Klasyczna powieść grozy Gastona Leroux Upiór w Operze jest integralną częścią historii kina od najwcześniejszych dni filmu. Opowieść ma ponadczasową jakość, która skłoniła filmowców do ciągłego powracania do tej opowieści.
POWIĄZANE: 5 najdokładniejszych wersji Frankensteina (i 5 najmniej)
Przy licznych dostępnych adaptacjach książki istnieją prostsze adaptacje, a niektóre wykorzystują ją jedynie jako ramy. Od niemego filmu aż po współczesność, Upiór w Operze nadal okazuje się być jedną z najbardziej ukochanych i wszechstronnych historii wszechczasów.
Upiór w megapleksie (2000)
Nie wszystkie adaptacje klasycznej powieści podążają dokładnie za fabułą i Upiór Megapleksu był wyjątkowym zwrotem w historii. Nastoletni chłopiec znajduje się w samym środku serii dziwnych zdarzeń podczas pracy w kinie w noc premiery specjalnego filmu.
Upiór Megapleksu był jednym z najlepszych oryginalnych filmów Disney Channel i okazał się sprytnym odwróceniem starej opowieści. Dzięki gościnnym występom legend ekranu, takich jak Mickey Rooney, klejnot początku 2000 roku jest w równym stopniu tandetny, co przerażający. Przenosząc historię z opery do kina, twórcy znaleźli ciekawy sposób na unowocześnienie opowieści dla młodszych odbiorców.
Upiór w operze (1998)
Legendarny reżyser Giallo Horror, Dario Argento, wziął się za klasyczną opowieść Leroux i zaadaptował ją we własnym, charakterystycznym stylu. W przeciwieństwie do oryginalnej historii, Argento's Phantom nie jest geniuszem muzycznym z bliznami, a zamiast tego jest dziwnym człowiekiem żyjącym pod operą, którą wychowała horda szczurów. Podczas gdy opowieść zwykle koncentruje się na obsesji Upiora na punkcie piosenkarki Christine, Argento zamiast tego wysyła Upiora na misję zemsty, aby pomścić swoje cenne szczury.
POWIĄZANE: 10 najstraszniejszych filmów Dario Argento, ranking Rotten Tomatoes
Film podkręca gore, a także jest pełen charakterystycznej pracy kamery, która wyróżnia filmy Argento. Przy tak wielu adaptacjach do tego momentu potrzebna była zmiana samej postaci Phantoma, a wersja Argento z pewnością wyróżnia się przerażającym czynnikiem i makabrycznością.
Upiór w operze (1989)
Lata 80. to dla nich renesans Upiór w Operze a romantyczny musical Andrew Lloyda Webbera przywrócił tę historię na plan. Jednak adaptacja z 1989 roku miała inne plany co do tej historii i przywróciła ją do korzeni horroru. Historia opowiada o współczesnym studencie muzyki, który przeżywa przeszłe życie śpiewaczki operowej nawiedzanej przez tajemniczego Upiora.
Z legendą horroru Robertem Englundem w roli, która nie jest Freddym Kruegerem, adaptacja dodała elementy gatunku slasher do odwiecznej historii. Makijaż w filmie jest na najwyższym poziomie, a wiele efektów brutalnych sprawia, że film wyróżnia się spośród bardziej niezapomnianych adaptacji. Niestety skupienie się na czystym horrorze zniechęciło wielu fanów, którzy szukali czegoś bardziej przypominającego musical.
Piosenka o północy (1935)
Podczas gdy wiele adaptacji Upiór wyszedł z USA i Wielkiej Brytanii, filmowcy w Chinach stworzyli własną wersję tej historii. Piosenka o północy podąża za oszpeconym geniuszem muzycznym, który przemierza tereny tradycyjnej chińskiej opery, szukając zemsty na tych, którzy go skrzywdzili.
Chociaż film znacznie odbiega od książki, ramy są nadal rozpoznawalne dla fanów tej historii. To, co sprawia, że film jest najbardziej zabawny, to interpretacja historii przez inną kulturową soczewkę, która nadaje jej nowy kontekst. Pozostawiając za sobą paryską operę, dodanie kultury chińskiej dodaje kolejną zmarszczkę, której wcześniej nie było.
