18 komedii tak zabawnych, że będziesz płakać ze śmiechu

Hipermetahumor porusza się z dwukrotnie większą szybkością niż zwykle, ale znajomość dwóch klaunów w centrum karnawału robi dużą różnicę. Miller i Lord nie szczędzą im wstydu, ale oni zawsze wstają, otrzepują się, jakby mieli upaść, i proszą o więcej. Tatum, pozornie dobry we wszystkim, jest prawdziwą rewelacją, sprawdzając się w komediach fizycznych i zachowując się głupio, jak w uwodzeniu kobiet ruchem bioder.

W świecie Millera i Lorda jest on dużą, przystojną postacią z kreskówek i kiedy nie mdlejesz, starasz się nie zniszczyć tapicerki, gdy trzęsiesz się z powodu zbyt wściekłego śmiechu.

Strzał w policzek (1977)

„Blue Collar Comedy” oznacza dziś coś bardzo specyficznego, ale jeśli szukałeś czegoś, co pasowałoby do standardów sprzed czterdziestu lat, możesz to znaleźć w komediach takich jak Michaela Ritchiego Niedźwiedzie Złych Wiadomości , Sama Peckinpaha Konwój lub najbardziej legendarny George Roy Hill’s Strzał klapsowy . Z jednej strony to film o drużynie hokejowej, która stanowi ostatnią nadzieję dla umierającego stalowego miasta. Z drugiej strony jest to najzabawniejszy amerykański film od dwudziestu lat w obu kierunkach.

To mieszanka humoru fizycznego na granicy bólu, ostrego jak brzytwa tempa Hilla oraz szeregu całkowicie wyczerpanych i wyczerpujących występów obsady gier pod przewodnictwem Paula Newmana. Slap Shot rozśmiesza Cię tak bardzo, że aż boli. Zwłaszcza pierwsza gra karłowatych braci Hansonów w okularach (David Hanson, Steve i Jeff Carlson) jest tak pełna agresywnego humoru, że sięgniesz po torbę chorobową w samolocie.

MacGrubera (2010)

Nie tyle atak na filmy akcji z lat 80., co całkowite oddanie się szorstkim ekscesom, komedia Willa Forte'a i Jormy Taccone z 2010 roku jest najbardziej kolorowo i bezwstydną komedią XXI wieku. Forte gra tytułowego bohatera, będącego mieszanką Toma Cruise'a z lat 80. i pomysłowego zbrodniarza Richarda Deana Andersona, MacGuyvera. Jest na emeryturze (podobnie jak wcześniej John Rambo), ale rząd potrzebuje go, aby powstrzymał swojego starego nemezis Dietera Von Cuntha (Val Kilmer, odkrywający ukryty talent do śmiertelnie poważnego humoru).

MacGruber, grany przez cudownie przesadnego Forte, jest postacią bez dna i bez szczytu w swojej desperacji i przechwałkach. Jest rażąco niekompetentny i regularnie wpada w panikę, ale chwilę później odzyskuje siły, by rozpętać chmurę szkodliwego samouwielbienia na swoich zdolnych pomocnikach (Ryan Philippe i Kristen Wiig). MacGrubera może skoczyć z Wspaniały od wysokiego do obrzydliwego niskiego poziomu w jednej sekwencji, wywołując śmiech, który wywróci Ci żołądek w najlepszy możliwy sposób.

Przyszli razem (2014)

Ci, którzy szukają czegoś innego po zjedzeniu całej serii Netflix Davida Waina Mokre, gorące amerykańskie lato: pierwszy dzień obozu zapraszamy do obejrzenia jego najzabawniejszego filmu z 2014 roku Przyszli razem . Choć pozornie parodia szkoły komedii romantycznych Nancy Meyers i Nory Ephron (zob. Bezsenność w Seattle lub nadchodzące Stażysta ), to właściwie po prostu usługa dostawy szczególnego poczucia humoru Waina i współscenarzysty Michaela Showaltera.

