Stowarzyszenie Motion Picture Association of America (lub MPAA) jest odpowiedzialne za system ocen, który klasyfikuje filmy według ich zawartości. Filmy z oceną G są odpowiednie dla wszystkich odbiorców, podczas gdy filmy NC-17 (dawniej X) zabraniają wstępu osobom poniżej 17 roku życia. Filmy z oceną PG, PG-13 i R mieszczą się pomiędzy. System przynosi wyraźne korzyści rodzicom, ponieważ dostarcza im podstawowych informacji o tym, które filmy mogą, a które nie mogą być odpowiednie dla ich dzieci. Ale jest też pewien minus. Członkowie zarządu, którzy wyznaczają oceny, są anonimowi, a wytyczne co do tego, co może uchodzić na sucho w danej kategorii, są co najwyżej mgliste.
To stwarza zagadkę dla filmowców. Zrozumiałe jest, że chcą przedstawić swoją wizję w zamierzonej formie, ale uzyskanie zbyt restrykcyjnej oceny może potencjalnie wpłynąć na działalność kasową. Na przykład, jeśli nakręciłeś film dla nastoletniej publiczności, ocena R utrudnia im wejście, podczas gdy PG-13 nie stanowi przeszkody do pokonania. Poniżej znajduje się piętnaście godnych uwagi filmów, których twórcy nie byli zadowoleni z oceny przyznanej im przez MPAA. Dlatego musieli walczyć o upragnioną klasyfikację, jednocześnie starając się zachować integralność artystyczną. Niektórzy wygrali, inni przegrali, a kilka osób całkowicie obeszło sytuację dzięki kreatywnym środkom. Każdy z nich przedstawia fascynujące studium przypadku wad systemów ratingowych.
To są 15 filmów, które walczyły z tablicą ocen .
15. Urzędnicy
Kevin Smith nakręcił swój klasyczny film niezależny Urzędnicy przy skromnym budżecie wynoszącym nieco ponad 27 000 USD. Ponieważ miał tak mało pieniędzy na realizację swojej wizji, cały film rozgrywał się w jednym miejscu i opierał się na dialogu, a nie akcji. Po tym, jak zrobił furorę na Festiwalu Filmowym w Sundance, Miramax wybrał go do kin. Stamtąd wszystko powinno pójść gładko, ale MPAA wkroczyło i poddało się Urzędnicy NC-17 - ocena, która często służy jako pocałunek śmierci w kasie, ponieważ wiele sieci kin nie pokazuje taryfy NC-17.
Dziwne jest to, że film nie zawiera nagości ani przemocy, po prostu bardzo brudnej gadki. Smith i Miramax uznali, że niesprawiedliwe jest obarczanie obrazu restrykcyjną oceną, która negatywnie wpłynęłaby na jego zdolność do rezerwacji w kinach lub reklamowania się w mediach głównego nurtu. Razem zatrudnili do reprezentowania słynnego prawnika zajmującego się wolnościami obywatelskimi, Alana Dershowitza Urzędnicy przed komisją ratingową podczas ich apelacji. Dershowitz przedstawił przekonujący argument, że NC-17 był nieuzasadniony ze względu na sam język, a MPAA wycofało się, przyznając mu zamiast tego ocenę R.
14. Amerykański psychol
Jednym z zarzutów często podnoszonych przez komisję ratingową MPAA jest to, że są one o wiele bardziej surowe, jeśli chodzi o seks niż przemoc. Dowodów nie trzeba szukać dalej Amerykański psychol . W filmowej wersji kontrowersyjnego bestsellera Breta Eastona Ellisa Christian Bale wciela się w Patricka Batemana, bogatego bankiera inwestycyjnego, którego zamiłowanie do Hueya Lewisa i wiadomości dorównuje jedynie zamiłowaniu do zabijania ludzi.
