Twórcom tych filmów nie podobały się oceny MPAA, jakie otrzymali, więc podjęli działania i przeciwstawili się komisji ds. ocen.
Za system oceny, który klasyfikuje filmy według ich treści, odpowiada Motion Picture Association of America (MPAA). Filmy z oceną G są odpowiednie dla wszystkich widzów, podczas gdy filmy NC-17 (dawniej X) zabraniają wstępu osobom poniżej 17 roku życia. Filmy z oceną PG, PG-13 i R mieszczą się pomiędzy nimi. System przynosi rodzicom wyraźne korzyści, ponieważ zapewnia im podstawowe informacje na temat tego, które filmy mogą, a które nie, być odpowiednie dla ich dzieci. Ale jest też tego minus. Członkowie zarządu, którzy wyznaczają oceny, są anonimowi, a wytyczne dotyczące tego, co można osiągnąć w danej kategorii, są co najmniej niejasne.
To stwarza zagadkę dla filmowców. Zrozumiałe jest, że chcą przedstawić swoją wizję w zamierzonej formie, ale uzyskanie zbyt restrykcyjnej oceny może potencjalnie wpłynąć na przychody kasowe. Na przykład, jeśli nakręciłeś film dla nastoletniej publiczności, kategoria R utrudnia im dostanie się do kina, podczas gdy kategoria PG-13 nie stwarza żadnych przeszkód do pokonania. Poniżej znajduje się piętnaście znaczących filmów, których twórcy nie byli zadowoleni z oceny przyznanej im przez MPAA. Musieli zatem walczyć o upragnioną klasyfikację, jednocześnie starając się zachować artystyczną integralność. Niektórzy wygrali, niektórzy przegrali, a para całkowicie obeszła sytuację dzięki kreatywnym środkom. Każdy z nich przedstawia fascynujące studium przypadku wad systemów ratingowych.
To są 15 filmów, które walczyły z tablicą ocen .
15. Urzędnicy
Kevin Smith nakręcił swój klasyczny film niezależny Urzędnicy przy skromnym budżecie wynoszącym nieco ponad 27 000 dolarów. Ponieważ miał tak mało pieniędzy na realizację swojej wizji, cały film rozgrywał się w jednym miejscu i opierał się na dialogu, a nie na akcji. Po zrobieniu furory na Festiwalu Filmowym w Sundance Miramax zdecydował się na premierę kinową. Od tego momentu wszystko powinno pójść gładko, ale MPAA wkroczyło i ustąpiło Urzędnicy NC-17 – ocena, która często oznacza pocałunek śmierci w kasie, ponieważ wiele sieci kin nie wyświetla biletów NC-17.
Dziwne jest to, że film nie zawiera nagości ani przemocy, po prostu bardzo brudnych rozmów. Smith i Miramax uznali, że nakładanie na zdjęcie restrykcyjnej oceny, która negatywnie wpłynęłaby na możliwość rezerwacji biletów do kin lub reklamowanie się w mediach głównego nurtu, jest niesprawiedliwe. Razem zatrudnili do reprezentowania słynnego prawnika ds. wolności obywatelskich Alana Dershowitza Urzędnicy przed komisją ratingową podczas składania apelacji. Dershowitz przedstawił przekonujący argument, że NC-17 nie ma uzasadnienia ze względu na sam język, w związku z czym MPAA wycofało się, przyznając mu zamiast tego ocenę R.
14. Amerykański psychol
Jednym z często stawianych Radzie Oceniającej MPAA zarzutów jest to, że jest ona o wiele bardziej rygorystyczna, jeśli chodzi o seks niż przemoc. Aby uzyskać dowód, nie trzeba szukać dalej Amerykański psychol . W filmowej wersji kontrowersyjnego bestsellera Breta Eastona Ellisa występuje Christian Bale w roli Patricka Batemana, bogatego bankiera inwestycyjnego, którego pasja do Huey Lewisa i „News” dorównuje jedynie jego pasji do zabijania ludzi.
