Od bohaterów po aktorów, stawiamy Pewnego razu na Zachodzie przeciwko Dobremu, Złemu i Brzydkiemu o tytuł najlepszego Spaghetti Westernu.
Tak zwany spaghetti western był rewolucyjnym i bardzo wpływowym gatunkiem, który pojawił się w latach sześćdziesiątych XX wieku. W filmach tego gatunku włoscy reżyserzy podejmowali opowieści z amerykańskiego westernu, które tworzyły epickie - i często piękne - filmy, z których niektóre zaliczane są do najlepszych filmów wszechczasów.
Dwa z najbardziej znanych filmów tego gatunku to Dawno temu na Zachodzie i Dobry, zły i brzydki , oba wyreżyserowane przez Sergio Leone. Filmy służą jako filary gatunku, ale co lepiej oddaje, jak wyjątkowy może być gatunek Spaghetti Western? Przyjrzyjmy się, jak te dwa arcydzieła porównują się do siebie.
10Dawno, dawno temu na Zachodzie: otwarcie
Sekwencja otwierająca Once Upon a Time in the West to piękny film krótkometrażowy sam w sobie. Rozszerzona sekwencja wprowadza trzech zastraszających bandytów, którzy czekają na pociąg na opuszczonej stacji.
Sekwencja pokazuje ogromny talent Leone do budowania napięcia, a także to, jak nie odczuwa potrzeby przyspieszania sekwencji. Stanowi również świetne wprowadzenie dla rewolwerowca Harmonica (Charles Bronson), od razu przedstawiając go jako prawdziwego badassa. To scena, która cię wciąga i sprawia, że chcesz więcej.
9Dobry, zły i brzydki: wojna domowa
Wojna secesyjna jest często do pewnego stopnia wspominana w westernach, ale rzadko staje się istotną częścią historii, mimo że była tak znaczącym wydarzeniem w tamtych czasach. Dobry, zły i brzydki wykorzystuje wojnę jako fantastyczną scenerię dla tej historii o poszukiwaczach skarbów.
Ciekawie jest zobaczyć film, w którym kraj jest w stanie wojny podczas tej zachodniej przygody. Bohaterowie walczą o własne pragnienia, nawet gdy wokół nich walczą. To także ekscytująca scena, w której postacie znajdują się w środku pola bitwy.
8Dawno, dawno temu na Zachodzie: historia
Często historia w spaghetti westernach ustępuje miejsca oszałamiającym efektom wizualnym, a nie opowiadaniu historii. Dobry, zły i brzydki ma historię, która działa na tyle dobrze, że przyniesie korzyści filmowi, ale Dawno temu na Zachodzie jest właściwie dość interesującą historią.
Sposób, w jaki film łączy swoich bohaterów, jest bardzo skuteczny, nawet jeśli nie wiesz, do czego służy. Ale w miarę jak coraz więcej się ujawnia, fabuła nabiera kształtu, a my coraz bardziej angażujemy się w postacie i ich wynik. Choć prosta historia, wciągająca od początku do końca.
7Dobry, zły i brzydki: Clint Eastwood
Clintowi Eastwoodowi trudno było znaleźć karierę w amerykańskich zachodnich filmach, zanim Leone go znalazł. Eastwood pojawił się w dwóch pierwszych filmach Leone w tak zwanej Trylogii Dolarów przed stworzeniem jeden z jego najbardziej kultowych i przełomowych występów jako Blondie w Dobry, zły i brzydki .
Eastwood udoskonalił lodowatego bohatera, którego nic nie drażni i potrafi zastraszyć każdego jednym spojrzeniem. Chociaż Eastwood jest człowiekiem o niewielu słowach, od razu staje się kultowym bohaterem gatunku.
6Dawno, dawno temu na Zachodzie: Henry Fonda
Podczas gdy bohater Eastwooda wyróżnia się Dobry, zły i brzydki, to złoczyńca kradnie przedstawienie Dawno temu na Zachodzie . Frank jest bezwzględnym, okrutnym i zimnokrwistym zabójcą, który dodaje napięcia każdej scenie, w której się znajduje.
