15 najgorszych efektów specjalnych w hitach filmowych

Po fanach Koszmar na ulicy Elm I piątek 13 franczyzy prowadziły kampanię na rzecz filmu typu crossover przedstawiającego walkę między Freddym i Jasonem, New Line i Paramount próbowały nakręcić film Freddy vs. Jason w 1987 roku, ale oba studia nie doszły do ​​porozumienia co do historii. Po 15 latach ciągłego rozwoju i około 6 milionach dolarów wydanych na osiemnaście niewykorzystanych scenariuszy od kilkunastu scenarzystów, New Line ostatecznie wyprodukowało Freddy kontra Jason w 2003 roku. Po latach oczekiwania wielu fanów było rozczarowanych okropną fabułą i tandetne efekty przez cały czas.

Przez Koszmar z ulicy Wiązów serii filmów, Freddy Krueger koncentruje się na największych obawach danej osoby, aby wymyślić pomysłowe sposoby zabicia ich z ich własnych snów. Chociaż istnieje wiele kreatywnych sposobów, na jakie ten seryjny morderca wabił swoje ofiary przez lata, gąsienica chwastów wygrywa w głupocie. Postać Mark Davis jest palaczem, więc Freddy czeka, aż zapali skręta, zanim wykona swój ruch, który ma przybrać postać gąsienicy z bongiem. Chociaż nie jest nawet przerażająca, gąsienica chwastów jest jednym z najbardziej idiotycznych potworów CGI, które pojawiają się na ekranie.

Pogromcy duchów II (1989)

Po sukcesie oryginału Pogromcy duchów , producent/reżyser Ivan Reitman oraz scenarzyści Dan Akroyd i Harold Ramis zostali zmuszeni przez Columbia Pictures do nakręcenia kontynuacji. Choć początkowo wahali się, Reitman, Akroyd i Ramis ostatecznie się podpisali. Nie jest tak lubiany jak jego poprzednik, ale Pogromcy duchów II zarobił prawie 30 milionów dolarów w weekend otwarcia i prawie 215 milionów dolarów na całym świecie.

Jedną z najbardziej pamiętnych scen w filmie jest scena, w której czterech pogromców duchów ożywia Statuę Wolności za pomocą dodatnio naładowanego „Psychomagnotheric Slime” i „Higher and Higher” Howarda Huntsberry'ego. Chociaż w tę scenę włożono wiele pracy – w tym użycie miniatur, dużą rzeźbę głowy do ujęć z bliska i kilka pełnowymiarowych scenografii – długie ujęcia pokazują, że Statua to tylko mężczyzna w kostiumie .

Ciekawostka: Dan Aykroyd i Harold Ramis pierwotnie wpadli na pomysł Statuy Wolności jako siły zła używanej przez Vigo, ale z szacunku dla Lady Liberty postanowili wywrzeć na nią pozytywny wpływ.

Całkowite przypomnienie (1990)

Za 65 milionów dolarów, Całkowite przypomnienie był jednym z najdroższych filmów, jakie kiedykolwiek powstały w momencie jego premiery. Można powiedzieć, że większość pieniędzy została zainwestowana w efekty wizualne filmu. Całkowite przypomnienie był jednym z ostatnich dużych hollywoodzkich hitów, w którym zastosowano miniaturowe efekty na dużą skalę zamiast obrazów generowanych komputerowo. Aby zająć się efektami, sprowadzono pięć różnych firm, ale jedyne CGI zostało użyte do prześwietlenia szkieletów osób dojeżdżających do pracy i ich ukrytej broni.

Całkowite przypomnienie otrzymał Oscara za specjalne osiągnięcia za efekty wizualne. Podczas gdy większość efektów w filmie jest inspirująca i pomysłowa, nie jest tak w przypadku jednej konkretnej sceny. Kiedy Arnold porzuca swoje przebranie grubej kobiety, ponieważ zaczyna działać nieprawidłowo, on – lub coś, co go przypomina – zostaje ujawniony pod spodem. Głowa jest wyraźnie modelem - i to niezbyt dobrym.