Paul Rudd i Amy Poehler opowiadają swoją pełną stereotypów historię o spotkaniu i zakochaniu się pomimo wielu różnic. Kiedy już znajdą wspólną płaszczyznę porozumienia (Lubisz książki fantastyczne? Lubisz? Spróbuj miłości!), wkrótce będą włóczyć się po Nowym Jorku, bawiąc się w stosach liści i znajdując martwe ciała w montażu Norah Jones.

To bankiet absurdalnych wizualnych i werbalnych gagów, Rudd, Poehler i obsada, w skład której wchodzą Christpher Meloni, Cobie Smulders i Melanie Lynskey, sprzedają to wszystko z wymownym uśmiechem. Kiedy film nabiera tempa, będziesz się śmiać tak mocno, że nie będziesz w stanie się powstrzymać.

Życie Briana według Monty Pythona (1979)

Choć mniej znany niż jego starszy brat, Monty Python i Święty Graal, Życie Briana ma przewagę w liczeniu śmiechu i inteligencji, a także ma tę zaletę, że nie został zacytowany na śmierć przez fanów. Życie Briana dotyczy człowieka, który był niemal Jezusem.

Brian z Nazaretu (w najlepszym wydaniu niezłomny python Graham Chapman) stara się przetrwać codzienne życie w Judei, ale wciąż wpada w niewłaściwe tłumy, nieustannie mylony z człowiekiem większym od niego. Heretycki humor Briana obejmuje całą gamę wydarzeń, począwszy od przedstawiania kosmitów udających się na przejażdżkę po Judei, kobiet ubierających się jak mężczyźni, aby wziąć udział w publicznych kamienowaniach, a także dobrego przyjaciela z Rzymu o imieniu „Biggus Dickus”. Będziesz się śmiać, będziesz płakać, będziesz wymiotować.

Gorący Fuzz (2007)

Trafna parodia i hołd złożony twórczości Jerry'ego Bruckheimera ( Źli chłopcy , Policjant z Beverly Hills , mnóstwo innych filmów o kumplach o gliniarzach), Edgara Wrighta Hot Fuzz to najostrzejszy i najzabawniejszy film brytyjskiego maksymalisty. Detektyw Nick Angel (współscenarzysta Simon Pegg) zostaje wysłany do małego miasteczka po tym, jak okazał się zbyt intensywny jak na policję w dużym mieście. Nawiązuje tam współpracę ze sfrustrowanym miłośnikiem filmów Dannym Buttermanem (Nick Frost), który uczy go, jak ważne jest skopanie tyłków i sprawienie, by praca w policji wyglądała równie fajnie jak Will Smith i Martin Lawrence w filmie Źli chłopcy 2 .

Wizualny humor Wrighta należy do najostrzejszych we współczesnym kinie Hot Fuzz to jego ukoronowanie osiągnięcia, a każde nowe ujęcie i zapierające dech w piersiach cięcie wprawia widzów w nowy wymiar histerii. Jest mistrzem komiksu i porusza się w tak nieubłaganym tempie, że nie będziesz w stanie kontrolować swojej reakcji, w tym tego, co śmiech wydobywa z twoich wnętrzności.

Jackass 3D (2010)

Jedna z niewielu serii filmów, która stała się zabawniejsza dzięki komentarzowi wypaczonych gwiazd, tzw Osioł filmy to bufet, który możesz zjeść, zawierający samookaleczenia i płyny ustrojowe. Ekipa, na której czele stoi Johnny Knoxville i jego uśmiech warty milion dolarów, podkręca stawkę Jackass 3D, ich ostatni występ na ekranie. Używają silnika odrzutowego, aby przerwać lunch, czołgają się po torze przeszkód wzmocnionym paralizatorem i wypuszczają na siebie wszelkiego rodzaju dzikie, wściekłe zwierzęta.

