„Agatha All Along” WandaVision kontynuuje długą tradycję nikczemnych melodii, które zapadają w pamięć. Oto niektóre z najlepszych.
Od pierwszej chwili Agnes, znana również jako Agatha Harkness, zaśpiewała frazę „To była Agatha przez cały czas” fani wiedzieli, że nie będą w stanie wyrzucić tego z głowy. Rzeczywiście, niewiarygodnie chwytliwy utwór natychmiast stał się internetową sensacją, tak wielką, że niemal dorównał równie wciągającemu zeszłorocznemu „Rzuć monetę swojemu wiedźminowi”.
POWIĄZANE: MCU: 10 razy złoczyńcy udzielali zaskakująco dobrych rad
„Agatha All Along” kontynuuje długą tradycję nikczemnych melodii, które w efekcie zapadają w pamięć tak samo, jeśli nie bardziej, niż ich bohaterskie odpowiedniki. Niezależnie od tego, czy chodzi o ich ponadprzeciętną istotę, czy też o bezwstydne egoistyczne założenia, piosenki te zaliczane są do największych osiągnięć popkultury.
„Agatha All Along” z Wandavision
„Agatha All Along” w wykonaniu genialnej Kathryn Hahn to Munsterowie -inspirowana melodia, która pojawia się w końcowych sekundach Wandawizja siódmy odcinek. Piosenka, nawiązująca do hołdu składanego serialom komediowym, jest zabawną odą do roli Agaty jako głównej manipulatorki w serialu.
Pomimo swojej krótkiej długości „Agatha All Along” szybko stała się hitem dzięki chwytliwym tekstom oraz wypowiedzi i mimice Hahna. Napisane przez niezwykle utalentowaną Kristen Anderson-Lopez i Roberta Lopeza, którzy także napisali Mrożony „Let It Go” – ta urocza melodia z pewnością będzie długo żyć Wandawizja kończy dziewięcioodcinkowy sezon.
'Dentysta!' Z małego sklepu z horrorami
Orin Scrivello, DDS, to sadystyczny dentysta mający obsesję na punkcie azotu i jeden z antagonistów kultowego klasyka Mały sklep z horrorami . Jest okropnym chłopakiem głównej bohaterki Audrey, a w adaptacji filmowej z 1986 roku Steve Martin świetnie go zagrał.
Orin dostaje ważny numer muzyczny „Dentist!”, w którym jego nieludzkie, brutalne instynkty rzucają światło na światło dzienne. Martin wyraźnie cieszy się każdą sekundą, wykonując triumfalne ćwiczenia na obozie. W zeszłym roku krążyły pogłoski o przejęciu przez Chrisa Evansa roli Orina w remake'u musicalu, co z pewnością ucieszyłoby widzów.
„(The Legend Of) Miss Baltimore Crabs” z lakieru do włosów
Lakier do włosów z powodzeniem dostarcza potężny, istotny przekaz w wesołej, energetycznej muzycznej zabawie. Opowiada historię Tracy Turnblad, utalentowanej nastolatki, która przyłącza się do krucjaty przeciwko segregacji rasowej. Antagonistka filmu, Velma von Tussle, to rasistowska i bigoteryjna menadżerka stacji, która jest przeciwna równości.
Zagrana z lodowatą perfekcją przez Michelle Pfeiffer w wielkoekranowej adaptacji z 2007 roku, Velma jest trucizną ukrywającą się pod ideą doskonałości. Jej wielki utwór muzyczny „(The Legend of) Miss Baltimore Crabs” jest zarówno paskudną celebracją jej przeszłych triumfów, jak i złośliwym potępieniem wszystkich, których nie aprobuje.
„You'll Be Back” od Hamiltona
Król Jerzy III nie jest dokładnie czarnym charakterem Hamiltona , ale z pewnością jest postacią antagonistyczną. Coraz bardziej niestabilny monarcha Anglii, George, pojawia się kilka razy podczas przedstawienia, a wszystko po to, aby przedstawić własną interpretację wydarzeń zachodzących po drugiej stronie stawu.
POWIĄZANE: Hamilton: 5 najbardziej chwytliwych piosenek (i 5, których po prostu nie można porównać z resztą)
Jego wielki utwór „You’ll Be Back” jest uroczo przerażający i uroczo niepokojący. Piosenka, wykonywana przez Jonathana Groffa o kamiennej twarzy, piosenka wspomina, jak George postrzega Amerykę jako kraj pełen zagubionych, bezbronnych dzieci, które są na nim zależne. Teksty są sprytne i przesiąknięte sardonicznym humorem, a wykonanie Groffa udoskonala je, tworząc naprawdę zapadającą w pamięć piosenkę w pełnym ich musicalu.
„Przyjaciele po drugiej stronie” z „Księżniczki i żaby”.
Legendarny głos Keitha Davida został doskonale wykorzystany w tym świeżym, dynamicznym utworze z perełki Disneya Księżniczka i żaba . David, w roli bokora voodoo, doktora Faciliera, wykonuje utwór „Friends On the Other Side”, aby oczarować księcia Naveena, aby zrezygnował ze swojej ludzkiej postaci.
„Friends on the Other Side”, jedna z najbardziej zapadających w pamięć piosenek Disneya o złoczyńcach, to doskonały utwór. Towarzysząca temu spektakularnie wciągająca sekwencja, to numer jeden z najważniejszych momentów filmu.