Amerykański psychol zawiera kilka naprawdę makabrycznych morderstw, w tym jedno, w którym wysyła współpracownika z toporem. W innej scenie kobieta zostaje zabita piłą łańcuchową. Te rzeczy najwyraźniej były w porządku z tablicą ocen. Jednak trójstronna scena seksu pomiędzy Patrickiem i dwiema prostytutkami zaniepokoiła ich. Konkretnie zmylił ich fakt, że podczas stosunku Patrick patrzy na siebie w lustrze, a nie na swoje partnerki. Reżyserka Mary Harron zamierzała w tej chwili zilustrować odłączenie Patricka od otaczającego go świata i argumentowała im to. MPAA nie ustąpiło, więc wycięła 18 sekund z tej sekwencji i dostała R.
13. 3 pokolenia
3 pokolenia to niezależny film z 2017 roku, opowiadający o transpłciowym nastolatku o imieniu Ray (Elle Fanning), który pragnie zmienić płeć z kobiety na mężczyznę. Matka Raya (Naomi Watts) i babcia (Susan Sarandon) próbują zaakceptować jego decyzję, podczas gdy on tropi nieobecnego ojca, którego prawna zgoda jest konieczna do rozpoczęcia zmiany. MPAA przyznało filmowi ocenę R ze względu na „wulgaryzmy i odniesienia o charakterze seksualnym”. Nie spodobało się to twórcom filmu ani Harveyowi Weinsteinowi, którego studio, Weinstein Company, planowało wypuszczenie filmu.
Wraz z GLAAD (Sojuszem Gejów i Lesbijek Przeciwko Zniesławieniom) Weinstein aktywnie zwrócił się do MPAA o przyznanie 3 pokolenia bardziej łagodny PG-13. Biorąc pod uwagę tematykę akceptacji i włączenia społecznego, uznali, że licealiści odnieśliby korzyść, gdyby ją obejrzeli. Prezes GLAAD, Sarah Kate Ellis, wydała oświadczenie, w którym częściowo stwierdziła, że przyznana zostanie ocena R „niepotrzebna przeszkoda dla transpłciowej młodzieży, która chce obejrzeć film, i postać, z którą w końcu mogą się utożsamić”. Dodała, że decyzja komisji ratingowej wysłała niebezpieczny sygnał, że kwestii LGBTQ nie należy omawiać z młodymi ludźmi. MPAA zgodziło się ponownie przyjrzeć tej kwestii i po wprowadzeniu kilku drobnych zmian 3 pokolenia trafił do kin z upragnionym PG-13.
12. Niebieska walentynka
Niebieskie Walentynki to dramat romantyczny z 2010 roku, który jest zarówno znakomicie zagrany, jak i trudny do oglądania. Ryan Gosling i Michelle Williams grają Deana i Cindy, parę, której małżeństwo szybko się rozpada. Film jest niewygodnie precyzyjny w badaniu sposobu, w jaki takie rzeczy się dzieją. Sceny pary z wcześniejszych, szczęśliwszych dni wyraźnie kontrastują ze scenami małżeńskiej niezgody, dzięki czemu ból rozstania jest dla widza niezwykle namacalny. Krytycy byli zachwyceni, a Williams zdobyła nominację do Oscara dla najlepszej aktorki.
Komisja oceniająca miała problem z jedną konkretną sceną, przez co dostała klapsa Niebieskie Walentynki z NC-17. W tej sekwencji Dean uprawia seks oralny z Cindy. Gosling oskarżyła je o seksizm, twierdząc, że prawdziwym problemem było pokazanie, jak mężczyzna zadowala kobietę, a nie odwrotnie. Pojawiły się również spekulacje, że ogólnie smutny ton filmu sprawił, że scena seksu była niepokojąca. Ani Gosling, ani reżyser Derek Cianfrance nie chcieli zmieniać filmu, więc studio powołało zespół prawniczy i złożyło apelację. Ich argument wskazywał, że inne filmy z kategorią R miały znacznie więcej drastycznych scen seksu niż ich film, co sprawiało, że ostrzejsza ocena była hipokryzją. Nieco zdumiewające, że MPAA przyznało, że to prawda, i zmieniło swoją decyzję bez konieczności zmiany przez twórców filmu ani jednej klatki.
