Niektóre z najlepszych zakończeń filmów nie zamykają się w zgrabny łuk. Zebraliśmy 15 najbardziej niejednoznacznych zakończeń filmowych wszechczasów.
Zakończenie filmu w dwuznaczny sposób wymaga delikatnego akcentu. Niektórzy filmowcy, jak bracia Coen czy Martin Scorsese, potrafią sprawić, że będzie to wyglądało na łatwe. Ale prawda jest taka, że różnica między niejednoznacznym zakończeniem a po prostu niekończącym się jest bardzo cienka. Chociaż czasami tak się można odnieść, niejednoznaczne zakończenia to nie tylko zakończenia, które nagle się kończą, nie kończąc historii. Niejednoznaczne zakończenia dostarczają widzowi wszelkich informacji, których potrzebuje, aby wyciągnąć własne wnioski i wchłonąć tematykę filmu, a następnie cofnąć się i pozwolić widzom dopełnić resztę. Najlepsze niejednoznaczne zakończenia sprawiają, że widzowie myślą o filmie przez wiele tygodni. Można je bez przerwy omawiać i nieustannie są przedmiotem fanowskich teorii.
Zebraliśmy 15 naszych absolutnie ulubionych niejednoznacznych zakończeń w filmie. Oczywiście poniżej omówimy spoilery do piętnastu filmów, więc jeśli nie widziałeś żadnego wpisu, radzimy go pominąć. To zakończenia, które nie wiążą wszystkiego w zgrabną kokardkę. To są zakończenia, które pozostają w Twojej głowie i sprawiają, że zastanawiasz się. To są 15 najbardziej niejednoznacznych zakończeń w filmach .
15. To nie jest kraj dla starych ludzi
Szczerze mówiąc, moglibyśmy prawie wypełnić tę listę zakończeniami braci Coen. W trosce o sprawiedliwość postanowiliśmy ograniczyć się tylko do kilku z ich najbardziej klasycznych zakończeń. Zaczniemy od przejmującego, tajemniczego finału ponurego, neowesternowego dramatu Coena, To nie jest kraj dla starych ludzi .
W ciągu kilku szybkich, brutalnych chwil kilku naszych głównych bohaterów zostaje martwych. Chigurh, bezbożna siła zła ogarniająca stan, odjeżdża, a jego los jest niepewny. W filmie szeryf Ed Tom Bell (Tommy Lee Jones), rzekome sumienie filmu, rozmawia z żoną przy śniadaniu. Jones mruczy enigmatyczny monolog na temat snów, które miał poprzedniej nocy. Oba sny dotyczą jego ojca, który, jak zauważa Bell, jest teraz młodszym mężczyzną, ponieważ Bell jest o 20 lat starszy niż jego stary. W jednym miał otrzymać pieniądze od ojca. Na drugim widzi, jak ojciec mija go na koniu po zimnej górskiej ścieżce i wie, że dołączy do niego z przodu. W tej spokojnej chwili ekran gaśnie i film się kończy.
Miłośnicy filmu, niczym wielki kawałek literatury, zagłębili się i szczegółowo omówili ten monolog. Można ją czytać na wiele sposobów, od komentarza na temat zmieniającego się społeczeństwa po medytację nad życiem i śmiercią lub pochwałę prostszych czasów. I jak w przypadku każdego wspaniałego zakończenia, wszystkie interpretacje są ważne.
14. Projekt Blair Witch
Po jego wydaniu, Projekt Blair Witch było owiane tajemnicą. Widzowie zastanawiali się, ile z tego, co oglądali, było w rzeczywistości prawdą. W tej kampanii marketingowej w genialny sposób wykorzystano rodzący się Internet do podsycenia spekulacji i generowania autentyczności. Wszystko to kończy się końcowym ujęciem filmu, który potrafi być całkowicie przerażający, nie ujawniając niczego tak naprawdę.
