Zapomnij o zdaniu testu Bechdela - niektóre filmy nie docierają nawet do części „maj kobiecą postać”.
Jednym z najpopularniejszych sposobów pomiaru, jak dobrze wyważony jest film pod względem reprezentacji płci, jest test Bechdel. Nazwany na cześć Alison Bechdel, artystki komiksowej, która go stworzyła, zawiera trzy proste klasyfikacje, które zaskakująco niewiele filmów spotyka się: w filmie muszą być (1) co najmniej dwie kobiety, (2) które ze sobą rozmawiają, (3) o czymś innym niż mężczyzna. Nie jest to idealna miara, ale działa jako dobry wskaźnik, aby zobaczyć, jak ogólnie kino traktuje postacie kobiece; w 2016 roku test zdała ponad połowa najbardziej dochodowych filmów roku.
Jednak niektóre filmy nie zbliżają się nawet do pokonania pierwszej przeszkody; w ogóle nie mają postaci kobiecych. Zwykle dzieje się to w filmach wojennych z epoki lub w innych odosobnionych sytuacjach, w których historycznie pojawiali się tylko mężczyźni, ale niektóre przykłady są nieco bardziej rażące. Oto piętnaście najbardziej uderzających przypadków.
Aby zakwalifikować się do listy, film nie może zawierać imiennych ani przemawiających ról kobiecych – statyści w scenach tłumu lub aluzje do niewidocznych kobiet są dozwolone, ponieważ (jeśli w ogóle) podkreślają straconą okazję.
piętnaścieRzecz
Johna Carpentera Rzecz to mistrzowski horror, który łączy dreszcze stworzeń i skrajną paranoję, gdy zmiennokształtny kosmita wdziera się do antarktycznej stacji badawczej. Chyba że samica potwora (zakładając, że gatunek pozaziemski, który rozmnaża się poprzez przywłaszczenie komórek, ma nawet płeć), w filmie nie ma ani jednej kobiecej postaci; wszyscy obsługujący stację to mężczyźni.
Ze względu na zdalne ustawienie jest to trochę logiczne, ale nadal jest to celowy, kreatywny wybór. Nowela, na której oparty jest film, Kto tam idzie? , posiada również całkowicie męską placówkę antarktyczną, ale pierwszą adaptację - Howard Hawks Rzecz z innego świata – faktycznie przedstawiła główną rolę żeńską, z Margaret Sheridan w roli sekretarki, która pomaga naukowcom pokonać potwora (jakże pięćdziesiąte).
Prequel/remake z 2011 roku próbował zwalczyć nierównowagę płci, umieszczając na czele Mary Elizabeth Winstead. Jednak skończyło się to uczuciem raczej wymuszonym, biorąc pod uwagę, że była przypadkową Amerykanką w tym, co miało być całkowicie norweskim obozem.
14Wielka ucieczka
Prowadzony przez Steve'a McQueena film o jeńcu wojennym jest podstawą powtórek telewizyjnych i jest pełen niezapomnianych chwil - odbijania piłki w lodówce, sztuczki na szczęście - i występów - to kto jest kim w brytyjskim kinie lat 60.
Oczywiście, pomimo tych wszystkich uderzających zwrotów, nie ma w nim zapadających w pamięć postaci kobiecych Wielka ucieczka . Film najbardziej zbliża się do skupienia się na kobietach, gdy żołnierze wychodzą z tunelu i znajdują się w prowincjonalnych Niemczech – w niektórych scenach jest kilka statystek, ale żadna z nich nie dostaje odpowiedniego czasu ekranowego, nie mówiąc już o roli przemawiającej. To, że nie ma w nim kobiecych postaci, nawet w rolach drugoplanowych, nie szkodzi filmowi, biorąc pod uwagę, jak bardzo skupia się na próbach ucieczki brytyjskich żołnierzy.
Jak na ironię, kiedy film został przerobiony jako Bieg kurczaka , Aardman zmienił płeć więźniów na samice (ponieważ kury), co można uznać za raczej ostre ukłucie.
