez Christophera Lee, który szuka mocy, zdobywając magiczną różę. Książę w towarzystwie wieśniaka i latającego dywanu zamierza pokonać czarnoksiężnika. Peter Cushing pojawia się także w roli Wazira Al Wuzary, pustelnika, dalekiego od zwyczajowych, wymyślnych ról aktora. Jak sugeruje tytuł, jest to film przygodowy na wskroś, w którym występują dżiny, bagna i ziejące ogniem potwory – a wszystko to zrealizowane z praktycznymi efektami. To powiedziawszy, efekty wywołały burzę, ponieważ wyglądały na zbyt niskobudżetowe, chociaż – w nowoczesnym, obciążonym CGI krajobrazie filmowym – wspomniane efekty mają pewien urok.
Powiązane: Klasyczny uniwersalny wampir, który zasługuje na ponowne uruchomienie (to nie jest Dracula)
Dom długich cieni (1983)
Pete’a Walkera Dom Długich Cieni – komediowy horror oparty na powieści Earla Derra Biggersa – okazał się ostatnim wspólnym filmem Christophera Lee i Petera Cushinga, w towarzystwie innych ikon horroru Vincenta Price’a i Johna Carradine’a. Wszyscy wcielają się w członków dziwnej rodziny, którzy spotykają się ponownie w starym dworku, podczas gdy młody pisarz próbuje wokół nich pisać. Chociaż powracające gwiazdy horroru z pewnością przyciągały widzów, fabuła została ostro skrytykowana i uznana za niewartą ich zaangażowania. To mówi, Dom Długich Cieni jest z pewnością przyjemny na poziomie obsady – każdy członek legendarnego zespołu dobrze się bawi w swoich kampowych rolach.
Niestety, Peter Cushing zmarł w 1994 roku, kończąc tym samym jego ekranową i pozaekranową przyjaźń z Christopherem Lee. Lee – ostatnia z prawdziwych ikon horroru – zmarł w 2015 roku, a kino nie widziało czegoś takiego już nigdy więcej. Dawniej horrory sprzedawano na podstawie występujących w nich aktorów, a zabawne pary stanowiły kluczową część doświadczenia – jak Boris Karloff i Bela Lugosi czy rzeczywiście Krzysztofa Lee I Petera Cushinga . Obecnie horrory są w dużej mierze reklamowane w oparciu o ich założenia, co niekoniecznie jest złe – jest po prostu inne. To powiedziawszy, streaming i konserwacja filmów oznaczają, że współczesna publiczność może uzyskać dostęp do starszych dzieł łatwiej niż kiedykolwiek wcześniej – co oznacza, że podobnie jak w przypadku Draculi Lee, klasyczne filmy nie są już skazane na kinowy grób i znów mogą chodzić wśród nas.
Dalej: Pod każdym względem Van Helsing Petera Cushinga zabił Draculę Christophera Lee