Tajemnicze, mrożące krew w żyłach końcowe ujęcie Mike'a stojącego w kącie jest elegancko proste, a jednocześnie budzi tyle strachu i tajemnicy. Oczywiście nigdy nie widzimy prawdziwej wiedźmy ani żadnego zabójcy. To zbyt ładnie powiązałoby sprawę i nieuchronnie spowodowałoby rozczarowanie. Znacznie skuteczniejszy jest wybór twórców filmu, aby uwzględnić w filmie szczegóły poznane wcześniej od mieszkańców miasta. Na początku starszy mężczyzna opowiada dzieciom, że morderca w lesie zabijał dzieci, a gdy to robił, ich przyjaciele stali w kącie. Mając tę informację z tyłu głowy, ostatnie ujęcie Mike'a w kącie powoduje, że ciarki przechodzą nam po plecach, a film nie musi niczego wyraźnie rozwiązywać. Musimy zobaczyć, czy nadchodzące Blair Czarownica sequel jest w stanie stworzyć zakończenie równie mrożące krew w żyłach, jak oryginał.
13. Wątpliwości
Głęboki, subtelny i inteligentny dramat Johna Patricka Shanleya Wątpliwość chodzi o nieznane. Film, oparty na tej samej sztuce (również napisanej przez Shanley), w subtelny i delikatny sposób porusza drażliwe pojęcia wiary, religii i zaufania. Logiczne jest zatem, że emocjonalny finał również oparłby się łatwym odpowiedziom.
Philip Seymour Hoffman wciela się w charyzmatycznego nowego księdza, ojca Brendana Flynna. Czaruje zarówno swoich uczniów, jak i rówieśników, z godnym uwagi wyjątkiem Siostry Alojzego, granej przez Meryl Streep. Siostra Aloysius jest zdecydowanie tradycyjna w zarządzaniu kościołem i nie pochwala radykalnych zmian reprezentowanych przez ojca Flynna.
Kiedy Siostra James (Amy Adams) informuje Siostrę Aloysius, że Ojciec Flynn może spędzać zbyt dużo czasu z jednym konkretnym uczniem, Siostra Aloysius rozpoczyna krucjatę mającą na celu zrujnowanie Ojca Flynna. Czy jej podejrzenia są uzasadnione? Czy pozwala, aby jej osobiste uczucia wpływały na jej pracę? Na te pytania zręcznie odpowiada cudowny scenariusz, a wszyscy aktorzy spisali się znakomicie w swojej karierze. I oczywiście kończy się to pięknym i rozdzierającym serce finałem, w którym Siostra Alojzy w końcu załamuje się, choćby na chwilę. Wyznaje, że ma wątpliwości. Zakończenie pięknie omija potwierdzenie lub zaprzeczenie zarzutom wobec ojca Flynna. Film jest o wiele bardziej zainteresowany strasznymi konsekwencjami, jakie wątpliwości, podejrzenia i paranoja mogą mieć dla wiernych.
12. Incepcja
Choć z pewnością ma swoich przeciwników, Początek Premiera latem 2010 roku wywarła ogromny wpływ na kulturę. Pomimo swoich wad, hit Christophera Nolana był bezkompromisowo ambitny. Kręta, kręta fabuła połączona z oszałamiającymi, oszałamiającymi efektami, tworzy olśniewający, odświeżająco oryginalny, letni spektakl.
Bez wątpienia wpływ na kulturę filmu miało słynne dwuznaczne zakończenie. Przez cały film Nolan bawi się z publicznością, naginając nasze zaufanie i sprawiając, że zastanawiamy się, co było snem, a co prawdą. Sami bohaterowie gubią się w tym od czasu do czasu, czego najbardziej oczywistym przykładem jest postać Mal Marion Cotillard. Dowiadujemy się, że Cobb (Leonardo DiCaprio) używa specjalnego bączka, który pomaga mu oddzielić rzeczywistość od fantazji. Nieuchronnie, gdy Cobb osiąga szczęśliwe zakończenie w finale filmu, wszystko wywraca się do góry nogami. Kamera pozostaje na nim, gdy Cobb dołącza do rodziny. Górna część kręci się, kręci i kręci, a potem... ekran robi się czarny.