Amerykański psychol zawiera kilka naprawdę makabrycznych morderstw, w tym jedno, w którym wysyła współpracownika z siekierą. W innej scenie kobieta zostaje zabita piłą mechaniczną. Te rzeczy najwyraźniej były w porządku z tablicą ocen. Jednak trójstronna scena seksu między Patrickiem a dwiema prostytutkami wprawiła ich w osłupienie. W szczególności odrzucił ich fakt, że Patrick podczas stosunku patrzy na siebie w lustrze, a nie na swoje partnerki. Reżyser Mary Harron zamierzała w tej chwili zilustrować odłączenie Patricka od otaczającego go świata i argumentowała im to. MPAA nie drgnęło, więc wycięła 18 sekund z tej sekwencji i dostała R.
13. 3 pokolenia
3 pokolenia to niezależny film z 2017 roku, opowiadający o transpłciowym nastolatku imieniem Ray (Elle Fanning), który chce zmienić płeć z kobiety na mężczyznę. Matka Raya (Naomi Watts) i babcia (Susan Sarandon) próbują zaakceptować jego decyzję, podczas gdy on tropi nieobecnego ojca, którego prawna zgoda jest konieczna, aby rozpocząć transformację. MPAA przyznało filmowi ocenę R za „wulgaryzmy i odniesienia seksualne”. Nie spodobało się to filmowcom ani Harveyowi Weinsteinowi, którego studio Weinstein Company planowało wypuścić film.
Wraz z GLAAD (Gay & Lesbian Alliance Against Defamation) Weinstein aktywnie zwrócił się do MPAA o udzielenie 3 pokolenia bardziej pobłażliwy PG-13. Biorąc pod uwagę motywy akceptacji i włączenia w historii, poczuli, że licealiści skorzystają na jej obejrzeniu. Prezes GLAAD, Sarah Kate Ellis, wydała oświadczenie, w którym częściowo stwierdziła, że ocena R będzie „niepotrzebna przeszkoda dla transpłciowej młodzieży, która chce zobaczyć film, i postać, z którą w końcu mogą się utożsamić”. Dodała, że decyzja komisji ratingowej wysłała niebezpieczną wiadomość, że kwestie LGBTQ nie nadają się do dyskusji z młodymi ludźmi. MPAA zgodziło się ponownie rozpatrzyć tę kwestię i, po kilku drobnych poprawkach, 3 pokolenia trafić do kin z upragnionym PG-13.
12. Niebieska walentynka
Niebieska walentynka to romantyczny dramat z 2010 roku, który jest zarówno świetnie zagrany, jak i trudny do oglądania. Ryan Gosling i Michelle Williams grają Deana i Cindy, parę, której małżeństwo szybko się rozpada. Film jest nieprzyjemnie precyzyjny w badaniu sposobu, w jaki takie rzeczy się dzieją. Sceny pary z wcześniejszych, szczęśliwszych dni wyraźnie kontrastują ze scenami małżeńskiej niezgody, przez co ból rozstania jest dla widza niezwykle namacalny. Krytycy byli zachwyceni, a Williams zdobyła nominację do Oscara dla najlepszej aktorki.
Tablica ocen miała problem z jedną konkretną sceną, przez co zostali uderzeni Niebieska walentynka z NC-17. W tej sekwencji Dean uprawia seks oralny z Cindy. Gosling oskarżył ich o seksizm, mówiąc, że prawdziwym problemem było pokazanie mężczyzny zadowalającego kobietę, a nie odwrotnie. Pojawiły się również spekulacje, że ogólnie smutny ton filmu sprawił, że scena seksu była niepokojąca. Ani Gosling, ani reżyser Derek Cianfrance nie chcieli zmieniać filmu, więc studio powołało zespół prawników i złożyło apelację. Ich argument wskazywał, że inne filmy z oceną R miały znacznie więcej drastycznych scen seksu niż ich, przez co ostrzejsza ocena była hipokryzją. Nieco zdumiewająco, MPAA przyznało, że to prawda i zmieniło swoją decyzję bez konieczności zmiany przez filmowców ani jednej klatki.
11. Ubrany zabójczo
Briana De Palmy Ubrany do zabijania to mistrzowski thriller, który trzyma w napięciu przez cały czas trwania. Angie Dickinson gra Kate Miller, sfrustrowaną gospodynię domową, która szuka dreszczyku emocji, podrywając nieznajomego w muzeum sztuki. Zaraz po ich schadzce zostaje brutalnie zamordowana. Jej syn (Keith Gordon) rozpoczyna poszukiwania zabójcy z pomocą dziewczyny na telefon (Nancy Allen). Trop prowadzi bezpośrednio do psychiatry Kate (Michael Caine), mężczyzny skrywającego szokującą tajemnicę.
