18 komedii tak zabawnych, że popłaczesz się ze śmiechu

Hipermeta humor porusza się dwa razy szybciej niż zwykle, ale znajomość dwóch klaunów w centrum karnawału robi dużą różnicę. Miller i Lord nie szczędzą im wstydu, ale zawsze wstają, otrzepują się, jakby mieli upaść i proszą o więcej. Tatum, pozornie dobry we wszystkim, jest prawdziwym objawieniem, udowadniając, że jest równie dobry w komedii fizycznej i udawaniu głupka, jak w uwodzeniu kobiet ruchem bioder.

We wszechświecie Millera i Lorda jest dużą, przystojną postacią z kreskówek, a kiedy nie mdlejesz, upewniasz się, że nie zniszczysz tapicerki, gdy trzęsiesz się od zbyt wściekłego pękania.

Strzał z klapsa (1977)

Blue Collar Comedy oznacza dziś coś bardzo konkretnego, ale jeśli szukałeś czegoś, co pasowało do rachunku czterdzieści lat temu, mogłeś to znaleźć w komediach takich jak Michael Ritchie Złe wieści niedźwiedzie , Sam Peckinpah Konwój lub najbardziej legendarny George Roy Hill Strzał z klapsa . Z jednej strony to film o drużynie hokejowej, która jest ostatnią nadzieją dla umierającego stalowego miasta. Z drugiej strony jest to najzabawniejszy amerykański film od dwudziestu lat w obu kierunkach.

To mieszanka fizycznie graniczącego z bolesnym humorem, ostrego jak brzytwa tempa Hilla oraz wielu doskonale wyczerpanych i wyczerpujących występów obsady gry prowadzonej przez Paula Newmana, Slap Shot rozśmiesza tak mocno, że aż boli. W szczególności pierwsza gra, w którą grają skarłowaciali bracia Hanson w okularach (David Hanson, Steve i Jeff Carlson), jest tak pełna napastliwego humoru, że sięgniesz po samolotowy worek chorobowy.

MacGruber (2010)

Komedia Willa Forte'a i Jormy Taccone z 2010 roku, mniej dźgnięta filmami akcji z lat 80., niż całkowitym zaangażowaniem w jej szorstkie ekscesy, jest najbardziej barwną, bezwstydną komedią XXI wieku. Forte gra tytułowego bohatera, będącego mieszanką Toma Cruise'a z lat 80. i zaradnego przestępcy Richarda Deana Andersona, MacGuyvera. Jest na emeryturze (jak przed nim John Rambo), ale rząd potrzebuje go, by powstrzymał swojego dawnego wroga, Dietera Von Cunth (Val Kilmer, odkrywający ukryty talent do śmiertelnie poważnego humoru).

Grany przez cudownie przesadnego Forte'a, MacGruber jest postacią bez dna i szczytu swojej desperacji lub przechwałek. Jest rażąco niekompetentny i regularnie panikuje, ale chwilę później dochodzi do siebie, by uwolnić chmurę szkodliwego wywyższania się nad swoimi zdolnymi pomocnikami (Ryan Philippe i Kristen Wiig). MacGruber może skoczyć z Wspaniały od wysokiego do obrzydliwego niskiego poziomu w jednej sekwencji, prowokując śmiech w jelitach, który przewróci twój żołądek w najlepszy możliwy sposób.

Przyszli razem (2014)

Ci, którzy szukają czegoś innego po pochłonięciu całej serii Netflix Davida Waina Wet Hot American Summer: pierwszy dzień obozu zapraszamy do obejrzenia jego najzabawniejszego filmu fabularnego z 2014 roku Przyszli razem . Chociaż pozornie jest parodią szkoły komedii romantycznych Nancy Meyers i Nory Ephron (zob. Bezsenność w Seattle lub zbliżający się Stażysta ), to właściwie tylko usługa dostawy dla szczególnego poczucia humoru Waina i współautora scenariusza, Michaela Showaltera.