Czy Cobb śni, czy powrócił do rzeczywistości? Nolan nie daje łatwej odpowiedzi. Nie chodzi o to, czy zakończenie jest prawdziwe, stwierdził Nolan. Rzecz w tym, że Cobb na końcu nie zwraca uwagi na szczyt. Ta dwuznaczność jest odświeżająca i nieoczekiwana w letnim hicie kinowym, dlatego doceniamy tę śmiałość.
11. 2001: Odyseja kosmiczna
Niejednoznaczne jakoś nawet nie zaczyna uchwycić zakończenia 2001: Odyseja kosmiczna . Gdy tylko Bowman zostaje wciągnięty w ten kolorowy wir, film rozwiewa wszelkie wątpliwości co do spójności i narracji. Chodzi wyłącznie o uczucia i dzięki temu jest tym potężniejszy.
Rozciągając się na przestrzeni milionów lat, finał filmu powinien być odpowiednio epicki. Film jest naprawdę pod każdym względem odyseją i, jak w każdej odysei, podróż jest ważniejsza niż cel. Widzowie niekoniecznie powinni w pełni rozumieć, co dzieje się z Bowmanem pod koniec filmu, gdy przemieszcza się on w czasie i przestrzeni. Logiczna część naszego mózgu wyłącza się, gdy jesteśmy świadkami psychodelicznych kolorów i zmieniającego się kosmicznego krajobrazu. Akceptujemy nieznane, tak jak Bowman. Medytacja na temat starzenia się, historii i naszego miejsca we wszechświecie nigdy nie przyniesie łatwych odpowiedzi i nie powinna. Kubrick po prostu zadaje pytania, a my zajmujemy się resztą.
10. Poważny człowiek
Jedno z najbardziej ekscytujących, porywających i ostatecznie zapadających w pamięć ujęć końcowych wszechczasów ma miejsce na końcu filmu Coena. Poważny człowiek . Michael Stuhlbarg gra Larry'ego Gopnika, profesora fizyki w średnim wieku, który przechodzi kryzys życiowy. Żona go opuszcza, bezrobotny brat zostaje w domu, a jego szanse na zatrudnienie maleją. Fabuła filmu przedstawia Gopnicka zmagającego się z etyką fałszowania ocen ucznia, aby umożliwić mu zaliczenie zajęć. W końcowych momentach filmu Gopnick podejmuje fatalną decyzję. Następnie przedstawiamy jego syna na placu zabaw, gdy nadchodzi tornado. „Somebody to Love” Jeffersona Airplane rozbrzmiewa, a ekran robi się czarny.
To urzekające i druzgocące zakończenie genialnego filmu. Jest tak wiele do rozpakowania. Te ostatnie chwile przypominają tragedię szekspirowską, a mimo to nie przynoszą żadnych konkretnych rozwiązań. Pozostaje nam rozwikłać tajemnicę tego, co widzieliśmy, tak jak Gopnick próbuje zrobić to ze swoim życiem.
9. Absolwent
To niejednoznaczne zakończenie jest prawdopodobnie momentem, który napędza Absolwent od świetnego filmu do arcydzieła. Pięknie powściągliwy, mroczny dramat komediowy to film wspaniały od pierwszego kadru. Ale w tych ostatnich chwilach Mike Nichols ukazuje nam przebłysk czegoś bardzo rzadko spotykanego w dramatach romantycznych: niepewności. Kiedy Benjamin Braddock (Dustin Hoffman) i Elaine (Katharine Ross) siadają na tylnym siedzeniu autobusu, adrenalina, której doświadczyli po porzuceniu ślubu, zaczyna słabnąć. Bez dialogu na twarzach aktorów widzimy rzeczywistość. Jest wątpliwość. Jest strach. Jest niepokój. A potem film się kończy.