13Pierwsza krew
Łatwo zapomnieć, biorąc pod uwagę, że dzięki tej roli Sylvester Stallone stał się umięśnioną gwiazdą akcji, ale Rambo nie była pierwotnie przesadną, napędzaną adrenaliną serią o miłości jednego człowieka do broni. Pierwsza krew nie miał nawet w tytule nazwiska weterynarza z Wietnamu. Stwierdzenie, że był to spokojniejszy film, byłoby naciągane i prawdziwe tylko w skrajnym porównaniu, ale mimo całej akcji było to próba przyjrzenia się skutkom wojny na życie człowieka.
Mimo że nie jest to prosty film wojenny, przez PTSD Rambo Pierwszy bloo re opiera się mocno na tropach, których można się od nich spodziewać, i jako taki nie ma żadnych postaci kobiecych, ani w przeszłości postaci, ani w ramach wydarzeń. Brak istotnej kobiety w życiu Johna Rambo faktycznie pomaga filmowi w pewien sposób, skupiając się na wpływie wojny na jego psychikę i oznaczając, że nie ma damy tylko ze względu na to. Oczywiście, czy było to zamierzone, nie jest jasne.
Później Rambo filmy zaczęły przedstawiać więcej postaci kobiecych w coraz bardziej znaczących rolach, reprezentujących ruch na rzecz szerszego odwołania i, cynicznie, bardziej formalnego stylu.
12Mój obiad z Andre
Dwie osoby rozmawiające. Otóż to: Mój obiad z Andre po prostu Wallace Shawn i Andre Gregory grający wersje ze świata alternatywnego wchodzą w meandrującą dyskusję, która toczy się wokół ich ideologicznych różnic.
Będąc rozmową między dwoma mężczyznami, jest mało miejsca dla kogokolwiek innego bez względu na płeć – tylko kelner naprawdę się zagląda. Na pewno można by zainscenizować podobną wymianę z kobietami, ale ze względu na skupienie się na aktorach nie jest to przeoczenie.
Ponieważ jedzą w publicznej restauracji, są tam kobiece statystki, ale żaden z nich nie ma nic więcej niż pobieżne spojrzenie. Rzeczywiście, najbliżej filmu do kobiecej postaci jest powracająca wzmianka o dziewczynie Wally'ego, Debbie, której nigdy nie widziano. Dosyć humorystycznie inspiracją dla postaci – Deborah Eisenberg – jest jeden z tych statystów w tle.
jedenaście12 gniewnych mężczyzn
12 gniewnych mężczyzn to jeden z najlepszych przykładów na to, jak zrobić klasykę tylko z najprostszych składników – arcydzieło Sidneya Lumeta rozgrywa się w całości w jednym pomieszczeniu (sceny barowe) i przedstawia tylko dwunastu mężczyzn (o różnym stopniu wrogości). Są przysięgłymi w sprawie o morderstwo, a ich odmienne poglądy społeczne prowadzą do pełnej napięcia opowieści, gdy dyskutują, czy oskarżony powinien wyjść na wolność, czy zostać skazany na śmierć.
Kobiety odgrywają dużą rolę w historii z dialogu – są niezbędne w rozpatrywanej sprawie – ale sami jurorzy to mężczyźni. To może wydawać się tylko przestarzałą koniecznością, ale w rzeczywistości Nowy Jork – gdzie planowano film – faktycznie pozwolił kobietom zasiadać w ławach przysięgłych od 1937 roku, dwadzieścia lat przed nakręceniem filmu.
Oczywiście, mimo że sam tytuł jest powiązany z płcią, nic nie stoi na przeszkodzie, aby współczesne ujęcia przywróciły równowagę. W rzeczywistości scenariusz oparty na filmie jest teraz sprzedawany jako 12 Angry Jurors z obsadą nieokreślonej płci.