Paul Rudd i Amy Poehler opowiadają swoją opartą na stereotypach opowieść o spotkaniu i zakochaniu się pomimo wielu różnic. Kiedy już znajdą wspólny język (Lubisz beletrystykę? Podoba ci się? Spróbuj miłości!), wkrótce włóczą się po Nowym Jorku, bawiąc się stosami liści i znajdując martwe ciała w montażu ustawionym na Norah Jones.

To bankiet absurdalnych gagów wizualnych i werbalnych, Rudda, Poehlera i obsady, w skład której wchodzą Christpher Meloni, Cobie Smulders i Melanie Lynskey, sprzedających to wszystko ze znaczącym uśmiechem. Kiedy film wejdzie w rytm, będziesz się śmiać tak mocno, że nie będziesz w stanie się powstrzymać.

Życie Briana według Monty Pythona (1979)

Choć mniej sławny niż jego starszy brat, Monty Python i Święty Graal, Życie Briana ma przewagę w liczeniu śmiechu, rozumowaniu, a także ma tę zaletę, że nie został zacytowany na śmierć przez fanów. Życie Briana dotyczy człowieka, który był prawie Jezusem.

Brian z Nazaretu (graham Chapman, niezłomny Python) próbuje przetrwać codzienne życie w Judei, ale wciąż wpada w niewłaściwe towarzystwo, ciągle mylony z większym człowiekiem niż on sam. Życie heretyckiego humoru Briana obejmuje całą gamę przedstawiania kosmitów na przejażdżkę po Judei, kobiet przebranych za mężczyzn na publiczne kamienowanie i dobrego przyjaciela z Rzymu o imieniu „Biggus Dickus”. Będziesz się śmiać, będziesz płakać, będziesz wymiotować.

Gorący Fuzz (2007)

Trafna parodia i hołd złożony twórczości Jerry'ego Bruckheimera ( Źli chłopcy , Policjant z Beverly Hills , wiele innych filmów o kumpelach gliniarzy), Edgara Wrighta Hot Fuzz to najostrzejszy i najzabawniejszy film brytyjskiego maksymalisty. Detektyw Nick Angel (współautor scenariusza Simon Pegg) zostaje wysłany do małego miasteczka po tym, jak okazał się trochę zbyt intensywny jak na wielkomiejską policję. Tam współpracuje z miłośnikiem filmów o obwisłych szczękach, Dannym Buttermanem (Nick Frost), który uczy go, jak ważne jest skopanie tyłków i sprawienie, by praca policji wyglądała tak fajnie, jak Will Smith i Martin Lawrence w Niegrzeczni chłopcy 2 .

Wizualny humor Wrighta należy do najostrzejszych we współczesnym kinie Hot Fuzz jest jego ukoronowaniem, każde nowe ujęcie i błyskawiczne cięcie wprowadzają widzów w nowy wymiar histerii. Jest mistrzem ujawniania komiksów i porusza się w tak nieustępliwym tempie, że nie będziesz w stanie kontrolować swojej reakcji, w tym tego, co śmiech wywołuje w twoich jelitach.

Osioł 3D (2010)

Jedna z nielicznych serii filmowych, która stała się zabawniejsza dzięki komentarzom jej wypaczonych gwiazd, The Osioł filmy to bufet „wszystko, co możesz zjeść”, samookaleczenia i płyny ustrojowe. Ekipa, na czele której stoi Johnny Knoxville i jego uśmiech za milion dolarów, podkręca stawkę Osioł 3D, ich ostatni występ na ekranie. Używają silnika odrzutowego, aby przerwać lunch, przeczołgać się przez tor przeszkód wzmocniony paralizatorem i wypuszczać na siebie wszelkiego rodzaju dzikie, wściekłe zwierzęta.