Aby uczynić postać jeszcze bardziej interesującą, gra go Henry Fonda, który do tej pory był zawsze znany ze swoich szlachetnych postaci. Z jego niezapomnianej sceny wprowadzającej, Frank jest człowiekiem, który nie będzie okazywał litości i nie myślał dwa razy o zabijaniu.
5Dobry, zły i brzydki: trio
Oba filmy Leone zawierają niezapomniany zestaw kluczowych postaci, ale Dobry, zły i brzydki zwraca uwagę na niezapomniane trio postaci w centrum swojej historii. Clint Eastwood, Lee Van Cleef i Eli Wallach grają trzy postacie, o których mowa w tytule i każda z nich jest idealna w swoich rolach.
Wszyscy otrzymują niezapomniany wstęp i szybko stają się interesującymi postaciami, które mogą być w centrum ich własnych filmów. To świetna rozrywka, gdy postacie spotykają się, aby dzielić ekran.
4Dawno, dawno temu na Zachodzie: mało prawdopodobni sojusznicy
Chociaż trio w centrum Dawno temu na Zachodzie może nie być tak niezapomniany jak Dobry, zły i brzydki sposób, w jaki trzej bohaterowie spotykają się razem, jest częścią zabawy w historii.
Jill McBain to kobieta, której rodzina została zamordowana przez Franka, Cheyenne to wyjęta spod prawa wrobiona w przestępstwo, a Harmonica to tajemnicza rewolwerowiec z wendetą przeciwko Frankowi. Razem tworzą niełatwy sojusz przeciwko ich wspólnemu wrogowi i spowalniają, tworząc silne partnerstwo.
3Dobry, zły i brzydki: wynik
Być może najważniejszym współpracownikiem Leone w jego karierze był Ennio Morricone. Słynny kompozytor pracował nad wieloma filmami Leone i dodawał do nich tak wiele emocji, emocji i mocy dzięki swojej niesamowitej muzyce.
Chociaż oba filmy zawierają świetne ścieżki dźwiękowe, główna ścieżka dźwiękowa do Dobry, zły i brzydki to jedna z najbardziej kultowych ścieżek dźwiękowych wszechczasów. To melodia, która stała się synonimem zachodniego gatunku i nadaje filmowi doskonałą nutę, gdy tylko zacznie grać.
dwaDawno, dawno temu na Zachodzie: Harmonica's Flashback
Wraz z całą fajną akcją i interesującą grafiką, filmy Leone mogą również dostarczyć oszałamiającego emocjonalnego uderzenia. Dawno temu na Zachodzie stopniowo i celowo osiąga punkt kulminacyjny. Kiedy dochodzi do ostatecznego starcia, dowiadujemy się, dlaczego Harmonica ma pretensje do Franka.
Wspomnienie pokazuje, że Frank z radością obserwuje, jak młoda Harmonica próbuje przytrzymać ojca, który ma pętlę zawiązaną na szyi. Frank uśmiecha się, gdy chłopiec upada, a jego ojciec wisi. Chwila to mistrzowska i skuteczna zapłata.
1Dobry, zły i brzydki: konflikt
Tak wspaniałe, jak ta retrospekcja Dawno temu na Zachodzie , nic nie przebije ostatecznej rozgrywki Dobry, zły i brzydki . Gdy trzej główni bohaterowie docierają do miejsca, w którym rzekomo został zakopany skarb, walczą ze sobą w trójstronnej rozgrywce.
Ta chwila jest mistrzowską lekcją reżyserii i edycji, podczas gdy muzyka Morricone buduje i buduje, aż napięcie jest prawie nie do zniesienia. Stał się jedną z najsłynniejszych scen filmowych wszechczasów i nietrudno zrozumieć, dlaczego.