Duch Osioł filmy można podsumować najlepszym dowcipem filmu – gigantyczna ręka przybijająca piątki z ludźmi z siłą pędzącego samochodu, przewracająca jedną po drugiej obsadę. W tych filmach czujesz się, jakbyś spędzał kilka godzin z najgorszymi przyjaciółmi i odkrywał, ile upokorzeń mogą dla siebie wymyślić. Jeśli niezliczone obrzydliwe gagi nie powodują wymiotów, Danger Ehren wyrwany przez Lamborghini lub Ryan Dunn zaatakowany przez barana w przebraniu mariachi Tuby mogą załatwić sprawę.

Pan Wolność (1969)

Fotografa Williama Kleina tak zniesmaczyła amerykańska polityka lat 60., że kiedy praca sprowadziła go do Francji, pozostał tam, aby tworzyć sztukę. Z czterech filmów, które nakręcił, najlepszy i najbardziej zabawny był ten Panie Wolność , o szowinistycznym superbohaterze (John Abbey), który regularnie strzela do ludzi i spycha ich z balkonów bez należytego procesu lub wyraźnych oznak, że zrobili coś złego.

Superbohater Kleina (wraz z samodzielnie zaśpiewaną melodią przewodnią, w której błędnie zapisano jego imię) to szaleńczy dowód tożsamości Nixona w Ameryce, wysłany do Francji, aby rozwiązać sprawę morderstwa jego przyjaciela Kapitana Formidable (Yves Montand). Tam regularnie zatrzymuje się, by wygłaszać niekończące się przemowy na temat amerykańskich cnót. Mój ojciec pracował w kanałach. Potem przyszła depresja, zamknęli kanały. Byłem bokserem, zmywaczem, napastnikiem i łamaczem strajku, tak.

Panie Wolność jest najlepszy Simpsonowie odcinek, którego nigdy nie widziałeś, bombastyczna parada wywróconej do góry nogami polityki, która wyśle ​​Cię w poszukiwaniu bezpiecznego miejsca na nieszczęście.

Cztery lwy (2010)

Chris Morris był jak Jon Stewart, zanim ktokolwiek zdał sobie sprawę, że ujdzie mu to na sucho. W brytyjskim programie radiowym Na Godzinę i programy telewizyjne Mosiężne Oko I Z dnia na dzień, Morris udawał prawdziwego eksperta i prezentera wiadomości, omawiającego dzisiejsze problemy z fałszywą powagą, jakiej pozazdroszczyłby Stephen Colbert. Kiedy zdał sobie sprawę, że nie ujdzie mu na sucho udawanie gadającej prawicowej głowy, spróbował swoich sił w reżyserowaniu fikcji i rezultaty są niepokojąco histeryczne, jak można się spodziewać po człowieku, który kiedyś wyemitował godzinny program specjalny zatytułowany Paedogeddon w brytyjskiej telewizji ostrzegający przed pedofilami udającymi kościoły w celu usidlenia dzieci.

Jego debiut reżyserski, Cztery lwy , jest jak odcinek Biuro , chyba że chodzi o zamachowców-samobójców. Każda święta krowa w politycznie poprawnym społeczeństwie po 11 września zostaje zabrana i zastrzelona, ​​podczas gdy Morris znajduje humor we wszystkim, od przypadkowego spalania po błędną identyfikację przebranego terrorysty o kilka sekund za późno. To wookie, a nie niedźwiedź. To uczucie w żołądku może oznaczać niepokój, gdy uważasz tragedię za tak zabawną, lub może to być po prostu niepokój wywołany tak długim wyciem ze śmiechu.

W pętli (2009)

Pisarz Armando Iannucci był weteranem komediowego molocha Chrisa Morrisa Z dnia na dzień kiedy sam się usamodzielnił i w niezwykle popularnym programie BBC stwierdził, że jego głos miesza niekomfortową komedię z satyrą Grubość tego . W pętli była filmową kontynuacją serii, która zachowała zjadliwy język Iannucciego w nienaruszonym stanie, zmieniając rolę Anglii i Ameryki w wojnie w Iraku w cyrk z trzema pierścieniami.