Duch Osioł filmy można podsumować najlepszym dowcipem filmu - gigantyczną ręką przybijającą piątkę ludziom z siłą pędzącego samochodu, przewracając obsadę jeden po drugim. Te filmy przypominają spędzanie kilku godzin z twoimi najgorszymi przyjaciółmi, którzy odkrywają, jak wiele upokorzenia mogą wymyślić dla siebie nawzajem. Jeśli niezliczone obrzydliwe gagi nie powodują, że rzygasz, Lamborghini wyrywa Dangerowi Ehrenowi ząb lub Ryan Dunn atakowany przez barana w przebraniu mariachi grającego na tubie.

Pan Wolność (1969)

Fotograf William Klein był tak zniesmaczony amerykańską polityką lat 60., że kiedy praca sprowadziła go do Francji, został tam, by tworzyć sztukę. Spośród czterech filmów, które nakręcił, najlepszy i najbardziej zabawny był z nich Panie Wolność , o szowinistycznym superbohaterze (John Abbey), który rutynowo strzela do ludzi i spycha ich z balkonów bez należytego procesu lub wielu oznak, że zrobili coś złego.

Superbohater Kleina (wraz z samodzielnie zaśpiewaną melodią przewodnią, w której błędnie zapisano jego imię) jest szalejącym identyfikatorem Ameryki Nixona, wysłanym do Francji, aby rozwiązać sprawę morderstwa jego przyjaciela, kapitana Formidable (Yves Montand). Tam rutynowo zatrzymuje się, by wygłaszać niekończące się diatryby na temat amerykańskich cnót. Mój ojciec pracował w kanałach. Potem przyszła depresja, zamknęli kanały. Byłem bokserem, zmywakiem do naczyń, napastnikiem i łamistrajkiem, tak.

Panie Wolność jest najlepszy Simpsonowie odcinek, którego nigdy nie widziałeś, bombastyczna parada wywróconej do góry nogami polityki, która sprawi, że będziesz szukać bezpiecznego miejsca na nieszczęście.

Cztery lwy (2010)

Chris Morris był jak Jon Stewart, zanim ktokolwiek zdał sobie sprawę, że ujdzie ci to na sucho. W brytyjskim programie radiowym Na godzinę i programów telewizyjnych Mosiężne Oko I Z dnia na dzień, Morris przedstawiał się jako prawdziwy ekspert i prezenter wiadomości, zajmujący się dzisiejszymi problemami z fałszywą powagą, której pozazdrościłby mu Stephen Colbert. Kiedy zdał sobie sprawę, że nie ujdzie mu płazem udawanie gadającej głowy prawicy, spróbował swoich sił w reżyserowaniu fikcji, a rezultaty są tak niepokojąco histeryczne, jak można się spodziewać po człowieku, który kiedyś wyemitował godzinny program specjalny pt. Paedogeddon w brytyjskiej telewizji, ostrzegający przed pedofilami przebranymi za kościoły, aby usidlić dzieci.

Jego debiut reżyserski, Cztery lwy , jest jak odcinek Biuro , z wyjątkiem tego, że jest o zamachowcach-samobójcach. Każda święta krowa w politycznie poprawnym społeczeństwie po 11 września zostaje zabrana z powrotem i zastrzelona, ​​gdy Morris znajduje humor we wszystkim, od przypadkowego podpalenia po błędną identyfikację przebranego terrorysty o kilka sekund za późno. To Wookie, nie niedźwiedź. To uczucie w twoim żołądku może być spowodowane mdłościami, gdy tragedia jest tak zabawna, lub może to być po prostu niepokój z powodu tak długiego wycia ze śmiechu.

W pętli (2009)

Scenarzysta Armando Iannucci był weteranem komediowego molocha Chrisa Morrisa Z dnia na dzień kiedy wyrwał się na własną rękę i stwierdził, że jego głos miesza komizm dyskomfortu z satyrą w przebojowym programie BBC Grubość tego . W pętli był filmowym rozszerzeniem serii i zachował nienaruszony zjadliwy język Iannucciego, zmieniając rolę Anglii i Ameryki w wojnie w Iraku w cyrk z trzema pierścieniami.