10Nie ma ucieczki
Nie, nie zapomniany film z 2015 roku, w którym występują Owen Wilson i Pierce Brosnan – the Nie ma ucieczki mówimy o równie niezapomnianym filmie z 1994 roku, w którym występują Ray Liotta i Lance Henriksen.
Akcja filmu rozgrywa się w niedalekiej przyszłości. Były żołnierz piechoty morskiej Liotty został wysłany do więzienia na wyspie, gdzie najgorsi przestępcy w systemie karnym buntują się w bardziej brutalnej wersji Manhattanu w Ucieczka z Nowego Jorku . To porównanie Carpenter nie sprzyja – film jest więcej Ucieczka z LA niż Nowy Jork , niestety, w zasadzie strumień nudnej akcji i projektów sub-Mad Max.
Ponieważ jest to film więzienny, film ma wyłącznie męską obsadę. Ma to sens, chociaż biorąc pod uwagę, że jesteśmy w półdystopijnym 2022 roku, nic nie powstrzymało ich przed wprowadzeniem więźniarek – z pewnością zapewniłoby to dodatkową warstwę intrygi w historii i być może rozszerzyłoby film z tak ogólnego.
9Wszystko stracone
W ostatnich latach nastąpiło odrodzenie w filmach jednoosobowych – filmach, w których tylko jeden aktor pojawia się na ekranie przez cały czas trwania – chociaż wiele popularnych przykładów, takich jak Ryan Reynolds w Pochowany lub Tom Hardy w Locke , nie są całkowicie samotnymi programami aktorskimi: w obu wspomnianych przypadkach odizolowane postacie mają telefon, za pomocą którego mogą kontaktować się z kilkoma innymi postaciami, które wyrażają inne gwiazdy.
Wszystko stracone jest nieco inny. W filmie występuje tylko Robert Redford, żeglarz zmagający się z szeregiem katastrof na otwartym morzu, a na końcu, poza boską ręką, nie ma innych aktorów – ani kobiet, ani mężczyzn. Najbliżej innej postaci jest spojrzenie na żonę bezimiennego mężczyzny, ale to nigdy nie wykracza poza motywację tematyczną.
Pomimo tego, że ma tylko jedną, przeważnie niemą postać, film jest niesamowicie napięty, a Redford z uporem, metodyczną skutecznością zmaga się z narastającymi problemami, nawet gdy jego morale się załamuje.
8Wróg poniżej
Bardziej nawet niż typowe filmy wojenne, można by się spodziewać, że film o łodziach podwodnych z epoki będzie całkowicie pozbawiony postaci kobiecych: mają do czynienia z niewielką obsadą, a ponieważ zazwyczaj chodzi o izolację, spędzają bardzo mało czasu poza naczynie. Jednak często, aby przeciwstawić się szaleństwu i gorączce w kabinie, filmy często wykorzystują kobiety jako emocjonalne ramy; klaustrofobiczny klasyk Łódź znalazł miejsce dla niektórych postaci kobiecych w krótkich sekwencjach zewnętrznych (w tym przypadku kilka dziwek z powrotem na lądzie).
Jeden film, który tego nie robi, to Wróg poniżej . Osadzona w całości na dwóch statkach w samym jej sercu, historia opowiada o napędzanej torpedami grze w kotka i myszkę pomiędzy kapitanami amerykańskiego niszczyciela i niemieckiego U-Boota, szczycąc się napiętą interakcją i zaskakującą (jak na rok 1957) ofertą specjalną efekty. Biorąc pod uwagę kontekst, film działa dobrze, jak na morzu i ma tak wiele wzajemnych relacji między załogami, że nie ma wielkiej potrzeby ekspansji na lądzie.
7Władca much
Władca much słusznie uważany jest za jedno z najwspanialszych dzieł literatury XX wieku, opowiadające kultową już historię grupy uczniów, którzy po katastrofie lotniczej utkwili na wyspie i pogrążyli się w anarchii po zaledwie dniach izolacji. Chociaż różne adaptacje filmowe nie do końca pasują do pisarstwa Williama Goldinga, dobrze oddają etos książki; zarówno adaptacja z 1963, jak i z 1990 r. doskonale pokazała zejście do barbarzyństwa (choć ta pierwsza jest wyraźnym zwycięzcą pod względem jakości i bezwzględności).