Wulgarnie wygadany dyrektor ds. komunikacji Petera Capaldiego ociera łokcie o zwyczajowych, pochlipujących brytyjskich nowicjuszy i zastęp tępych amerykańskich polityków, wypuszczając potok najlepszych i najbardziej wulgarnych bons mot Iannucciego. Brzmisz jak nazistka, Julie Andrews… to jedna z milszych obelg. Wyrwany z kontekstu, który może nie unieść twojej łódki, ale wciśnięty pomiędzy 90 minut prostackiego szaleństwa, sprawi, że sięgniesz po leki przeciw nudnościom.

Druhny (2011)

Niedorzeczny argument, który mężczyźni upierają się rok po roku na temat tego, czy kobiety są zabawne, jest zwykle niesłyszalny w tle śmiechu, jaki wszyscy śmieją się z filmów Melissy McCarthy. Po długim okresie bycia uroczym drugim skrzypkiem ulubionej samotnej mamy Ameryki Dziewczyny Gilmore'a McCarthy w końcu zakręcił na ekranach kin jako zrzędliwa dzika karta w filmie Paula Feiga Druhny .

Krępa, wulgarna i brutalna McCarthy odkryła się na nowo na naszych oczach. Jest niesamowicie komediowa i wykorzystuje nadprzyrodzone mistrzostwo improwizacji, humoru opartego na dykcji i humoru fizycznego, aby wprawić fanów w histerię. Druhny , opowiadający o kobiecie (Kristen Wiig), która musi pogodzić się z rozstaniem ze swoją najlepszą przyjaciółką (Maya Rudolph) w okresie poprzedzającym ślub tej ostatniej, miał mocną obsadę, która działała na wszystkie strony, w tym Chris O'Dowd, Rose Byrne, Ellie Kemper, Jill Clayburgh, Wendi Mclennon-Covey, Franklyn Ajaye i niewymieniony w czołówce Jon Hamm, ale McCarthy tak zaciekle żartowała, że ​​nie mogła powstrzymać się od obejrzenia filmu.

Jej obecność na ekranie jest jak cios w brzuch, a jeśli wyrzucisz lunch z rechotem, to prawdopodobnie będzie to jej wina.

Przyrodni bracia (2008)

To jest dom uczonych lekarzy! Will Ferrell i Adam McKay przez lata próbowali odtworzyć traumę komediową z użyciem brutalnej siły, charakterystyczną dla ich przełomowego hitu Anchorman , ale nic nie wywołało takiego samego entuzjazmu kulturowego. W 2008 roku osiągnęli złoto, ale pozbyli się wpadek i zdali sobie sprawę, że Ferrell potrzebował tylko kilku doskonałych folii i małej przestrzeni, w której mógł być najgorszym sobą.

John C. Reilly i Ferrell odgrywają rolę przerośniętych dzieci, które zdają sobie sprawę, że będą dzielić dom, ponieważ ich rodzice (Mary Steenburgen i Richard Jenkins) biorą ślub. Następnie następuje bitwa (głupich) rozumów, podczas której nowi bracia próbują pokonać się nawzajem we wspólnej przestrzeni. Sytuacja staje się jeszcze lepsza, gdy decydują się połączyć siły (Czy właśnie zostaliśmy najlepszymi przyjaciółmi? Twój głos jest jak połączenie Fergie i Jezusa.). Nieustanne obelgi ustępują miejsca tagteamowej walce ze światem, aby Ferrell i Reilly mogli go przekształcić na swój niechlujny, bluźnierczy wizerunek.

Ich samodzielnie nakręcony teledysk „Boats and Hoes” to mały film sam w sobie, zdumiewająca eksplozja śmiechu, która działa jak ipecac na twoją duszę.

Nowy liść (1971)

Wiele osób zna Waltera Matthau jako urwistego aktora charakterystycznego, życzliwego wariata, który wie więcej, niż daje po sobie poznać w takich klasykach jak Bezpieczny, Zdobycie Pelham Raz Dwa Trzy I Szarada . W Nowy liść , gra trzy różne postacie w jednej: nieznośnego milionera, mało prawdopodobnego romantycznego głównego bohatera i intrygującego mordercę.