Wulgarny Dyrektor ds. Komunikacji Petera Capaldiego ociera się łokciami o zwyczajnych pochlipujących brytyjskich parweniuszy i zastęp tępych amerykańskich polityków, wyzwalając potok niektórych z najlepszych i najbardziej wulgarnych bons motów Iannucciego. Brzmisz jak nazistka Julie Andrews… to jedna z łagodniejszych obelg. Wyrwany z kontekstu, który może nie unosi twojej łodzi, ale wciśnięty pomiędzy 90 minut prymitywnego szaleństwa, sprawi, że sięgniesz po leki przeciw nudnościom.

Druhny (2011)

Niedorzeczny argument, że mężczyźni co roku upierają się, że kobiety są zabawne, jest zazwyczaj niesłyszalny w porównaniu z dźwiękami, w których wszyscy inni śmieją się z filmów Melissy McCarthy. Po długim biegu jako urocze drugie skrzypce ulubionej samotnej matki Ameryki Dziewczyny z Gilmore'a , McCarthy w końcu zrobił furorę na ekranach filmowych jako kłótliwa dzika karta w filmie Paula Feiga druhny .

Krępa, wulgarna i brutalna McCarthy odkryła się na nowo na naszych oczach. Jest mięśniakiem komediowym, wykorzystującym nadprzyrodzone mistrzostwo w improwizacji, opartej na dykcji i fizycznym humorze, aby wprowadzić fanów w histerię. druhny , o kobiecie (Kristen Wiig), która pogodziła się z oddalaniem się od swojej najlepszej przyjaciółki (Maya Rudolph) w okresie poprzedzającym ślub tej ostatniej, miał mocną obsadę strzelającą do wszystkich cylindrów, w tym Chrisa O'Dowda, Rose Byrne, Ellie Kemper, Jill Clayburgh, Wendi Mclennon-Covey, Franklyn Ajaye i niewymieniony w czołówce Jon Hamm, ale McCarthy zaangażowała się w gagi z taką zaciekłością, że nie mogła powstrzymać się od odejścia od filmu.

Jej obecność na ekranie jest jak cios w brzuch, a jeśli podrzucisz swój lunch rechocząc, to prawdopodobnie jej wina.

Przyrodni bracia (2008)

To jest dom uczonych lekarzy! Will Ferrell i Adam McKay przez lata próbowali odtworzyć tę komediową traumę z ich przełomowego hitu prezenter , ale nic nie zrobiło takiego samego wrażenia kulturowego. W 2008 roku osiągnęli złoto, ale usunęli dzwony i gwizdki i zdali sobie sprawę, że wszystko, czego potrzebował Ferrell, to kilka doskonałych foli i mała przestrzeń, w której mógł być najgorszym sobą.

John C. Reilly i Ferrell grają przerośnięte dzieci, które zdają sobie sprawę, że będą dzielić dom, ponieważ ich rodzice (Mary Steenburgen i Richard Jenkins) biorą ślub. To, co następuje, to bitwa (tłustych) rozumów, gdy nowi bracia próbują rywalizować ze sobą we wspólnej przestrzeni. Sytuacja staje się jeszcze lepsza, gdy postanawiają połączyć siły (Czy właśnie zostaliśmy najlepszymi przyjaciółmi? Twój głos jest jak połączenie Fergie i Jesus.). Nieustanne obelgi ustępują miejsca drużynowej walce przeciwko światu, aby Ferrell i Reilly przekształcili go na swój niechlujny, bluźnierczy obraz.

Ich własnoręcznie nakręcony teledysk, Boats and Hoes, to mały film sam w sobie, oszałamiający śmiech, który działa jak ipecac na twoją duszę.

Nowy liść (1971)

Wiele osób zna Waltera Matthau jako urwistego aktora charakterystycznego, wesołego dobrodusznego dziwaka, który wie więcej, niż pozwala w takich klasykach jak Fail-Safe, Przejęcie Pelham Jeden Dwa Trzy I Szarada . W Nowy liść , gra trzy różne postacie w jednym: nieznośnego milionera, nieprawdopodobnie romantycznego głównego bohatera i intrygującego mordercę.