Uciekinier (1993)

Uciekinier jest oparty na serialu telewizyjnym z lat 60. o tym samym tytule, stworzonym przez Roya Hugginsa. Film spędził sześć tygodni jako film numer jeden i zarobił prawie 369 milionów dolarów przy budżecie 44 milionów dolarów. Film był nominowany do sześciu Oscarów, a Tommy Lee Jones odebrał nagrodę dla najlepszego aktora drugoplanowego.

Film nie otrzymał nominacji za efekty wizualne. Żeby nie powiedzieć, że ich nie było – scena zderzenia pociągu z autobusem jest niezwykła, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że została nakręcona w jednym ujęciu. Sfilmowanie sekwencji kosztowało 1 milion dolarów i 13 kamer, z których trzy zostały zniszczone. Te same budzące podziw efekty nie znalazły odzwierciedlenia w scenie, w której postać grana przez Harrisona Forda skacze z elektrowni wodnej. Widzowie zauważyli, że ciało spadające z wodospadu wygląda jak manekin i mają rację. W rzeczywistości było sześć manekinów, które kosztowały 12 000 $ za sztukę.

Ucieczka z Los Angeles (1996)

Ucieczka z Los Angeles , kontynuacja Ucieczka z Nowego Jorku (1981), był bombą kasową, zarabiając tylko około 25,5 miliona dolarów z 50-milionowego budżetu. Chociaż otrzymuje mieszane recenzje, wielu fanów go szanuje Ucieczka z Los Angeles za swoją kampowość. Jednak zarówno krytycy, jak i widzowie zauważyli, że w filmie brakuje mrocznej, postapokaliptycznej atmosfery pierwszej części. Ucieczka film. Nawet reżyser, John Carpenter, pomyślał o drugim scenariuszu Ucieczka Film trudno traktować poważnie.

Kampania jest widoczna w całym filmie, zwłaszcza w scenie, w której Kurt Russell i Peter Fonda wiszą 10 na fali tsunami. Podczas gdy scena jest zabawna i humorystyczna, efekty są wręcz tandetne. I być może właśnie o to chodzi – widzowie mogą stwierdzić, że film nabija się z samego siebie. Biorąc jednak pod uwagę, że film powstał w 1996 roku, można by pomyśleć, że w sekwencji będzie trochę więcej artyzmu

Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki (2008)

Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki odniósł sukces finansowy, przynosząc ponad 786 milionów dolarów dochodu na całym świecie, stając się najbardziej dochodowym filmem franczyzy (bez uwzględnienia inflacji) i drugim najbardziej dochodowym filmem 2008 roku.

Spielberg stwierdził przed rozpoczęciem produkcji, że bardzo niewiele efektów CG zostanie użytych do zachowania spójności z innymi filmami. Jednak podczas kręcenia wykonano znacznie więcej pracy CGI, niż początkowo przewidywano, ponieważ okazało się to bardziej praktyczne. Ostatecznie w filmie znalazło się około 450 ujęć CGI, przy czym szacunkowo 30 procent ujęć filmu zawiera matowe obrazy CG. Chociaż w filmie jest mnóstwo CGI, co jest oczywiste, gdy niektórzy sowieccy złoczyńcy zostają zjedzeni żywcem przez rój czerwonych mrówek. Czwarty film odbiegał od staromodnego filmu przygodowego swoich trzech poprzedników, a fani byli słusznie rozczarowani.

Air Force One (1997)

Sukces kasowy z przyzwoitymi recenzjami krytyków, Air Force One był jednym z najpopularniejszych filmów akcji lat 90., który zarobił na całym świecie 315 milionów dolarów. Następnie siedzący prezydent USA Bill Clinton pochwalił go, ale zauważył również, że niektóre elementy filmowej wersji Air Force One, takie jak kapsuła ratunkowa i tylna rampa spadochronowa, nie odzwierciedlały cech rzeczywistego samolotu.