Jest to spadkobierca, któremu niedawno roztrwoniły się wszystkie pieniądze. Rozwiązaniem kłopotów finansowych jest poślubienie głupiej dziedziczki, granej przez scenarzystkę i reżyserkę filmu Elaine May, w jednym z najbardziej czarujących kreacji, jakie kiedykolwiek nakręcono w filmie. Chemia naftowo-wodna Matthau i May jest wystarczająco zabawna, ale uwagi Matthau skierowane do kamerdynera (George Rose) na temat męki spędzania przyjemnych popołudni z May są tak torturująco zabawne, że w równym stopniu sprawią, że zdusisz wymioty i śmiech.

Koło kolorów (2011)

Wyobraź sobie, że ktoś wziął standardową komedię romantyczną i potrząsnął nią jak pojemnikiem z listami Boggle, mieszając konwencje, postacie, przywiązania, tropy i gagi, aż prawie w ogóle nie przypominały tego, do czego przywykli Amerykanie. Geniusz Alex Ross Perry zrobił to samo w swoim filmie na drugim roku, obłąkanej, szorstkiej opowieści o bracie i siostrze wyruszających w podróż mającą zakończyć jej związek z profesorem college'u. P

Erry i Carlen Altman grają rodzeństwo, a ich powitanie szybko ustępuje miejsca kłótniom, które trwają przez cały film, a jedynie łączą siły, aby pomóc w walce z szkodnikiem, który według obu zasługuje na ich gniew. Bohaterowie Altmana i Perry'ego są wyrzutkami zbyt dziwnymi, aby można ich było zaakceptować w jakimkolwiek kulturalnym towarzystwie, i być może dlatego, niezależnie od tego, jak bezlitośnie się obrażają, wciąż wsiadają do samochodu i wspólnie zbliżają się do celu. Dzięki temu ich zawzięte kłótnie mogą stać się tak zabawne, jak tylko chcą, bez względu na to, jak bardzo obelgi mogą zranić przeciętnego człowieka.

Porzucisz swoje obawy, zanim surrealistyczna impreza studencka w trzecim akcie sprawi, że zaczniesz chichotać.

Cud w Morgan's Creek (1944)

Preston Sturges słusznie uważany jest za jednego z najzabawniejszych scenarzystów/reżyserów wszechczasów. Dzięki serii zwycięstw mogących konkurować z rosyjską drużyną hokejową Sturges stworzył ekosystem absurdalnych nazwisk, tajnych stowarzyszeń i chwiejnych czołowych osobistości pod rządami bezczelnych, potężnych dam. Jego najlepszym filmem może być film o filmie Podróże Sullivana , ale jego najzabawniejszy jest Cud Morgan’s Creek .

Kiedy Trudy Kockenlocker (Betty Hutton), córka szefa policji (William Demarest), zachodzi w ciążę z żołnierzem, który następnego dnia wyrusza na front, zadaniem jej zahipnotyzowanego ukochanego i nieudolnego Norvala Jonesa (Eddie Bracken) jest zrobienie tego. właściwa rzecz. Sturges miał wiele talentów pisarskich i dzięki temu osiągnął sukces na całe życie Cud Morgan’s Creek . Elastyczna gra słów, nomenklatura i entuzjastycznie pokręcona dykcja sprawią, że będziesz płakać ze śmiechu.

Najlepszy pokaz (2000)

Christopher Guest może mieć na swoim koncie więcej ukochanych kultowych komedii niż jakikolwiek inny scenarzysta/reżyser. Zaczynając od pierwszego trafienia swojej załogi, To jest nakłucie kręgosłupa , Ostre wypaczanie przez Guesta branży rozrywkowej stało się instytucją amerykańską.