Ubrany do zabijania był niezwykle nerwowy jak na rok 1980. Oczywiście, nadal jest nerwowy, ale wtedy naprawdę przesuwał granice. Rada oceniająca przyznała mu X (co w tamtym czasie nie oznaczało wyłącznie pornografii) dzięki w szczególności dwóm momentom graficznym. Pierwsza to pełna nagości scena, w której postać grana przez Dickinsona fantazjuje o seksie pod prysznicem, a druga to krwawa scena, w której zostaje zadźgana brzytwą w windzie. De Palma był, jak sam powiedział, „wściekły” z powodu oceny. O swoich frustracjach mówił publicznie i do dziś twierdzi, że wpływ jego sztuki został stępiony przez anonimowych biurokratów. Mimo to otrzymał kontrakt na dostarczenie obrazu z oceną R. Po ponownym przesłaniu go kilka razy z kilkoma krótkimi przycięciami tych scen, dostał to, czego potrzebował.
10. Tyran
Reżyser Lee Hirsch miał prosty cel. Chciał zwiększyć świadomość na temat zastraszania i zalecić pewne kroki, które można podjąć, aby temu zapobiec. Rezultatem był dokument Zastraszać , który opowiada o pięciu różnych uczniach, którzy są ofiarami tortur ze strony swoich rówieśników. Hirsch miał nadzieję, że jego film będzie wyświetlany zarówno w szkołach, jak i w kinach, ale ten plan został zagrożony, gdy uzyskał ocenę R za kilka zastosowań słowa „F”, z których jedno zostało pominięte w materiale filmowym przedstawiającym nękanie dziecka autobus szkolny. Najwyraźniej MPAA uważało, że nastolatki nie powinny słyszeć języka, którego regularnie używają nastolatki.
Zrozpaczony filmowiec, który publicznie nazwał system ocen „ złamany ”, dołożył wszelkich starań, aby zmienić ocenę na bardziej przyjazną nastolatkom PG-13. Ellen Degeneres wykorzystała swój popularny talk show jako forum do poparcia łagodniejszej oceny, a petycja zawierająca ponad 200 000 podpisów została dostarczona do MPAA z tą samą prośbą. Złożono odwołanie, a Hirsch ponownie przegrał. Studio, TWC, utrzymało się, początkowo otwierając Zastraszać bez oceny. Ale ze względu na jego ekspansję kinową zdecydowali się wyciąć słowo na F, aby film mógł odpowiednio dotrzeć do publiczności, która najbardziej potrzebowała go zobaczyć.
9. Chłopcy nie płaczą
Chłopcy nie płaczą przyniosła Hilary Swank pierwszy z jej dwóch Oscarów. Gra Brandona Teenę, prawdziwego transpłciowego mężczyznę, który został brutalnie zgwałcony i zamordowany przez dwóch znajomych mężczyzn w grudniu 1993 roku. Chloe Sevigny gra Lanę Tisdel, młodą kobietę, z którą nawiązuje romans. Scena gwałtu miała oczywiście być wystarczająco intensywna, by zasługiwać na ocenę R, ale MPAA sprzeciwiła się scenie, w której Brandon uprawia seks oralny z Laną, uznając film za godny NC-17.
Dyrektor Kimberly Pierce początkowo akceptowała ocenę. Wtedy studio Fox Searchlight powiedziało jej, że nie wypuszczą Chłopcy nie płaczą z etykietą NC-17. Zapytała MPAA, z czym konkretnie mieli problem w odniesieniu do tej sceny, chociaż według niej otrzymała frustrująco niejasną odpowiedź. Pierce odepchnął tę kwestię, nie osiągając niczego. Wyraziła przekonanie, że MPAA nie lubi oglądać przyjemności seksualnej na ekranie bez udziału mężczyzny. Ze związanymi rękoma reżyser dokonał kilku poprawek, aby zadowolić studio i samą komisję ratingową.