Spadkobierca, który niedawno roztrwonił wszystkie swoje pieniądze, jego rozwiązaniem kłopotów finansowych jest poślubienie głupiej dziedziczki, granej przez scenarzystkę i reżyserkę filmu Elaine May, w jednym z najbardziej czarujących występów, jakie kiedykolwiek nakręcono na filmie. Chemia olejowo-wodna Matthau i May jest wystarczająco zabawna, ale uwagi Matthau do jego lokaja (George Rose) o udręce spędzania przyjemnych popołudni z May są tak torturująco zabawne, że w równym stopniu zduszą cię wymioty i śmiech.

Koło kolorów (2011)

Wyobraź sobie, że ktoś wziął standardową komedię romantyczną i potrząsnął nią jak pojemnikiem z listami Boggle, mieszając konwencje, postacie, sojusze, tropy i gagi, aż prawie nie przypominały tego, do czego byli przyzwyczajeni Amerykanie. Geniusz Alex Ross Perry właśnie to zrobił w swoim drugim filmie fabularnym, obłąkanej, szorstkiej opowieści o bracie i siostrze, którzy wyruszają w podróż, aby zakończyć jej związek z profesorem college'u. P

erry i Carlen Altman grają rodzeństwo, a ich powitanie szybko ustępuje miejsca kłótni, która trwa przez cały film, łącząc siły tylko po to, by pomóc w stłumieniu szkodnika, co do którego oboje zgadzają się, że zasługuje na ich gniew. Bohaterowie Altmana i Perry'ego są zbyt dziwacznymi wyrzutkami, by zaakceptować je w jakimkolwiek grzecznym społeczeństwie, i być może dlatego, bez względu na to, jak bezwzględnie się obrażają, wciąż wracają do samochodu i razem zbliżają się do celu. Gwarantuje to, że ich bezlitosne kłótnie mogą stać się tak zabawne, jak chcą, bez względu na to, jak bardzo obelgi mogą zranić przeciętnego człowieka.

Porzucisz swoje obawy, zanim surrealistyczna impreza w college'u w trzecim akcie sprawi, że rozlejesz swoje wnętrzności chichocząc.

Cud Morgan's Creek (1944)

Preston Sturges jest słusznie uważany za jednego z najzabawniejszych scenarzystów/reżyserów wszechczasów. Z szeregiem zwycięstw, by rywalizować z rosyjską drużyną hokejową, Sturges stworzył ekosystem absurdalnych nazwisk, tajnych stowarzyszeń i trzepoczących czołowych ludzi pod kciukiem zuchwałych, budzących grozę dam. Jego najlepszym filmem może być film o filmie Podróże Sullivana , ale jego najzabawniejszy jest Cud Morgan's Creek .

Kiedy Trudy Kockenlocker (Betty Hutton), córka szefa policji (William Demarest), zachodzi w ciążę z żołnierzem, który następnego dnia wyjeżdża na front, jej zakochana, niezdarna Norval Jones (Eddie Bracken), musi zrobić właściwa rzecz. Sturges miał wiele talentów jako pisarz i w ciągu swojego życia zdobył pracę Cud Morgan's Creek . Elastyczna gra słowna, nomenklatura i entuzjastycznie obłąkana dykcja sprawią, że polejesz się ze śmiechu.

Najlepszy pokaz (2000)

Christopher Guest może mieć na swoim koncie więcej ukochanych kultowych komedii niż jakikolwiek pojedynczy scenarzysta/reżyser. Począwszy od pierwszego trafienia jego załogi, To jest ukłucie lędźwiowe , Ostre szpikowanie przemysłu rozrywkowego przez Gościa stało się amerykańską instytucją.