Jego film z 2000 r Najlepszy na wystawie , dobroduszny styl wystaw psów i ogólnie kultura widowisk, ukazuje nie tylko jego dbałość o szczegóły, ale także talent jego zespołu znakomitych improwizatorów. Guest, Parker Posey, Michael Hitchcock, John Michael Higgins, Michael McKean, Jane Lynch, Eugene Levy, Catherine O'Hara, Jennifer Coolidge, Larry Miller i nigdy lepszy Fred Willard są u szczytu swoich mocy, wywołując chichoty najbardziej nieszkodliwe, proste idee sięgały coraz dalej poza logiczne skrajności.

Obsada gościa to Mściciele improwizacji, a pozbawiony żarcia gospodarz Willarda był szczególnie wyjątkowy. Jego ciągłe próby przypodobania się urzędnikom widowiska są tak doskonałe, że zamieniają paroksyzmy śmiechu w pośpiech na zewnątrz, by rzucić się na zewnątrz.

Co jest doktorku? (1972)

Niegdyś cudowne dziecko Piotr Bogdanowicz (którego ostatni home-run Ona jest zabawna w ten sposób trafi do kin w tym tygodniu) miał na celu przywrócenie Złotego Wieku Hollywood w latach 70., w jednym gatunku na raz. Uzbrojony w encyklopedyczną wiedzę na temat komedii z lat 30. i 40. Bogdanovich tworzył Co jest doktorku? jako pojazd dla rozpalonej do czerwoności wiodącej gwiazdy Barbry Streisand. Ale prawdziwą gwiazdą serialu była Madeline Kahn.

Kahna, znanego z niezapomnianych zwrotów akcji w klasyce Płonące siodła I Młody Frankenstein , zajmuje jeden wątek poboczny bizantyjskiego hołdu dla szaleńców, ale odchodzi z filmem. W jednej scenie, dosłownie. Widok Kahna idącego korytarzem może być najzabawniejszą rzeczą w filmie, jeśli nie w całej zachodniej cywilizacji. Wciela się w narzeczoną Ryana O’Neala, nieszczęsnego kotka wplątanego w sieć intryg Streisanda.

Streisand i O’Neal uchwycą część chemii, którą kiedyś stworzyli Cary Grant i Katherine Hepburn w filmie Wychowywanie dziecka , ale w kilku scenach Kahn utrzymuje film tak zabawny, że będziesz potrzebować wiadra, żeby przez niego przejść.

Siedem szans (1925)

Buster Keaton, podobnie jak jego rówieśnicy Charlie Chaplin i Harold Lloyd, miał przewagę nad współczesnymi twórcami filmów komediowych pod tym względem, że ich patroni widzieli mniej na ekranie. Chociaż ci sami widzowie mieli szczęście, że Keaton ani przez sekundę nie wierzył, że uda mu się osiągnąć coś mniejszego niż najbardziej zuchwałe wyczyny komediowe.

W Parowiec Bill, Jr. , zburzył fasadę domu i stanął pod nią, uciekając tylko dlatego, że ostrożnie stanął na drodze do okna, o włos unikając własnej śmierci. W Sherlock, Jr. złamał kark wykonując skomplikowany wyczyn. W Generał wykoleił pociąg. Siedem szans to prawdopodobnie jego najbardziej ujmujący film i jedna z najzabawniejszych sekwencji. Keaton gra mężczyznę, który odziedziczy rodzinny majątek tylko wtedy, gdy ożeni się przed końcem dnia. Jego przyjaciele zamieścili ogłoszenie w gazecie i wkrótce każda kobieta w mieście ścigała go ze względu na jego bogactwa. Kończy się to jedną z najlepszych scenerii w całej niemej komedii, gdy zbiega ze wzgórza z dala od przyszłych narzeczonych i przypadkowo uruchamia lawinę spadających skał.

Wyraz jego twarzy, gdy rozważa wybór między skałami a kawalerami, może spowodować plucie… lub coś więcej.

-

Oczywiście jest o wiele więcej komedii, które mogą wywołać wzburzenie. Czy przegapiliśmy któryś z Twoich ulubionych? Daj nam znać w komentarzach poniżej!