8. Urodzeni zabójcy
Urodzeni mordercy to satyra Olivera Stone'a z 1994 roku na temat sposobu, w jaki media czasami gloryfikują przemoc i tych, którzy jej dopuszczają się. Oczywiście Stone nie jest znany z bycia subtelnym w czymkolwiek, więc jego pomysł na „satyrę” jest pełen przesadnej, krwawej przemocy i ciągłego chaosu. Szczerze mówiąc, nie trudno byłoby przegapić fakt, że to w ogóle satyra. Intensywne występy Woody'ego Harrelsona i Juliette Lewis tylko potęgują wrażenie. Najwyraźniej komisja ratingowa nie zrozumiała żartu i przyznała filmowi, który przerażał etykietę NC-17.
Stone, co zrozumiałe, nie chciał osłabiać swojej filmowej wypowiedzi, ale ponieważ duże studio (Warner Bros.) wypuszczało NBK , zgodnie z umową musiał oddać zdjęcie z oceną R. Reżyser kilka razy ponownie przesyłał film do MPAA, mając nadzieję, że drobne zmiany, które wprowadzał przy każdym przejściu, będą w porządku. Wielokrotnie został odrzucony. Do czasu Urodzeni mordercy został ostatecznie przyznany R, Stone wyciął całe cztery minuty. Później umieścił cały usunięty materiał w wersji reżyserskiej do domowego wideo.
7. Drużyna Ameryka: światowa policja
Trey Parker i Matt Stone mają długą historię walki z MPAA. Chodzili tam iz powrotem, kiedy organizacja się skończyła South Park: większy, dłuższy i nieoszlifowany zanim ostatecznie uzyskał ocenę R dla tej animowanej komedii. Kilka lat później przeciwnicy spotkali się ponownie, gdy Parker i Stone poddali się Drużyna Ameryka: światowa policja , niepoprawna politycznie satyra zarówno na politykę, jak i kino akcji, w całości obsadzona marionetkami.
Zarząd naprawdę nie wiedział, co sądzić o scenie seksu w filmie, w której dwie postacie cudzołożyły w różnych dziwnych pozycjach i brały udział w szokująco perwersyjnych wybrykach. Z jednej strony było to bardzo graficzne. Z drugiej strony, to nie byli prawdziwi ludzie wykonujący te akty, to były kukiełki z łysymi miejscami zamiast genitaliów. Parker przyznał, że jako zapłatę za Park Południowy walczyć, chciał przykleić to do MPAA, wstawiając rzeczy, z którymi wiedział, że będą mieli problem. Nie przewidział jednak skali tego problemu. On i Stone musieli się poddać Drużyna Ameryka aż dziewięć razy, zanim byli gotowi zmienić ocenę z NC-17 na R. Czterdzieści z dziewięćdziesięciu sekund sceny seksu zostało utraconych w tym procesie.
6. Requiem dla snu
Darrena Aronofsky'ego Requiem dla snu jest prawdopodobnie najbardziej wstrząsającym filmem o uzależnieniu, jaki kiedykolwiek powstał. Nie tylko przedstawia fizyczne skutki uzależnienia od narkotyków, ale także przedstawia sposób, w jaki osoby uzależnione od hardcore'u czasami poniżają się, aby nakarmić smoka. Nigdzie ten pomysł nie jest bardziej widoczny niż w scenie pod koniec filmu, w której postać Jennifer Connelly bierze udział w dość perwersyjnym akcie seksualnym, którego nie będziemy tutaj opisywać, na imprezie zorganizowanej przez alfonsa. MPAA rzuciło okiem na tę scenę i oceniło Msza żałobna NC-17.
Problem Aronofsky'ego, jak sam mówił w wywiadach, polega na tym, że wycięcie sceny zasadniczo podważyłoby znaczną część przesłania filmu. Jego celem było całkowite pozbycie się gloryfikacji zażywania narkotyków poprzez pokazanie absolutnie najgorszych miejsc, w jakie może zaprowadzić człowieka. W związku z tym reżyser odmówił wycięcia choćby ramy. Ponieważ Requiem dla snu miał zostać wydany przez niezależnego dystrybutora, udało mu się znaleźć sposób na obejście problemu. Artisan Entertainment podjął rzadki krok i wypuścił film bez oficjalnej oceny MPAA.