„Epiphany” Sweeneya Todda: Demoniczny fryzjer z Fleet Street
Jeden z najciemniejszych musicali Stephena Sondheima, Sweeney Todd opowiada historię Benjamina Barkera, mężczyzny, który wraca do Londynu po niesprawiedliwym uwięzieniu i odkrywa, że jego żona pozornie zmarła podczas jego nieobecności. Rozgniewany przysięga zemstę na całym świecie wydając wściekłe „Objawienie Pańskie”.
Wykonywany z wściekłością przez nigdy lepszego Johnny'ego Deppa, pogrążanie się Sweeneya w szaleństwie jest doskonale uchwycone w ciągu trzech minut i szesnastu sekund. „Epiphany” to punkt zwrotny w musicalu ponieważ jest to moment, w którym Todd postanawia rozpocząć swój morderczy szał, karząc każdą osobę, która odwiedza jego krzesło wściekłością Grand Guignol.
„W ciemności nocy” Anastazji
Kryminalnie niedoceniany animowany klejnot, Anastazja odnajduje nowe życie dzięki obecności w Disney+. Wysoce oczyszczona i niezwykle luźna adaptacja legendy o Wielkiej Księżnej Anastazji, opowiadająca historię osiemnastoletniej sieroty o imieniu Anya, która dołącza do pary oszustów udających się do Paryża na spotkanie z cesarzową wdową.
Ściga ich nieumarły Rasputin, w filmie zamieniony w złego czarnoksiężnika. Rasputin, charyzmatyczny i zabawny, choć niezbyt atrakcyjny złoczyńca, dostaje idealną piosenkę, aby pokazać swoje najlepsze cechy. Wpadający w ucho i kreatywny „W ciemności nocy” charakteryzuje się idealną równowagą mroku i uroku, która zmienia Rasputina w niezapomnianego animowanego złoczyńcę.
„Jesteś podły, panie Grinch” z książki doktora Seussa „Jak Grinch ukradł Boże Narodzenie”
Bohater, który przez większość swojej historii jest także, pod każdym względem, nikczemną postacią, Grinch jest zielonym, włochatym stworzeniem o grubym brzuchu i kształcie gruszki, które nienawidzi Świąt Bożego Narodzenia. Wredny i zrzędliwy Grinch jest milutki jak kaktus i uroczy jak węgorz.
POWIĄZANE: Która wersja Grincha jest najlepsza?
Specjalna kreskówka z 1966 roku Doktor Seuss „Jak Grinch ukradł Boże Narodzenie”. przedstawił kultowy już utwór „You're A Mean One, Mr. Grinch”. Wykonywany z dramatyczną wielkością, która idealnie pasuje do sardonicznych tekstów, potężny bas Thurla Ravenscrofta idzie w parze z piosenką, tworząc spektakularne ćwiczenie kreskówkowej biernej agresji.
„Biedne, niefortunne dusze” z „Małej Syrenki”.
Film, który zapoczątkował renesans Disneya, Mała Syrenka to jeden z największych triumfów Disneya. Opowiada historię porywającej syreny, która wyrusza do świata ludzi, aby zdobyć miłość księcia. Film wyróżnia się muzyką inspirowaną Broadwayem, w ramach której powstało wiele hitów, takich jak „Under the Sea” i „Part of Your World”.
Złoczyńca filmu, ikona queer i popkultury Ursula, otrzymuje swój własny numer muzyczny. Potężny i odpowiednio przerażający hymn niegodziwości, „Poor Unfortunate Souls” to niezwykły ładunek mocy. Piosenka zaczyna się niesamowicie spokojnie i radośnie, zanim osiągnie potężne crescendo, które grozi przytłoczeniem. Wspomagany występem gonzo Pata Carrola, „Poor Unfortunate Souls” zdecydowanie zalicza się do najwspanialszych muzycznych momentów kina.
„Hellfire” z „Dzwonnika z Notre Dame”.
W panteonie filmów Disneya żaden nie jest mroczniejszy i bardziej niepokojący niż ten Dzwonnik z Notre Dame . Zgłębiając tematy takie jak dyskryminacja, ludobójstwo, antycyganizm, pożądanie i grzech, Dzwonnik to jeden z najodważniejszych i najbardziej eksperymentalnych filmów Mouse House. Bardzo luźna adaptacja przełomowej powieści Victora Hugo o tym samym tytule, opowiada o Quasimodo, samotnym dzwonniku z Notre Dame, który marzy o przyjęciu do społeczeństwa.
Czarny charakter filmu, Claude Frollo, to bez wątpienia najbardziej przerażająca i przerażająca postać Disneya. Pożądliwy i pełen nienawiści człowiek z niebezpiecznym kompleksem Boga, który kryje się za maską pobożności, Frollo pragnie bohaterki Esmeraldy. Jego zauroczenie szybko przeradza się w obsesję, a swoje szalone, niekontrolowane uczucia daje upust utworowi „Hellfire”. Zawierający zamaskowane postacie śpiewające po łacinie oraz spektakularny pokaz płomieni i obrazów religijnych, „Hellfire” to triumf animacji, doskonałe połączenie elementów wizualnych i wokalnych, które naprawdę koronują go jako najlepszą piosenkę o najgorszym złoczyńcy w historii kina.
DALEJ: Powinieneś uderzyć w głowę i 9 innych pamiętnych cytatów z filmowych złoczyńców