W żadnym z filmów nie ma ani jednej dziewczyny w obsadzie, dzięki czemu fabuła jest wyłącznie męską przygodą. Jednak nie ma ostatecznego powodu, dla którego nie mogło tam być niektórych postaci kobiecych; nie podano konkretnego powodu ewakuacji dzieci i wykluczono wrogi zespół, wszystkie dzieci pochodzą z różnych szkół i środowisk, więc nic nie stoi na przeszkodzie, aby była to mieszanka płci.
To powiedziawszy, jest coś z natury potężnego w ideałach klasy wyższej, co przywołuje środowisko dla chłopców, więc posiadanie obsady mieszanej płci może w rzeczywistości mieć negatywny wpływ na ten punkt Muchy próbuje zrobić.
6Szpieg
Połączenie wielkich aktorów Laurence'a Oliviera i Michaela Caine'a, Szpieg to jeden z najlepszych thrillerów lat 70. Pokrętna historia pisarza kryminałów i cudzołożnika jego żony, którzy zmawiają się, by skłonić ją do rozwodu poprzez sfingowane morderstwo i nie tylko. Ma wystarczająco dużo szokujących zwrotów, by pozostać dziś całkowicie wciągającą.
Podczas gdy wspomniana żona jest wspomnianą postacią, pojawia się tylko w formie malarskiej, opartej na podobiźnie Joanne Woodward i przypisywanej jako Eve Channing (nazwa pochodzi od postaci z filmu reżysera Josepha L. Mankiewicza). Wszystko o Ewie ) w celu zmylenia widzów wchodzących do filmu. To dość dziwny wybór, który tak naprawdę nie ma uzasadnienia narracyjnego ani komediowego.
Pomimo pojawienia się 35 lat później, remake z 2007 roku (w którym Caine w roli Oliviera i Jude Law w roli cudzołożnika) niewiele zrobił, aby rozwiązać problem nierównowagi płci (nie, żeby film został dobrze przyjęty na innych poziomach).
5Glengarry Glen Ross
Glengarry Glen Ross jest teraz najlepiej pamiętany dzięki błyskotliwej przemowie motywacyjnej Aleca Baldwina, która jest zarówno dobra, jak i zła. Z jednej strony jest to całkiem niesamowita scenka (nawet lepsza niż jego podobna rola w Zmarły ), ale z drugiej może przyćmić resztę filmu.
Po grupie sprzedawców nieruchomości próbujących zamknąć wielkie interesy, film jest rzekomo aktorską wizytówką, z grupą najlepszych Hollywood w najlepszym wydaniu. Ale tak, wszyscy to mężczyźni – zarówno sami sprzedawcy, jak i klienci, których próbują ugryźć.
Jak z 12 gniewnych mężczyzn , jest to bardziej wybór wskazujący na normy zawodowe niż cokolwiek innego – sprzedaż była dziedziną zdominowaną przez mężczyzn. Jednak bardziej jak w Władca much , pomaga to również nawiązać do szerszych tematów filmu, nadając sztuce sprzedaży wagę machismo.
4Placówka
Jeśli chodzi o bardzo niszowy podgatunek nazistowskich zombie, film, do którego wszyscy się kręci, to norweski film klasy B Martwy śnieg , ale pomimo całego szumu nie był to pierwszy film, w którym wtrącano się do koncepcji.
Placówka wyszedł rok wcześniej w 2008 roku i przedstawił całą ideę w inny sposób; grupa współczesnych marines zostaje wplątana w nazistowski spisek mający na celu wskrzeszenie żołnierzy II wojny światowej jako niezniszczalnych, super silnych wojowników. Jest to raczej niskobudżetowy film, więc jest bardzo szczupły – zajmuje 90 minut i skupia się ściśle na głównej historii, z niewielkim miejscem na rozwalające się wątki poboczne.