Upiór w operze (1943)
Universal Studios odniosło wielki sukces Upiór w Operze kiedy zaadaptowali tę historię w latach dwudziestych XX wieku. W latach czterdziestych studio ponownie powróciło do studni, aby ponownie dostosować historię i dodać Upiora do swojej listy uniwersalnych potworów. Film śledzi losy kompozytora, zranionego kwasem, który potajemnie wraca do świata muzyki, aby przyspieszyć karierę młodego piosenkarza, który mu się spodobał.
Umieszczenie weterana aktora Claude'a Rainsa w roli Phantoma dodało trochę klasy tej historii i przypomina bardziej dramat niż tradycyjny horror. Dodanie technikoloru pomogło zwiększyć atrakcyjność wizualną filmu, ale makijaż Upiora nie dorównywał niesławnemu projektowi Lona Chaneya do oryginalnego filmu.
Upiór w operze (1962)
Wracając do formuły, która była dla nich hitem, Hammer Studios ponownie zmierzyło się z klasycznym potworem Universal Studios i dodało go do swojego panteonu terroru. Hammera Fantom przedstawia zranionego kwasem kompozytora, który porywa młodą śpiewaczkę, aby mogła zaśpiewać operę, którą ma nadzieję wydać światu.
POWIĄZANE: Pink Floyd The Wall i 9 innych świetnych filmów rockowych, ranking IMDb
Czując się jak amalgamat obu uniwersalnych wersji filmu, Upiór korzysta z kilkudziesięcioletniego postępu technicznego w filmie. W typowy dla Hammera sposób, film jest szybszy i bardziej krwawy niż poprzednie wcielenia i zawiera wielkie dekoracje, które są spryskane przyciągającymi wzrok kolorami.
Upiór w operze (2004)
Dziesięciolecia po ustanowieniu nowych rekordów na Broadwayu, ukochany musical Andrew Lloyda Webbera został w końcu przeniesiony na duży ekran. Z całym rozmachem sztuki film opowiada znajomą historię młodej śpiewaczki operowej, która jest rozdarta między miłością do zalotnika z przeszłości a czarującymi szponami tajemniczego Upiora.
Film, nie pozbawiony romantycznego uroku sztuki, sprawił, że musical stał się dostępny dla zupełnie nowej publiczności wielbicieli. Biorąc pod uwagę niedawny sukces innych hitowych musicali filmowych w 2000 roku, było to naturalne Upiór w końcu zagości na dużym ekranie i pod wieloma względami się spełniło. Spektakl i film usprawniają historię książki w sposób, który nie pozbawia jej mocy, a muzyka jest również niezapomniana.
Upiór w raju (1974)
W jednym ze swoich najlepszych filmów legendarny reżyser Brian De Palma wziął klasykę Fantom historię i wstrzyknąłem w nią dawkę rock and rolla. Upiór Raju podąża za oszpeconym autorem piosenek, który sprzedaje swoją duszę, aby jego muzykę wykonywał piosenkarz, którego kocha. Niestety, intrygujący promotor kradnie muzykę kompozytora i wykorzystuje ją do otwarcia klubu nocnego The Paradise.
Z ekscytującą muzyką rockową i pokręconym poczuciem humoru, Upiór Raju wziął wszystko, co było świetne w oryginalnej historii i dodał więcej. Komentując branżę muzyczną, film jest jednocześnie subtelny i jawny. Choć lekka w horrorze, historia toczy się w mrocznym, komicznym kierunku, podobnym do innych Rock Opera.
Upiór w operze (1925)
Oryginalna adaptacja filmowa Universalu pt Upiór w Operze był świetnym przykładem najlepszych wczesnych horrorów. Opowiadając klasyczną i znajomą historię, film jest nastrojowy i klimatyczny bez korzystania z nowoczesnych technik filmowych.
Kotwicą filmu jest jego gwiazda, Lon Chaney, który nie tylko grał Phantoma, ale był odpowiedzialny za jego słynny wygląd. Wykorzystując każdą cząstkę swojego doświadczenia w makijażu, makijaż Phantom Chaneya jest nadal jednym z najbardziej przerażających efektów prawie sto lat po premierze filmu.
NASTĘPNY: 10 najlepszych piosenek z Upiora w operze (2004)