Jego film z 2000 roku Najlepszy na wystawie , dobroduszny miłośnik wystaw psów i ogólnie kultury konkursów, pokazuje nie tylko jego dbałość o szczegóły, ale także dary jego zespołu znakomitych improwizatorów. Gość, Parker Posey, Michael Hitchcock, John Michael Higgins, Michael McKean, Jane Lynch, Eugene Levy, Catherine O'Hara, Jennifer Coolidge, Larry Miller i nigdy nie lepszy Fred Willard są u szczytu swoich możliwości, wywołując śmiech najbardziej nieszkodliwe, proste idee rozciągały się coraz bardziej poza logiczne skrajności.

Gościnna obsada to Mściciele improwizacji, a bezkompromisowy gospodarz Willarda jest szczególnie wyróżniający się. Jego nieustanne próby przypodobania się organizatorom konkursu są tak doskonałe, że paroksyzmy śmiechu zamieniają się w pośpiech na zewnątrz, by rzucić.

Co jest doktorku? (1972)

Niegdyś cudowne dziecko Peter Bogdanovich (którego ostatni home-run Ona jest zabawna w ten sposób trafi do kin w tym tygodniu) miał na celu przywrócenie złotej ery Hollywood w latach 70., po jednym gatunku na raz. Uzbrojony w encyklopedyczną wiedzę na temat komedii z lat 30. i 40., Bogdanovich stworzył Co jest doktorku? jako pojazd dla gorącej wiodącej damy Barbry Streisand. Ale prawdziwą gwiazdą show była Madeline Kahn.

Kahn, znany z niezapomnianych zwrotów w klasyce Płonące siodła I Młody Frankenstein , zajmuje jeden wątek w bizantyjskim hołdzie dla wariatów, ale odchodzi z filmem. W jednej scenie, dosłownie. Widok Kahna idącego korytarzem może być najzabawniejszą rzeczą w filmie, jeśli nie w całej zachodniej cywilizacji. Gra narzeczonego Ryana O'Neala, nieszczęsnego kozła złapanego w sieć intryg Streisanda.

Streisand i O'Neal uchwycili część chemii, którą niegdyś dostarczali Cary Grant i Katherine Hepburn w Wychowywanie dziecka , ale w swoich kilku scenach Kahn utrzymuje film tak zabawny, że będziesz potrzebować wiadra, żeby przez to przejść.

Siedem szans (1925)

Buster Keaton, podobnie jak jego rówieśnicy Charlie Chaplin i Harold Lloyd, miał przewagę nad współczesnymi twórcami komedii, ponieważ ich klienci widzieli mniej na ekranie. Chociaż ci sami widzowie mieli szczęście, że Keaton ani przez chwilę nie wierzył, że ujdzie mu na sucho coś mniej niż najbardziej zuchwałe komediowe wyczyny, jakie można osiągnąć.

W Parowiec Bill, Jr. , strącił fasadę domu i stanął pod nią, uciekając tylko dlatego, że ostrożnie stanął na ścieżce okna, ledwo unikając własnej śmierci. W Sherlock Jr. złamał kark, wykonując skomplikowany wyczyn. W Generał wykoleił pociąg. Siedem szans jest prawdopodobnie jego najbardziej zwycięską cechą i jedną z najzabawniejszych sekwencji. Keaton gra mężczyznę, który odziedziczy rodzinną fortunę tylko wtedy, gdy ożeni się przed końcem dnia. Jego przyjaciele zamieszczają ogłoszenie w gazecie i wkrótce każda kobieta w mieście ściga go za jego bogactwo. Kończy się to jedną z najlepszych scenografii w całej niemej komedii, gdy pędzi w dół wzgórza od przyszłych narzeczonych i przypadkowo uruchamia lawinę spadających kamieni.

Wyraz jego twarzy, gdy rozważa wybór między kamieniami a kawalerskimi, może spowodować, że splunie... lub coś więcej.

-

Oczywiście jest o wiele więcej komedii, które mogą przyprawić o zawrót głowy. Czy przegapiliśmy któregoś z twoich ulubionych? Daj nam znać w komentarzach poniżej!