11. Ubrany do zabijania
Briana De Palmy Ubrany, żeby zabić to mistrzowski thriller, który trzyma w napięciu przez cały czas trwania. Angie Dickinson gra Kate Miller, sfrustrowaną gospodynię domową, która szuka wrażeń, podrywając nieznajomego w muzeum sztuki. Zaraz po schadzce zostaje brutalnie zamordowana. Jej syn (Keith Gordon) rozpoczyna poszukiwania zabójcy z pomocą dziewczyny na telefon (Nancy Allen). Trop prowadzi bezpośrednio do psychiatry Kate (Michael Caine), mężczyzny skrywającego szokującą tajemnicę.
Ubrany, żeby zabić był niezwykle ostry jak na rok 1980. Jasne, że nadal jest ostry, ale wtedy naprawdę przekroczył granice. Komisja ratingowa przyznała mu ocenę X (co wówczas nie oznaczało wyłącznie pornografii), szczególnie ze względu na dwa momenty graficzne. Pierwsza to pełna nagości scena, w której postać Dickinsona fantazjuje o seksie pod prysznicem, a druga to krwawa scena, w której zostaje zadźgana na śmierć prostą brzytwą w windzie. De Palma, jak sam stwierdził, był „wściekły” z powodu tej oceny. O swoich frustracjach mówił publicznie i do dziś utrzymuje, że wpływ jego sztuki został przytępiony przez anonimowych biurokratów. Mimo to otrzymał kontrakt na dostarczenie zdjęcia z oceną R. Po kilkukrotnym przesłaniu go ponownie, z krótkimi skróceniami tych scen, dostał to, czego potrzebował.
10. Znęcanie się
Dyrektor Lee Hirsch miał prosty cel. Chciał zwiększyć świadomość na temat znęcania się i zalecić pewne kroki, które można podjąć, aby temu zapobiec. W rezultacie powstał film dokumentalny Zastraszać , który opowiada o pięciu różnych uczniach, którzy są ofiarami dręczeń ze strony rówieśników. Hirsch miał nadzieję, że jego film będzie wyświetlany zarówno w szkołach, jak i w kinach, ale plan ten został zagrożony, gdy film uzyskał ocenę R za kilka użyć słowa na „F”, z których jedno zostało uwzględnione w materiale filmowym przedstawiającym molestowanie dziecka w programie autobus szkolny. Najwyraźniej MPAA uważało, że nastolatki nie powinny słyszeć języka, którego nastolatki regularnie używają.
Zrozpaczony filmowiec, który publicznie nazwał system ocen „ złamany ”, dołożył wszelkich starań, aby zmienić ocenę na bardziej przyjazną nastolatkom PG-13. Ellen Degeneres wykorzystała swój popularny talk show jako forum do poparcia łagodniejszej oceny, a do MPAA dostarczono petycję zawierającą ponad 200 000 podpisów, zawierającą tę samą prośbę. Złożono apelację, a Hirsch ponownie przegrał. Studio TWC utrzymało swoje stanowisko i początkowo zostało otwarte Zastraszać bez oceny. Jednak ze względu na ekspansję kinową zdecydowano się wyciąć słowo na F, aby film mógł odpowiednio dotrzeć do widzów, którzy najbardziej go potrzebowali.
9. Chłopcy nie płaczą
Chłopcy nie płaczą przyniosła Hilary Swank pierwszego ze swoich dwóch Oscarów. Gra Brandona Teenę, prawdziwego transpłciowego mężczyznę, który w grudniu 1993 roku został brutalnie zgwałcony i zamordowany przez dwóch znajomych mężczyzn. Chloe Sevigny występuje także w roli Lany Tisdel, młodej kobiety, z którą nawiązuje romans. Scena gwałtu miała być oczywiście na tyle intensywna, że zasługiwałaby na ocenę R, ale MPAA sprzeciwiło się scenie, w której Brandon uprawia seks oralny z Laną, uznając, że film zasługuje na ocenę NC-17.
Dyrektor Kimberly Pierce początkowo akceptowała ocenę. Następnie studio Fox Searchlight powiedziało jej, że nie wydadzą Chłopcy nie płaczą z etykietą NC-17. Zapytała MPAA, z czym konkretnie mają problem w związku z tą sceną, choć według niej otrzymała w odpowiedzi frustrująco niejasną odpowiedź. Pierce odsunął się od tematu, ale do niczego nie doszedł. Wyraziła przekonanie, że MPAA nie lubi oglądać przyjemności seksualnej na ekranie bez udziału mężczyzny. Ze związanymi rękami reżyser dokonał pewnych poprawek, aby zadowolić studio i samą tablicę ocen.