Te ostatnie chwile są tak odważne i autentyczne, że trudno uwierzyć, że studio w ogóle pozwoliło je uwzględnić. Legenda głosi, że to zakończenie nie było zaplanowane, ale Nichols pozwolił kamerom kręcić dłużej, niż się spodziewano, i taką reakcję zaobserwował u Bancrofta i Hoffmana. Niezależnie od tego, czy było to zamierzone, czy nie, Nichols uchwycił głęboko ludzki moment, który ugruntowuje pozycję tego filmu jako klasyki.
8. Jedź
Na koniec wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi Prowadzić . Co stanie się z kierowcą? Czy kiedykolwiek ponownie zobaczy postać Careya Mulligana? Czy on w ogóle jeszcze jeździ? Nicolas Winding Refn odważnie postanawia nie przedstawiać tego wszystkiego swoim widzom. Jest na tyle hojny, że pokazuje nam, że nie, Kierowca nie umarł. Po długim, pełnym napięcia ujęciu Kierowca mruga i wiemy, że przeżyje. Jednak nie podano żadnych odpowiedzi poza tym.
To dwuznaczne zakończenie bardzo pasuje do dziwnego filmu, który go poprzedza. Refn obala stereotypy, opowiadając historię uciekającego kierowcy, który zakochuje się w dziewczynie z sąsiedztwa. Refn oferuje wspaniałe, brutalne efekty wizualne i pulsującą akcję. Niezbyt interesują go cięte na sucho zakończenia baśni. Podobnie jak w przypadku większości filmów na tej liście, niejednoznaczne zakończenie jest jednym z głównych powodów, dla których wciąż o nim rozmawiamy po latach. To się z nami wiąże.
7. Zagubieni w tłumaczeniu
Sofii Coppoli Utracony sens po tłumaczeniu jest równie piękny i poruszający, jak wtedy, gdy ukazał się po raz pierwszy w 2003 roku. Bill Murray gra starzejącą się gwiazdę filmową Boba Harrisa w Japonii. W swoim hotelu spotyka samotną młodą absolwentkę college'u o imieniu Charlotte, graną przez Scarlett Johansson. Nawiązuje się między nimi słodka przyjaźń i więź podczas przygód w Japonii. Nadchodzi czas, kiedy Bob musi odejść. W cudownym posunięciu Coppola postanawia nie ujawniać widzom, co Bob mówi Charlotte, gdy ją zostawia.
Decyzja o pozostawieniu pożegnania Boba tajemnicą jest absolutnie doskonała. Widzimy reakcje na twarzach obu aktorów i to wystarczy. Wszystko, co wpadnie nam do głowy jako publiczność, jest lepsze niż wszystko, co Coppola mógłby napisać. To ciche, słodkie zakończenie cichego, słodkiego filmu.
Oczywiście, biorąc pod uwagę Internet, jaki jest, niektórzy żartownisie manipulowali dźwiękiem, aby faktycznie przeanalizować to, co mówi Bob. Ale nie będziemy się tym tutaj dzielić. Coppola nie chciał, żebyśmy o tym wiedzieli i szanujemy to.
6. Łowca androidów
Czy to nadal niejednoznaczne zakończenie, jeśli reżyser idzie i je psuje? To pytanie do filozofów! Dla naszych celów zamierzamy to uwzględnić Łowca androidów dwuznaczny finał na naszej liście, pomimo prób Ridleya Scotta zepsucia całej zabawy.