5. Ostatni dom po lewej stronie
Ostatni dom po lewej to przełomowy film eksploatacyjny Wesa Cravena z 1972 roku, skupiający się na dwóch nastolatkach, które są gwałcone przez gang psychopatów. Rodzice pewnej dziewczynki odkrywają, co zrobili i planują straszliwą zemstę. Film był tak brutalny, że wiele krajów całkowicie go zakazało, niektóre zakazały go aż do lat 90. Oprócz gwałtów, które są głęboko niepokojące, na końcu jest scena graficzna, w której matka jednej z ofiar odgryza penisa gwałciciela. Film został przesłany do MPAA, które, jak można było się spodziewać, uznało go za warte X.
Craven i producent Sean Cunningham wiedzieli, że uzyskanie R było prawie niemożliwe, biorąc pod uwagę, jak wyraźne Ostatni dom po lewej stronie był. Wiedzieli również, że wiele kin nie pokaże żadnego filmu z oceną X, co znacznie utrudniłoby im czerpanie korzyści z ich pracy. Obaj wymyślili kreatywne rozwiązanie - takie, które doprowadziłoby do pozwu o naruszenie praw autorskich przez MPAA, gdyby ktoś spróbował tego dzisiaj. Otrzymali etykietę z oceną R z zakładu postprodukcyjnego, dołączyli ją do filmu i oficjalnego plakatu i wypuścili Ostatni dom do kin. Ocena była oczywiście całkowicie nieusankcjonowana przez zarząd.
4. Oczy szeroko zamknięte
Stanley Kubrick nigdy nie bał się przekraczać granic w swoich filmach. Nie przejmował się też zbytnio ich ocenami. Jego hit z 1971 roku Mechaniczna Pomarańcza z dumą nosił ocenę X, kiedy trafił do kin. Można łatwo argumentować, że nie obchodziłoby go, gdyby jego erotyczny thriller Toma Cruise'a Oczy szeroko zamknięte został wydany z NC-17. Problem polegał na tym, że Kubrick zmarł po ukończeniu swojej ostatniej wersji, ale zanim jego łabędzi śpiew zadebiutował w kinie. Oznaczało to, że studio Warner Brothers musiało wymyślić, jak poradzić sobie z niepożądaną klasyfikacją komisji ratingowej.
Kubrick był legendą i chcieli uhonorować jego ostatnią pracę, ale nie chcieli też ponieść finansowego ciosu, który nieuchronnie przynosi etykieta NC-17. W szczególności MPAA uznało, że sekwencja orgii była zbyt wyraźna, aby uzyskać ocenę R, ponieważ dzieci mogą technicznie dostać się do zdjęcia R z rodzicem lub dorosłym opiekunem. Ku wielkiej konsternacji krytyków filmowych i zagorzałych miłośników Kubricka, WB zdecydował się zmienić swój film, umieszczając cyfrowo ubranych ludzi przed nagimi uczestnikami orgii. To wystarczyło, by udobruchać MPAA i Oczy szeroko zamknięte wyszedł z R. Mimo to trudno zaprzeczyć, że wizja wielkiego filmowca wszechczasów została naruszona w imię pieniędzy.
3. Mowa Króla
Możesz być zaskoczony, widząc zdobywcę Oscara za najlepszy film Przemowa króla na tej liście. To podnoszący na duchu, poprawiający nastrój film z pozytywnym przesłaniem i nie ma w nim nic obraźliwego, prawda? Cóż, nie, jeśli oceniasz filmy dla MPAA. Colin Firth występuje w filmie jako przyszły król Jerzy VI, który współpracuje z logopedą (Geoffrey Rush), aby przezwyciężyć swój poważny problem z jąkaniem, aby mógł śmiało wygłosić przemówienie radiowe do narodu.