8. Urodzeni mordercy
Urodzeni mordercy to satyra Olivera Stone'a z 1994 roku na sposób, w jaki media czasami gloryfikują przemoc i jej sprawców. Oczywiście Stone nie jest szczególnie znany z subtelności w czymkolwiek, więc jego koncepcja „satyry” jest wypełniona przesadną, krwawą przemocą i ciągłym chaosem. Szczerze mówiąc, nie trudno byłoby przeoczyć fakt, że jest to w ogóle satyra. Intensywne występy Woody’ego Harrelsona i Juliette Lewis tylko potęgują wrażenie. Najwyraźniej komisja oceniająca nie zrozumiała żartu i przyznała filmowi, który budził strach, etykietę NC-17.
Stone, co zrozumiałe, nie chciał złagodzić swojej kinowej wypowiedzi, ale ponieważ duże studio (Warner Bros.) NBK zgodnie z umową musiał oddać zdjęcie z oceną R. Reżyser kilkakrotnie ponownie zgłaszał film do MPAA, mając nadzieję, że nie będzie przeszkadzać drobnym zmianom, które wprowadzał przy każdym przejściu. Wielokrotnie spotykał się z odmową. Do czasu Urodzeni mordercy ostatecznie przyznano mu ocenę R, Stone wyciął całe cztery minuty. Później umieścił cały usunięty materiał w wersji reżyserskiej na potrzeby domowego wideo.
7. Zespół Ameryka: Światowa Policja
Trey Parker i Matt Stone mają za sobą długą historię walk z MPAA. Chodzili tam i z powrotem, gdy organizacja dobiegła końca South Park: większy, dłuższy i nieobcięty zanim ostatecznie uzyskał dla tej animowanej komedii ocenę R. Kilka lat później przeciwnicy spotkali się ponownie, gdy Parker i Stone poddali się Zespół Ameryka: Światowa Policja , niepoprawna politycznie satyra zarówno na politykę, jak i kino akcji, w całości obsadzona marionetkami.
Zarząd naprawdę nie wiedział, co sądzić o scenie seksu w filmie, w której dwie postacie cudzołożyły w najróżniejszych dziwnych pozycjach i brały udział w szokująco perwersyjnych wybrykach. Z jednej strony było to niezwykle graficzne. Z drugiej strony, nie byli to prawdziwi ludzie, którzy wykonywali te czynności, ale lalki z łysiejącymi miejscami zamiast genitaliów. Parker przyznał, że w ramach zemsty za Park Południowy walkę, chciał przykleić to do MPAA, wstawiając rzeczy, z którymi wiedział, że będą mieli problem. Nie przewidział jednak skali tego problemu. On i Stone musieli się poddać Zespół Ameryki aż dziewięć razy, zanim zgodzili się zmienić ocenę z NC-17 na R. W tym procesie utracono czterdzieści z dziewięćdziesięciu sekund sceny seksu.
6. Requiem dla snu
Darrena Aronofsky’ego Requiem dla snu to prawdopodobnie najbardziej wstrząsający film o uzależnieniach, jaki kiedykolwiek powstał. Nie tylko przedstawia fizyczne skutki uzależnienia od narkotyków, ale także pokazuje, w jaki sposób zagorzali uzależnieni czasami poniżają się, aby nakarmić smoka. Nigdzie pomysł ten nie jest bardziej widoczny niż w scenie pod koniec filmu, w której postać grana przez Jennifer Connelly bierze udział w dość perwersyjnym akcie seksualnym, którego nie będziemy tutaj opisywać, na przyjęciu zorganizowanym przez alfonsa. MPAA tylko raz spojrzało na tę scenę i oceniło Msza żałobna NC-17.
Problem Aronofsky’ego, jak mówił w wywiadach, polega na tym, że wycięcie sceny zasadniczo podważyłoby dużą część przesłania filmu. Jego celem było całkowite zdegloryfikowanie używania narkotyków poprzez pokazanie absolutnie najgorszych miejsc, w jakie może doprowadzić człowieka. W związku z tym reżyser nie zgodził się na wycięcie nawet ramki. Ponieważ Requiem dla snu miał zostać wydany przez niezależnego dystrybutora, udało mu się znaleźć sposób na obejście problemu. Artisan Entertainment zdecydowało się na rzadki krok i wypuściło film bez oficjalnej oceny MPAA.
