1BR, elegancki, nowoczesny thriller, porusza temat warunkowania instrumentalnego, czyli aspektu psychologii behawioralnej związanego z praniem mózgu.
Naukę o warunkowaniu instrumentalnym omawia thriller psychologiczny Davida Marmora z 2020 r. 1BR – w szczególności główna bohaterka filmu, Sarah, poddawana jest temu procesowi w ramach próby prania jej mózgu.
Horrory od dawna są miejscem, w którym społeczeństwo może bezpiecznie badać zbiorowe lęki w bezpiecznym miejscu. 1BR podąża za długą linią współczesnych filmów, takich jak Wysiadać , Polowanie i inne thrillery społeczne, które trzymają się pulsu tego, co najbardziej przeraża ludzi. Najczęściej te obawy są związane z problemami społecznymi, powolnym postępem technologii w opanowaniu ludzkości lub tym, że przyjaźni sąsiedzi w apartamentowcu mogą nie być dokładnie tacy, jakimi się wydają. W 1BR Sarah (Nicole Brydon Bloom) pozostawia rodzinę po śmierci matki, nie mogąc poradzić sobie z pozamałżeńskimi sprawami ojca, podczas gdy jej mama cierpi. Po obejrzeniu mieszkania z jedną sypialnią w pozornie przyjaznym i gościnnym kompleksie zostaje przyjęta na najemcę. Brian (Giles Matthey) – młody mężczyzna w jej wieku, który ją pociąga – twierdzi, że rzucił o niej dobre słowo.
Powiązane: Wyjaśnienie zakończenia 1BR: Co NAPRAWDĘ oznacza zwrot akcji w horrorze
Okazuje się jednak, że Sarah jest tak naprawdę tylko jedną z wielu – a właściwie całym kompleksem – których wciągnął Jerry (Taylor Nichols), który studiował pod okiem Charlesa D. Ellerby’ego (Curtis Webster), psychologa o silnych przekonaniach że pewne zasady mogą zmienić i uzdrowić społeczeństwo oraz doprowadzić do lepszego poczucia wspólnoty sąsiedzkiej. Zasady ustanowione przez Ellerby’ego wydają się proste i nieszkodliwe: bezinteresowność, otwartość, akceptacja i bezpieczeństwo. Jednak nauczone za pomocą metod warunkowania instrumentalnego może stać się czymś znacznie bardziej szkodliwym. Po zakończeniu procedury nowy lokator jest całkowicie skupiony na zdobyciu pozycji członka sekty, dopasowaniu się do roli, którą grupa uzna za przydatną, tracąc przy tym całkowicie z oczu siebie. Choć wydaje się to dziwniejsze niż fikcja, nauka stojąca za warunkowaniem instrumentalnym jest bardzo realna – i działa.
Czy pranie mózgu i warunkowanie instrumentalne to to samo? Tak i nie. Niektórzy psychologowie i badacze sugerują, że istnieją korelacje między technikami stosowanymi w różnych metodach warunkowania – w tym warunkowaniu instrumentalnym – ale ostatecznie dzieje się tak z powodu różnych czynników, a sam proces niekoniecznie jest niebezpieczny sam w sobie. W końcu warunkowanie instrumentalne i klasyczne wykorzystuje się na wiele różnych sposobów. Jeśli ktoś kiedykolwiek szkolił psa, prawdopodobnie stosował warunkowanie instrumentalne. Chociaż większość zna prace Pawłowa i jego psów, ta metoda kształtowania zachowania różni się nieco od warunkowania instrumentalnego i jest znana jako warunkowanie klasyczne. W warunkowaniu klasycznym Pawłow przyjął mimowolną reakcję – ślinienie się psa – i połączył ją z sygnałem, dźwiękiem dzwonka połączonego z czymś, co wywołuje reakcję. W przypadku Pawłowa dźwięk dzwonka towarzyszył jedzeniu. Z biegiem czasu sam dźwięk dzwonka powodował, że psy śliniły się. Nazywa się to warunkowaniem.
Prace B.F. Skinnera opierały się na tej zasadzie z warunkowaniem instrumentalnym, które wykorzystuje wybory – kierowane zastosowaniem wzmocnienia pozytywnego lub negatywnego – w celu uwarunkowania zachowania. W warunkowaniu instrumentalnym można nauczyć, że docelowe zachowanie będzie się zwiększać lub zmniejszać, w zależności od pożądanego rezultatu. W przypadku Sary poproszono ją, aby położyła ręce na dwóch specjalnie wyznaczonych miejscach na ścianie, a następnie ułożyła je w tak zwanej pozycji „stresowej”. jej ciało znajdowało się w stanie ciągłego dyskomfortu. Powiedziano jej, że może zdjąć ręce z tego miejsca dopiero wtedy, gdy zgasną światła; w przeciwnym razie zostałaby brutalnie ukarana. Jest to wzmocnienie negatywne.
W warunkowaniu instrumentalnym zachowanie – Sarah trzymająca ręce na ścianie – jest kierowane albo wzmocnieniem pozytywnym, albo negatywnym. Aby osiągnąć pożądane zachowanie, czyli uległość, zmuszona była podążać za wskazówką świetlną. Podobnie jak podczas szkolenia psa, komenda jest łączona z karą lub nagrodą – na przykład smakołykiem za usiąść, gdy zostanie o to poproszony – i powtarzana, aż stanie się niezawodnym zachowaniem lub warunkową reakcją. Chociaż technika Jerry'ego w 1BR wykorzystał inne bodźce do prania mózgu Sarah, takie jak głośna muzyka i migoczące światła, podstawowa koncepcja może być równie przerażająca jak horror.
Dalej: Najlepsze horrory w serwisie Netflix