Łowca androidów kończy się słynnym pytaniem Czy Deckard jest replikantem? wciąż wisi w powietrzu. Film nie jest w żaden sposób jednoznaczny, ale istnieją dowody sugerujące, że w rzeczywistości jest on replikantem. Pod koniec filmu Deckard znajduje małego jednorożca origami, który został dla niego prezentem. Jest to nawiązanie do jego wcześniejszego snu, sugerujące, że Gaff miał dostęp do jego wspomnień, co byłoby możliwe tylko wtedy, gdyby Deckard był replikantem.
Oczywiście, Ridley Scott jakiś czas temu trafił na pierwsze strony gazet, oficjalnie ogłaszając, że Deckard w rzeczywistości przez cały czas był replikantem. To z pewnością pozbawia film części tajemnicy, ale samo w sobie nadal możemy docenić dwuznaczność i tajemniczość otaczającą ten finał.
5. Barton Fink
Choć początkowo była to bomba kasowa, przynosząca jedynie 6 milionów dolarów dochodu z 9-milionowego budżetu, Bartona Finka stał się jednym z najbardziej szanowanych wpisów w niesamowitej karierze Coena. Jest to nie tylko jeden z ich najbardziej szanowanych filmów, ale także jedno z ich dzieł, nad którym najbardziej się zastanawiano. Duża w tym zasługa absurdalnego, podkręconego zakończenia filmu.
Z pomocą Charliego Meadowsa (John Goodman) Barton Fink (John Turturro) ucieka dwóm detektywom przetrzymującym go w pokoju i ucieka z płonącego hotelu, który przez ostatnie kilka dni był źródłem jego tortur w czyśćcu. Fink udaje się na plażę, gdzie spotyka kobietę podobną do tej ze zdjęcia, na które patrzył nad biurkiem. Pyta, co jest w jego pudełku (może to być odcięta głowa lub nie), a on odpowiada, że nie wie. Następnie kobieta przyjmuje pozę dziewczyny ze zdjęcia, a ptak leci prosto do oceanu. Publiczność zostaje z tą zaskakującą notatką. Zakończenie zachwyca swoją absurdalnością. Możesz zastanawiać się nad nim godzinami i nawet nie zarysować powierzchni tego kłopotliwego, olśniewającego filmu.
4. Człowiek-ptaszek
Zwycięzca najlepszego filmu Ptak-człowiek pozostawia nam wiele do zachwytu. Iluzja jednego długiego, nieprzerwanego ujęcia jest hipnotyzująca i imponująca. W filmie występują wspaniali aktorzy, od Michaela Keatona, przez Emmę Stone, po Edwarda Nortona i Naomi Watts. Tekst jest doskonałą satyrą na celebrytów i show-biznes. Co najważniejsze, film kończy się tajemniczą i dziwaczną notatką, która zmusza widza do myślenia przez wiele dni.
Po nieudanej próbie samobójczej na scenie Riggan Thomson (Keaton) zostaje oszpecony w szpitalu. Spotkał się z najlepszymi recenzjami w swoim życiu, a córka już się go nie wstydzi. Z tą podniosłą nutą udaje się do łazienki i widząc ptaki przez okno, wychodzi i skacze z półki. Sam (Emma Stone) wraca, podbiega do okna, po czym patrzy w powietrze i uśmiecha się. To zupełnie dziwaczne zakończenie zupełnie dziwacznego filmu. Co zobaczyła, patrząc w niebo? Decyzja należy do Ciebie.
3. Amerykański psychol
Jedno z najbardziej niejednoznacznych zakończeń w historii fikcji, Amerykański psychol od lat szokuje i podnieca kinomanów. Film wyreżyserowany przez Mary Harron, oparty na satyrycznej powieści Breta Eastona Ellisa, powoduje podziały i wprawia w zakłopotanie.
Cały ostatni akt filmu to autentyczne zejście do piekła. Patrick Bateman (niesamowity wczesny występ Christiana Bale’a) staje się coraz bardziej brutalny i szalony, aż w końcu spada z półki i wszystko eksploduje, pogrążając się w totalnym chaosie. Próbuje nakarmić bankomat kotkiem, przez telefon wyznaje prawnikowi wszystkie swoje zbrodnie i morduje około połowy Manhattanu. A rano nic się nie zmieniło. Nie ma ciał. Przyjaciele nie uwierzą jego zeznaniom. Musi dalej żyć swoim życiem, bez kary.
