Jakie są najlepsze (i najgorsze) fragmenty The Amazing Spider-Man, od fabuły, przez postacie, po sam garnitur?
Niesamowity Spider-Man 2 został wydany w 2014 roku jako kontynuacja dobrze przyjętego restartu Sony, Niesamowity Spider Man w którym zagrał Andrew Garfield jako Peter Parker. Spośród wielu filmów Spider-Mana, które widzowie otrzymali w ciągu ostatnich dwóch dekad, ogólnie zgodzono się, że ten film znajduje się na dole listy pod względem jakości.
Jednak pomimo wielu wad film ma kilka zalet, które prawie rekompensują problemy, które ma, nawet jeśli nie eliminują całkowicie tych problemów.
10Nie jest: garnitur
Jedną z rzeczy, które przyniosła ze sobą sequel, było bardzo potrzebne ulepszenie garnituru Petera, który został stworzony przez projektantkę kostiumów Deborah Lynn. Nowy projekt zawierał różne zauważalne zmiany, takie jak powiększenie soczewek kombinezonu, a także zmianę ich pierwotnego żółtego na biały. Inne dodatki obejmowały pas narzędziowy, którego postać używa do przechowywania taśmy i nowe logo Spider-Mana, a wzór za nim został potwierdzony jako hołd dla ery Sama Raimiego. Te proste, ale ważne zmiany pomagają stworzyć jeden z najlepszych kostiumów Spider-Mana na żywo, które można zobaczyć na ekranie.
9To: Złoczyńcy
Podczas gdy pierwszy film wykonał przyzwoitą robotę, dostosowując Jaszczurka na duży ekran, sequel cierpiał na ten sam problem Spider-Man 3 miał i upuścił piłkę z Electro Jamiego Foxxa i Green Goblinem Dane'a DeHaana. Żaden złoczyńca nie miał solidnych motywacji do swoich działań, a Electro był motywowany jego obsesją na punkcie Spider-Mana i Zielonego Goblina, działającego z gniewu, że Spider-Man odmówił mu krwi, próbując wyleczyć jego śmiertelną chorobę. Łatwo byłoby również zapomnieć o Rhino, który pomimo tego, że był widoczny w zwiastunach, podobnie jak inni, ledwo występował w filmie i tak naprawdę nie miał żadnego znaczenia dla ogólnej narracji.
8Nie jest: wizualizacje
Kolejnym z lepszych elementów filmu są efekty wizualne filmu. Chociaż film wyszedł w 2014 roku, wizualnie rywalizuje z niektórymi z nowszych filmów o Spider-Manie, takich jak Powrót i Daleko od domu .
Efekty wizualne szczególnie wyróżniają się podczas bitwy pomiędzy Electro i Peterem na Times Square, a zwolnione tempo jest używane do zobrazowania „zmysłu pająka” Petera i daje nam wgląd w to, jak widzi świat. Nawet chwile, takie jak kultowe sekwencje swingowe na początku i na końcu filmu, są tak wspaniałe, jak są, dzięki nienagannej pracy, która odbywa się za kulisami.
7To: Konfiguracja sequela
Jednym z głównych problemów, na które cierpi wiele filmów, szczególnie hity, jest próba ustanowienia franczyzy, a nie nadawanie priorytetu tworzeniu wysokiej jakości filmu. To jest problem Niesamowity Spider-Man 2 ma również sporą ilość czasu wykonywania, który służy do kładzenia podwalin pod Sinister Six, trzeci film, który miał ukazać się w 2016 roku, i inne potencjalne spin-offy. Gdyby Sony bardziej martwiło się o to, czy film odniesie sukces, mogliby faktycznie ukończyć trylogię. Niestety, film tak bardzo skupił się na przygotowywaniu przyszłych projektów, że historia, którą chciał opowiedzieć, zagubiła się po drodze.