Pomijając wsparcie Clintona, żaden widz nie może poprzeć końcowej sceny katastrofy. W przypadku wysokobudżetowego hitu można oczekiwać więcej po sekwencji CGI. Samolot kilka razy odbija się od wody, a następnie nurkuje w najbardziej tandetny dziób w oceanie, gdzie następnie pęka na pół. Wygląda jak coś, co można zobaczyć w starej grze wideo, a nie w filmie z budżetem 85 milionów dolarów.

Głębokie niebieskie morze (1999)

Głębokie niebieskie morze został pierwotnie zainspirowany przez australijskiego scenarzystę Duncana Kennedy'ego, który był świadkiem przerażających skutków ataku rekina, gdy ofiara została wyrzucona na plażę w pobliżu jego domu. Wydarzenie przyniosło scenarzyście powracający koszmar, w którym utknął w przejściu z rekinami, które potrafiły czytać w jego myślach. To niewątpliwie zainspirowało fabułę z Głębokiego Błękitnego Morza , gdzie rekiny stają się mądrzejsze i bardziej niebezpieczne z powodu zmian genetycznych dokonanych przez naukowców.

Chociaż wszystko to brzmi przerażająco, rzeczywisty film nie jest taki. Jest kampowa, pełna tandetnych dialogów, choć zgadywanie, która postać ugryzie kurz, sprawia, że ​​jest to przyzwoita gra do picia. Scena, w której bohater grany przez Samuela L. Jacksona umiera, jest szokująca tylko dlatego, że zostaje zabity tak wcześnie w filmie, ale jest też zabawna. Jackson jest na końcu wygłaszania podnoszącej na duchu, emocjonalnej przemowy, kiedy nieprzekonujący rekin CG nurkuje z tyłu i chwyta go za zęby. W następnej sekwencji widzowie widzą, jak rekin odcina manekin z podobizną Jacksona, zanim ten zniknie pod wodą.

Liście II (2002)

The Ostrze seria była jednym z wczesnych wypadów Marvela do sequeli. Liście II wydany 22 marca 2002 roku i stał się filmem, który odniósł największy sukces finansowy Ostrze serial, zarabiając 80 milionów dolarów w Stanach Zjednoczonych i 150 milionów dolarów na całym świecie.

Catwoman (2002)

Uznany przez wielu krytyków i widzów za jeden z najgorszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały, Catwoman ma nie tylko okropny scenariusz i fabułę, ale także jedne z najgorszych efektów specjalnych, jakie kiedykolwiek widziano. Film kosztował 100 milionów dolarów, ale na całym świecie zarobił tylko około 90 milionów dolarów.

Film opierał się na atrakcyjności Halle Berry, ale większość jej scen była animowana, a jej ruchy były dziwne i chaotyczne. Co zawiera CGI Catwoman brakuje jakości, nadrabia ilością. Oprócz CG Catwoman, istnieją dziesiątki innych źle wykonanych sekwencji CGI, w tym zamiatanie miasta, kilka kotów, pająk, a nawet mewa atakująca Berry'ego.

King Kong (2005)

Peter Jackson miał dziewięć lat, kiedy po raz pierwszy zobaczył oryginalny film z 1933 roku. Tak bardzo mu się to spodobało, że w wieku 12 lat podjął próbę odtworzenia filmu, używając aparatu fotograficznego Super 8 mm swoich rodziców i modelu Konga wykonanego z drutu i gumy. Mimo swojej obsesji, Jackson początkowo odrzucił ofertę Universalu King Kong w 1996 roku. Jednak Jackson był tak zaniepokojony, że ktoś inny mógłby wyprodukować okropny remake, że przyjął ofertę. Wraz z naporem filmów o małpach pod koniec lat 90., produkcja utknęła w martwym punkcie w 1997 r. Władca Pierścieni: Powrót Króla był w postprodukcji. Stoisko było być może błogosławieństwem w przebraniu, ponieważ pozwoliło Jacksonowi sprowadzić wielu kluczowych członków załogi Władca Pierścieni filmów, w tym operatorów, dyrektorów artystycznych, scenografów i nie tylko.