Dotyczy to również postaci kobiecych. Na pewno byłoby miejsce dla kobiet w jakiejś formie – łatwo byłoby zamienić płeć dowolną z postaci z minimalnymi przeróbkami – ale wydaje się, że ostatecznie jest to produkt okrojonej produkcji i ograniczonych zasobów bardziej niż cokolwiek innego.
3Mistrz i dowódca: najdalsza strona świata
W 2003 roku wyglądało na to, że morskie filmy akcji były przyszłością kina. Lato przyniosło premierę Piraci z Karaibów: Klątwa Czarnej Perły , wtedy sezon oscarowy był zdominowany przez Mistrz i dowódca: najdalsza strona świata (jednak wygrała tylko dwie statuetki z powodu zmierzenia się z nią) Władca Pierścieni: Powrót Króla ). Oba są świetne, ale ten drugi jest niewątpliwym mocniejszym z nich.
Film Petera Weira dokumentował przygody Jacka Aubreya, fikcyjnego dowódcy marynarki wojennej i bohatera serii Aubrey-Maturin autorstwa Patricka O’Briana w epopei obejmującej oceany. A ponieważ prawie cała akcja była podmokła i rozgrywała się w XIX wieku, kiedy nie było wielu żeglarzy (bez względu na to, co Alicja w spojrzeniu ss twierdził), nic dziwnego, że nie było tam żadnych postaci kobiecych.
Podobnie jak w przypadku filmów wojennych, wszystko to było naciskiem na autentyczność, coś, co film zdecydowanie osiągnął.
dwaBilly Budd
Herman Melville jest najbardziej znany z pióra Moby Dick , który powstał w filmie z udziałem Gregory'ego Pecka w 1956 roku. Ten film nie kwalifikuje się do tej listy, ponieważ zawiera kilka postaci kobiecych w bardzo drobnych rolach.
Tego samego nie można powiedzieć o innej z jego morskich adaptacji filmowych, Billy Budd . Osadzona w całości na HMS Avenger, film śledzi tytułowego członka załogi, nowicjusza na morzu, który zmaga się ze swoimi przełożonymi w ostatecznie tragicznej historii. Jest teraz najlepiej zapamiętany za wprowadzenie świata do Terrence Stamp, ale pomimo jego szorstkich krawędzi w zasadzie sprawdza się jako skuteczny dramat.
Ustawienie na pełnym morzu naprawdę podkreśla bezradną sytuację Budda, ale oczywiście lubię Pan i władca oznacza, że w tej historii jest mało miejsca dla kobiet. Ze względu na młodość postaci, w przeszłości Billy'ego nie ma nawet kobiecej postaci, do której można by się odnieść.
1Lawrence z Arabii
Lawrence z Arabii to rozległa epopeja. Trwający prawie cztery godziny i obejmujący większą część I wojny światowej, podąża za T.E. Lawrence od żartobliwego angielskiego porucznika do wstrząśniętego oficera, który jednoczył arabskie plemiona przeciwko wspólnemu wrogowi. To mistrzowska klasa filmowa, a David Lean pokazuje, że jest tak samo utalentowany w emocjonalnych bitach postaci, jak w masywnych scenografiach.
W filmie występują także jedni z największych aktorów tamtych czasów – Alec Guinness, Omar Sharif i przełomowy zwrot Petera O'Toole'a. Ale w zasięgu wzroku nie ma kobiecej postaci. Najbliższe, jakie otrzymujemy, to kilka kobiet w tłumach statystów w niektórych z największych scen filmu, ale żadna nie koncentruje się na byciu częścią motłochu.
W przeciwieństwie do innych filmów wojennych, Lawrence z Arabii z łatwością zmieściłby się w niektórych kobiecych rolach – w konflikcie jest wielu niewinnych obserwatorów i byłoby ciekawie namówić kobietę na jeden z tych mniejszych momentów, aby podkreślić krwiożerczy łuk Lawrence'a.