To dziwaczne zakończenie zaprzecza rzeczywistości, ale oddaje motywy poruszane w filmie. Batemanowi, podobnie jak widzowi, odmawia się katharsis w formie kary. Nadal żyje w stanie fugi, nie całkiem żywy i nie całkiem martwy. Czyściec to stan, w jakim Go zostawiamy. Jak głosi napis za nim: „ To nie jest wyjście. '
2. Złamane kwiaty
Tajemnica napędzająca luźną fabułę Złamane Kwiaty tak naprawdę nigdy nie zostaje rozwiązany przez cały film. Bill Murray gra Dona Johnstona, dawnego typa Don Juana, który obecnie w spokoju przeżywa emeryturę. Z błogości wyrywa go list, w którym twierdzi, że ma gdzieś tam dziewiętnastoletniego syna. To prowadzi Dona w podróż, podczas której spotyka się z kilkoma kobietami ze swojej przeszłości i próbuje rozwikłać swoje zagmatwane poprzednie wcielenia.
Pod koniec filmu Don nie jest bliżej odpowiedzi niż na początku. Zaczyna wierzyć, że cała sprawa z synem mogła być mistyfikacją. Kiedy stoi na poboczu drogi, obok przejeżdża samochód. Na twarzy Dona pojawia się wyraz rozpoznania. Samochód prowadzi młody mężczyzna (w tej roli prawdziwy syn Billa Murraya, Homer Murray) i słucha tej samej piosenki co Don. W filmie nigdy wyraźnie nie jest wyjaśnione, czy był to syn Dona. Zamiast tego robi coś o wiele bardziej interesującego. Pyta nas, w jakim stopniu nasze wspomnienia są zabarwione i dotknięte teraźniejszością. Czy możemy zaufać naszej przeszłości? Film wyreżyserowany przez Jima Jarmuscha jest poważny i głęboko poruszający, w dużej mierze ze względu na niejasne zakończenie.
1. Rzecz
Nasze ulubione dwuznaczne zakończenie wszech czasów następuje pod koniec jednego z największych horrorów wszechczasów: filmu Johna Carpentera Rzecz . Jest to nawiedzające, niesamowite i w jakiś sposób całkowicie satysfakcjonujące, bez ulegania uległości. To sprawia, że odtwarzamy wszystko, co właśnie widzieliśmy w naszych głowach i próbujemy dojść do wniosków. To znakomicie.
Zmieniający kształt obcy unicestwił prawie wszystkich ludzi na odległej stacji badawczej na Antarktydzie. Pozostało tylko dwóch mężczyzn: Mac (Kurt Russell) i Childs (Keith David). Z miotaczami ognia wycelowanymi w siebie nawzajem i zniszczonym obozem wokół nich, siedzą na śniegu. Każdy z nich może być kosmitą w przebraniu. Nie ma sposobu, żeby się tego dowiedzieć. Oczywiście, jeśli któryś z nich byłby kosmitą, nie może się ujawnić, w przeciwnym razie zostałby zabity. Co robimy? – pyta Childs. Dlaczego po prostu nie… poczekamy tu chwilę… zobaczymy, co się stanie? to odpowiedź Maca. Po tej mrożącej krew w żyłach ostatniej linijce film robi się czarny.
Czy obcy przeżył? Czy zaśnie w lodzie, by po raz kolejny siać spustoszenie w świecie? Carpenter doskonale zdał sobie sprawę, że niewiedza jest o wiele bardziej przerażająca niż wiedza.
---
Jakie są Twoje ulubione niejednoznaczne zakończenia? Daj nam znać w komentarzach poniżej!