5. Ostatni dom po lewej stronie
Ostatni dom po lewej to przełomowy film eksploatacyjny Wesa Cravena z 1972 roku, którego bohaterami są dwie nastolatki zgwałcone przez gang psychopatów. Rodzice jednej dziewczynki odkrywają, co zrobili i planują upiorną zemstę. Film był tak brutalny, że wiele krajów go całkowicie zakazało, a niektóre zakazały go jeszcze w latach 90. Oprócz gwałtów, które są głęboko niepokojące, na końcu znajduje się drastyczna scena, w której matka jednej z ofiar odgryza penisa gwałciciela. Film został zgłoszony do MPAA, które – co nie było zaskoczeniem – uznało go za wart X.
Craven i producent Sean Cunningham wiedzieli, że uzyskanie „R” jest prawie niemożliwe, biorąc pod uwagę jego jednoznaczność Ostatni dom po lewej stronie był. Wiedzieli także, że wiele kin nie wyświetli żadnego filmu z oceną X, co znacznie utrudniłoby im możliwość czerpania zysków ze swojej pracy. Obaj wpadli na kreatywne rozwiązanie – takie, które doprowadziłoby do pozwu o naruszenie praw autorskich ze strony MPAA, gdyby ktoś spróbował go dzisiaj. Dostali etykietę z oceną R z zakładu postprodukcyjnego, przyczepili ją do filmu i oficjalnego plakatu i wypuścili Ostatni dom do kin. Oczywiście ocena ta nie została usankcjonowana przez zarząd.
4. Oczy szeroko zamknięte
Stanley Kubrick nigdy nie bał się przekraczać granic w swoich filmach. Nie przejmował się też specjalnie ich ocenami. Jego hit z 1971 r Mechaniczna Pomarańcza z dumą otrzymał ocenę X, gdy trafił do kin. Można śmiało argumentować, że nie przejąłby się tym, gdyby powstał jego erotyczny thriller z Tomem Cruisem Oczy szeroko zamknięte został wydany z NC-17. Problem w tym, że Kubrick zmarł po oddaniu ostatniej wersji, ale zanim jego łabędzi śpiew miał swój kinowy debiut. Oznaczało to, że studio Warner Brothers musiało znaleźć sposób na poradzenie sobie z niepożądaną klasyfikacją wydaną przez komisję ratingową.
Kubrick był legendą, a oni chcieli uhonorować jego ostatnie dzieło, ale nie chcieli też ponieść straty finansowej, jaką nieuchronnie niesie ze sobą etykieta NC-17. W szczególności MPAA uznało, że sekwencja orgii jest zbyt wyraźna, aby można ją było zakwalifikować do kategorii „R”, ponieważ technicznie rzecz biorąc, dzieci mogą uzyskać obraz „R” z rodzicem lub dorosłym opiekunem. Ku wielkiej konsternacji krytyków filmowych i zagorzałych miłośników Kubricka, WB zdecydował się zmienić swój film, umieszczając cyfrowo ubranych ludzi przed nagimi uczestnikami orgii. To wystarczyło, aby uspokoić MPAA i Oczy szeroko zamknięte otrzymał „R”. Trudno jednak zaprzeczyć, że wizja wielkiego filmowca wszechczasów została skompromitowana w imię pieniędzy.
3. Mowa króla
Możesz być zaskoczony widokiem zdobywcy Oscara za najlepszy film Przemowa króla na tej liście. To podnoszący na duchu, poprawiający nastrój film z pozytywnym przesłaniem i nie ma w nim nic obraźliwego, prawda? Cóż, nie, jeśli oceniasz filmy według MPAA. Colin Firth występuje w filmie w roli przyszłego króla Jerzego VI, który współpracuje z logopedą (Geoffrey Rush), aby przezwyciężyć swój poważny problem z jąkaniem i móc śmiało wygłaszać przemówienie radiowe do narodu.