Tak jak Władca Pierścieni trylogii, wiele efektów wizualnych w tej remake'u King Kong zapierają dech w piersiach – a przy budżecie w wysokości 207 milionów dolarów powinny być. Jednak pośród budzących podziw efektów CG jest jedna scena, w której nadmierne CGI jest dość oczywiste. Scena, o której mowa, to scena, w której ekipa filmowa wyrusza na eksplorację Wyspy Czaszek, ale zostaje złapana przez grupę Tyrannosaurus rexes ścigających swoją zdobycz. W różnych momentach sekwencji widzom trudno uwierzyć, że aktorzy są w jakimkolwiek niebezpieczeństwie, ponieważ jasne jest, że biegną przed zielonym ekranem z dinozaurami, które wyglądają na wklejone w tło.

Jestem legendą (2007)

jestem legendą to trzecia pełnometrażowa adaptacja powieści Richarda Mathesona pod tym samym tytułem z 1954 roku. Will Smith daje inspirującą kreację, ale film traci na wiarygodności przez kilka wątpliwych efektów specjalnych.

Grafika komputerowa została znakomicie wykorzystana do stworzenia iluzji pustego Nowego Jorku; Jednak film zmienia się na gorszy, gdy Poszukiwacze Ciemności pojawiają się na widoku. Słaba animacja twarzy – szczególnie oczu – utrudnia uznanie tych rzeczy za ludzkie. Nie są to najgorsze stworzenia CGI, jakie kiedykolwiek stworzono, ale biorąc pod uwagę, jak przerażające i napięte są pierwsze kilka aktów w filmie, wielkie ujawnienie stworzeń jest raczej rozczarowaniem, ponieważ wyglądają na zbyt cyfrowe, aby były choćby zdalnie przerażające . Reżyser Francis Lawrence komentuje, że spieszył się z ukończeniem grafiki do ostatniego trzeciego aktu filmu, który został ponownie nakręcony po negatywnych recenzjach publiczności testowej.

Zielona Latarnia (2011)

Zielona Latarnia otrzymał generalnie negatywne recenzje, głównie za scenariusz, odstępstwa od komiksów, wybór obsady i złoczyńców oraz nadużywanie CGI. Film osiągnął gorsze wyniki w kasie, zarabiając zaledwie 220 milionów dolarów przy budżecie 200 milionów dolarów.

Przy tak dużym budżecie rozczarowujące jest to, że film ma jedną z najbardziej tandetnych grafik w najnowszej historii kina. Najgorszą decyzją mogło być zrobienie kostiumu Hala całkowicie CG, ponieważ sprawiało to, że wyglądał głupio, zwłaszcza przy pulsującym świetle. Superbohaterowie powinni wyglądać imponująco, ale ten kostium sprawił, że The Green Lantern wyglądał jak oprawa oświetleniowa z elektronicznej imprezy tanecznej. Garnitur umniejsza filmowi, zamiast dodawać wartość.

-

Jest zbyt wiele filmów, abyśmy mogli stworzyć ostateczną listę najgorszych efektów specjalnych. Co tydzień pojawiają się nowe filmy i pomimo postępu technologicznego wiele z nich nie zadaje sobie trudu, aby zrobić coś specjalnego lub interesującego ze swoją oprawą wizualną. dla każdego Międzygwiezdny , jest R.I.P.D. . Czy przegapiliśmy coś szczególnie złego? Daj nam znać w komentarzach!