Z Nicholasem Cage'em wcielającym się w Draculę w nadchodzącym Renfielda film, można śmiało powiedzieć, że Universal Monsters są nadal tak popularne, jak w latach 30. Dracula, Potwór Frankensteina, Mumia i tak dalej miały duży wpływ na gatunek horroru od samego początku tej branży.
Jednym z najwspanialszych motywów stworzonych przez klasyczne filmy o potworach jest motyw niechętnego potwora lub tragicznego złoczyńcy. Od widmowych artystów po niezrozumiałe stworzenia nocy, niektóre z najbardziej złożonych i fascynujących postaci tego gatunku zostały odnalezione w tych sympatycznych filmowych potworach.
Dr Henry Jekyll (Dr Jekyll i pan Hyde)
Żeby było jasne, to Jekyll jest naprawdę stroną cierpiącą, ale dzieje się to z rąk potwora, którego stworzył. Konflikt człowiek kontra ja to opowieść stara jak świat, a nie ma piękniejszego i bardziej dosłownego przykładu niż dr Jekyll i pan Hyde.
POWIĄZANE: 10 klasycznych uniwersalnych horrorów (które nie zawierają potworów)
Pan Hyde jest antytezą Jekylla pod każdym względem. Tam, gdzie Jekyll jest czysty, Hyde jest skażony. Hyde jest wszystkim, czym nie jest Jekyll, każde nieczyste działanie i diabelska myśl są ucieleśnione. Po pewnym momencie swoich eksperymentów traci całkowitą kontrolę i ulega swojej ciemniejszej połowie.
Imhotep/Mumia (Mumia)
Złoty standard występów aktorskich mumii musi być oryginałem Borisa Karloffa i łatwo zrozumieć, dlaczego. Chociaż nie miał najbardziej honorowych metod, tak wielu zapomina, że motywy Imhotepa wynikają z miłości do duszy jego zmarłej księżniczki.
Oczywiście, aby osiągnąć swój cel, zapuszcza się w świat magii. Wtrącanie się do sił życia i śmierci nigdy nie jest dobrym pomysłem, ale to nie tak, że robił to dla osobistych korzyści. Imhotep cierpi z powodu złamanego serca i jest zakochany w kobiecie wykraczającej poza jego pozycję, tylko po to, by została wyrwana przez śmierć, co jest scenariuszem, który doprowadzi każdego maga do desperackich kroków.
Kharis (sequele mumii)
Chociaż Imhotep był oryginalną mumią przywołaną zza grobu, Kharis był tym, który zajął jego miejsce w litanii kontynuacji. Podobnie jak Imhotep, Kharis był również zakochany w egipskiej księżniczce, ale został skazany na ochronę grobu ukochanej nawet po śmierci.
POWIĄZANE: 10 najlepszych sequeli Universal Classic Monsters, ranking (według IMDb)
To potępienie uczyniło go ociężałym, nieśmiertelnym, włóczącym się trupem bez własnej woli. Wszystko, co wie Kharis, to wznosić się, zabijać i drzemać w kolejnych filmach.
Larry Talbot Człowiek-wilk
Podobnie jak w przypadku Jekylla i Hyde'a, Larry Talbot ma również bestialską osobowość leżącą pod spodem. Jednak nie jest tak elokwentny ani przebiegły jak Edward Hyde, ale jest równie niebezpieczny. Talbot cierpi na ciężki przypadek likantropii, który zmienia go w ohydnego, warczącego potwora, gdy wychodzi na światło księżyca.
Jak Jekyll i niektóre z najlepszych filmów o wilkołakach jeśli o to chodzi, Talbot nie może kontrolować swojej postaci wilkołaka, co często skutkuje śmiercią bliskich mu osób. Nieumiejętność oddzielenia człowieka od potwora czyni go postacią tragiczną klasycznego horroru.
Potwór Frankensteina (Narzeczona Frankensteina)
W pierwszym filmie pojawiają się przebłyski niewinności Potwora, chęci uczenia się i bycia kochanym. W kontynuacji Universal Monster, Oblubienica Frankensteina , idzie to jeszcze dalej, gdy potwór uczy się mówić i więcej o ludzkich emocjach, w tym miłości, od miłego starszego niewidomego mężczyzny.