Tablica ocen ma dziwną rzecz dotyczącą słowa na F. Możesz użyć go raz lub dwa razy w sposób nieseksualny i otrzymać PG-13. Używaj go częściej, a znajdziesz się na terytorium R. (Najwyraźniej nastolatki słyszą to zbyt wiele razy.) W jednej ze szczególnie zabawnych scen w filmie George wyrzuca to słowo pięć razy z frustracji. MPAA powiedziało twórcom filmu, że ocenią, jeśli wytną trzy z pięciu bomb F Przemowa króla PG-13. Dyrektor Tom Hooper dostrzegł bezsens tego żądania i odmówił, więc „R” pozostał. Kiedy film stał się ulubieńcem krytyków i zdobywcą Oscara, wypuszczono wersję PG-13, próbując przyciągnąć nastolatków, ale wypadła słabo.
2. RoboCop
Paula Verhoevena RoboCop to przełomowy film science-fiction. Jest tak dobra, że ani jej dwie kontynuacje, ani remake z 2014 roku nie były w stanie nawet zbliżyć się do odtworzenia jej wartości rozrywkowej. Peter Weller wciela się w Alexa Murphy’ego, powalonego policjanta z Detroit, który odradza się jako cybernetyczny funkcjonariusz organów ścigania. Rusza w pościg za syndykatem przestępczym odpowiedzialnym za jego śmierć.
MPAA miało problemy z kilkoma bardziej brutalnymi momentami filmu. Jedno z nich przedstawia prototyp RoboCopa, ED-209, działający nieprawidłowo i wielokrotnie pompujący kule w niewinnego człowieka w sali konferencyjnej korporacji. Inny pokazuje głównego złoczyńcę, Boddickera, który zostaje dźgnięty kolcem w szyję podczas ostatniej konfrontacji z-robotycznym policjantem. Zarząd dał RoboCop ocenę X, odmawiając ustąpienia, dopóki Verhoeven nie złagodzi tych scen. Nieszczęśliwy reżyser zgodził się, zaznaczając jednak, że w zmontowanej formie te sekwencje wydają się o wiele gorsze. Dążył do przesadnej przemocy graniczącej z satyrą. (Na przykład scena ED-209 miała być mrocznie zabawna, jak długo trwała). Wycięcie ich usunęło nutę czarnej komedii, choć film i tak okazał się wielkim hitem.
1. Rejs
Kiedy wszedł na ekrany w 1980 roku, niewiele, jeśli w ogóle, filmów było tak kontrowersyjnych jak Rejs . Organizacje praw gejów protestowały przeciwko filmowi, w którym Al Pacino wciela się w policjanta prowadzącego śledztwo w sprawie serii morderstw w społeczności gejowskiej, działając pod przykrywką i „krążąc” po barach. Wielokrotnie zakłócali także filmowanie, wyjąc syreny, aby zepsuć ścieżkę dźwiękową i migając światłami w stronę aktorów, aby zrujnować ujęcia. W tamtych czasach osoby LGBTQ rzadko były przedstawiane na ekranie w pozytywnym świetle, a wiele osób nie czuło się komfortowo ze sposobem, w jaki historia łączyła homoseksualizm i przemoc.
MPAA z pewnością tego nie zatwierdziło. Film początkowo bezkompromisowo przyglądał się najbardziej ekstremalnym wydarzeniom, jakie dzieją się wówczas w klubach S&M i skórzanych barach. Reżyser William Friedkin ( Egzorcysta ) twierdzi, że sfilmował prawdziwe akty seksualne mające miejsce w klubach, które posłużyły za plenery filmu. Uważał, że dodaje to realizmu, więc uchwycił Pacino (w tej postaci) obserwującego ich i reagującego na nich. Z powodu tego jawnego materiału zarząd nie wahał się dać klapsa Rejs z literą X. Friedkin twierdzi, że musiał ponownie zgłosić swój film pięćdziesiąt razy zanim dali mu ocenę R. Całe czterdzieści minut materiału filmowego z Rejs zaginęły w trakcie.
--
Co sądzisz o tych filmach, które walczyły z systemem ocen? Czy MPAA musi rozluźnić się, czy też w większości opiera się na pieniądzach? Powiedz nam, co myślisz w komentarzach.