Rada oceniająca ma dziwną rzecz ze słowem na „F”. Możesz użyć go raz lub dwa razy w sposób nieseksualny i zdobyć PG-13. Używaj go jednak częściej, a znajdziesz się na terytorium R. (Najwyraźniej nastolatki ulegają psychicznemu uszkodzeniu, jeśli słyszą to zbyt wiele razy.) W jednej szczególnie zabawnej scenie w filmie George wyrzuca to słowo pięć razy z frustracji. MPAA powiedział filmowcom, że jeśli wytną trzy z tych pięciu bomb F, ocenią Przemowa króla PG-13. Reżyser Tom Hooper dostrzegł bezsensowność tego żądania i odmówił, więc R utknęło. Gdy film stał się ulubieńcem krytyków i zdobywcą Oscara, wypuszczono wersję PG-13, próbując przyciągnąć nastolatków, ale wypadła słabo.
2. RoboCop
Paula Verhoevena RoboCop to przełomowy film science-fiction. Jest tak dobry, że ani jego dwie kontynuacje, ani remake z 2014 roku nie były w stanie zbliżyć się do odtworzenia jego wartości rozrywkowej. Peter Weller wciela się w Alexa Murphy'ego, zestrzelonego policjanta z Detroit, który odradza się jako cybernetyczny funkcjonariusz organów ścigania. Idzie po syndykat przestępczy odpowiedzialny za jego upadek.
MPAA miało problemy z kilkoma bardziej brutalnymi momentami filmu. Jeden z nich pokazuje prototyp RoboCop, ED-209, niesprawny i wielokrotnie pompujący kule w niewinnego człowieka w sali konferencyjnej korporacji. Inny pokazuje głównego złoczyńcę, Boddickera, który zostaje dźgnięty w szyję kolcem podczas ostatecznej konfrontacji z robotycznym policjantem. Zarząd dał RoboCop ocenę X, odmawiając wycofania się, dopóki Verhoeven nie złagodzi tych scen. Nieszczęśliwy reżyser zgodził się, ale zwrócił uwagę, że te sekwencje wydają się o wiele gorsze w zmontowanej formie. Dążył do przesadnej przemocy, która graniczyła z satyrą. (Na przykład scena ED-209 miała być mrocznie zabawna, biorąc pod uwagę, jak długo trwała.) Wycięcie ich usunęło tę krawędź czarnej komedii, chociaż film mimo wszystko okazał się hitem.
1. Rejs
Kiedy został wydany w 1980 roku, niewiele filmów, jeśli w ogóle, było tak kontrowersyjnych jak Rejs . Organizacje zajmujące się prawami gejów protestowały przeciwko filmowi, w którym Al Pacino gra policjanta, który prowadzi dochodzenie w sprawie serii morderstw w społeczności gejowskiej, działając pod przykrywką i „przemierzając” scenę barową. Wielokrotnie zakłócali także filmowanie, wyjąc syreny, aby zepsuć ścieżkę dźwiękową i migając światłami w aktorach, aby zrujnować ujęcia. W tamtych czasach osoby LGBTQ rzadko były przedstawiane na ekranie w pozytywnym świetle, a wielu czuło się niekomfortowo ze względu na sposób, w jaki historia łączyła homoseksualizm i przemoc.
MPAA na pewno się nie zgodziło. Film był początkowo niezachwiany w swoim spojrzeniu na najbardziej ekstremalne rzeczy dziejące się w klubach S&M i skórzanych barach w tamtym czasie. Reżyser William Friedkin ( Egzorcysta ) twierdzi, że sfilmował prawdziwe akty seksualne w klubach, w których kręcono film. Myślał, że dodaje to realizmu, więc uchwycił Pacino (w postaci), który je obserwuje i reaguje na nie. Z powodu tego dosadnego materiału zarząd nie wahał się uderzyć Rejs z X. Friedkin mówi, że musiał ponownie przesłać swój film pięćdziesiąt razy zanim dali mu ocenę R. Całe czterdzieści minut materiału filmowego z Rejs zostały utracone w trakcie.
--
Co sądzisz o tych filmach, które walczyły z systemem ocen? Czy MPAA musi się rozluźnić, czy też w większości zależy im na pieniądzach? Powiedz nam, co myślisz w komentarzach.