6Nie jest: Wynik
Kompozytor Hans Zimmer jest niezwykle utalentowany w swoim rzemiośle, pracował przy ponad 100 projektach, w tym przy filmach takich jak Międzygwiezdny i Blade Runner 2049, więc nic dziwnego, że wynik dla Niesamowity Spider-Man 2 był taki wspaniały. Można nawet argumentować, że wynik był lepszy niż w poprzednim filmie Jamesa Hornera, który również był niesamowicie dobry.
5To: nadrzędny wątek pomocniczy
Coś, w czym wielu fanów nie lubiło Niesamowity Spider-Man 2 polegał na tym, że ponownie bada pochodzenie Petera, ale kładzie większy nacisk na Richarda i Mary Parker, rodziców Petera, i nadaje im znacznie większe znaczenie niż powinni. Chwile, takie jak Peter badający spisek dotyczący ich śmierci, wydają się bezcelowe i nie na miejscu, mimo że zajmują przyzwoitą ilość czasu.
Ten wątek również w jakiś sposób sprawia, że wygląda na to, że Peter stał się Spider-Manem tylko ze względu na jego DNA, które jest całkowicie sprzeczne z naturą postaci. Chociaż chęć wyróżnienia się i dodania dodatkowego wymiaru do historii Petera jest godna pochwały, wykonanie ostatecznie kończy się fiaskiem.
4Nie jest: Gwen Stacy
Jedną z głównych rzeczy, które pomogły ugruntować postać Petera Parkera, są jego romantyczne relacje. W oryginalnej trylogii był to jego związek z Mary Jane, ale w Niesamowity Spider Man filmy, to jego związek z Gwen Stacy. Jedną z rzeczy, która sprawiła, że ich dynamika działała tak dobrze, to chemia między Andrew Garfieldem i Emmą Stone ze względu na fakt, że obaj tak naprawdę się spotykali. Znaczenie Gwen dla podkreślenia Petera i bycia częścią sedna historii sprawiło, że jej śmierć pod koniec filmu stała się jeszcze bardziej emocjonalna.
3To: Fabuła
Największym problemem filmu jest to, że wydaje się bardziej mieszanką niepowiązanych ze sobą scen i nieustannie stara się zrównoważyć wiele koncepcji i pomysłów naraz. Ten brak wyraźnego kierunku sprawia, że film wydaje się bezcelowy i pozbawiony niczego znaczącego. W przeciwieństwie do pierwszego filmu, który wydawał się bardzo koncentrować się na przebaczaniu, ten film próbuje zgłębić tak wiele tematów, że kiepsko je wszystkie podejmuje. Ogólnie rzecz biorąc, efektem końcowym jest film, który bardziej przypomina odcinek wypełniający serial telewizyjny niż satysfakcjonującą kontynuację.
dwaNie jest: ciociu May
Każdy, kto zna Spider-Mana, wie, że najważniejszą osobą w jego życiu jest ciocia May, która często jest zwolenniczką i źródłem mądrości dla postaci. Z każdą nową wersją postaci pojawia się nowa aktorka, która wciela się w nadmiernie opiekuńczą postać matki Petera. W tej wersji May jest grana przez Sally Field, która według wielu interpretacji jest ostateczną wersją postaci, nawet w stosunku do oryginału. Chociaż nie odgrywa głównej roli w filmie, ma niezbędną rolę.
1To: zmarnowany talent
Film jest pełen utalentowanych aktorów, którzy zasłużyli na coś lepszego, zwłaszcza gdy zdasz sobie sprawę, że Jamie Foxx i Dane DeHaan nie byli jedynymi aktorami, których nie wykorzystano w filmie. Felicity Jones jako Felicia Hardy aka Black Cat i Rhino Paula Giamattiego mogła otrzymać znacznie więcej pracy w mniej niż 10 minutach łącznego czasu na ekranie, które otrzymali na prawie 2,5-godzinnym obrazie. Było nawet nakręconych kilka scen, które ostatecznie zostały wycięte z filmu, w którym Shailene Woodley wystąpiła jako Mary Jane Watson. Niezależnie od przyszłych planów Sony dotyczących tych postaci, powinni byli docenić talent, jaki mieli na pokładzie i wykorzystać go na swoją korzyść.