POWIĄZANE: Każdy klasyczny uniwersalny potwór, uszeregowany według przerażenia
Może nie jest najbardziej gadatliwy, ale wciąż ma serce. Odrzucony przez stworzoną dla niego nieumarłą pannę młodą, budzący strach i znienawidzony przez świat, potwór naprawdę przechodzi przez pewne emocjonalne przeszkody podczas swojej reanimowanej egzystencji.
Maria Zaleska (Dracula’s Daughter)
Jak jej film może sugerować bardziej spostrzegawczym widzom, hrabina Maria Zaleska jest córką niesławnego hrabiego Draculi w tej kontynuacji oryginału Bela Lugosi. Ten film o potworach jest genialnie gotycki , ale przedstawia hrabinę nie jako krwiożerczą i uwodzicielską wampirzycę, jak jej ojciec przed nią, ale jako niechętną istotę nocy, która lamentuje nad swoją wampirzą naturą.
Film jest jedyną bezpośrednią kontynuacją oryginału Drakula w serii Universal Monsters iz pewnością ma tę znajomą gotycką atmosferę. Hrabina pragnie odwrócić swój wampiryzm i żyć jak ludzka kobieta, tylko po to, by poddać się losowi każdego typowego wampira z przebitym sercem i agonistyczną śmiercią.
Quasimodo (Dzwonnik z Notre Dame)
Częstym tematem wielu klasycznych filmów o potworach jest dobroduszna dusza żyjąca z niezrozumiałą chorobą, a Quasimodo z Notre Dame jest jednym z pierwszych przykładów, o których myśli wielu fanów. Zanim Disney ożywił swoją wersję, Lon Chaney zapoczątkował rolę w produkcji z 1923 roku w przedstawieniu, które było w równej mierze bolesne, jak i groteskowe.
Chociaż jest to bardzo luźna adaptacja powieści Hugo, Quasimodo jest nadal przedstawiany jako postać cierpiąca, zmuszona do zostania pionkiem nikczemnego Jehana (jedno z wyobrażeń Frollo w tej wersji). Podobnie jak w wielu wersjach tej historii, Quasimodo wyskakuje z katedry i ratuje Esmeraldę, ale ostatecznie spotyka swój los, gdy nad głowami dzwonią dzwony.
Upiór (Upiór w operze)
„Jeśli jestem Upiorem, to dlatego, że uczyniła mnie nim ludzka nienawiść do mnie”. Żadne słowa nie opiszą lepiej bardziej sympatycznego potwora. Niezależnie od tego, czy jest to Lon Chaney, Claude Raines, Herbert Lom, czy nawet Gerard Butler, Upiór w Operze jest jedną z najbardziej tragicznych postaci horroru kina.
POWIĄZANY: 10 interesujących faktów zza kulis o uniwersalnych filmach o potworach
Zdradzony muzyk zakochany w błyskotliwej młodej geniuszu, Christine Daae, Upiór żyje głęboko w katakumbach Opery Paryskiej, pogardzany przez świat za swój wygląd. Pomimo swojej oszpeconej twarzy Duch Opery jest po prostu smutnym, samotnym i zdezorientowanym człowiekiem, który po prostu pragnie być kochany.
Gwynplaine (Człowiek, który się śmieje)
Chociaż może wykazywać uderzające podobieństwo do Jokera, nie ma nic zabawnego w Gwynplaine Człowiek, który się śmieje. Gwynplaine, artysta cyrkowy, któremu rozcięto usta w permanentnym grymasie grymasu, przechodzi drogę od szmaty do bogactwa i odnajduje prawdziwą miłość w tej niemej produkcji opartej na powieści Victora Hugo.
To, co zasługuje na wzmiankę o Gwynplaine, to po prostu to, jak obrazowy i niepokojący jest jego stały uśmiech. Uśmiech przypominający czaszkę i czarno-białe zdjęcia sprawiają, że tragiczny bohater wyskakuje z ekranu. Mimo okrutnych zrządzeń losu performer jest w stanie podnieść się z szyderstwa, służyć jako lord, a nawet uciec do Anglii ze swoją prawdziwą miłością.