Nawet jeśli nie lubimy być przerażeni tuż przed wyłączeniem światła i przygotowaniem się do snu, wciąż wracamy do filmów, aby mieć więcej rzeczy, których możemy się bać. Tak naprawdę większość z nas uwielbia się bać. Nie mamy go dość. Właśnie dlatego ludzie gromadzą się tłumnie, żeby popcorn popcornu zaraz im leciał na kolanach, ilekroć w mieście pojawia się nowy (lub wymyślony na nowo) creepshow. Wraz z wydaniem Złowrogi 2 wzywając widzów do wejścia w ciemność i zaatakowania ich umysłów przez przerażające, ponure, makabryczne, oto lista TVMaplehorst 15 horrorów, które przyniosą ci koszmary.
Babadook
Ubiegłoroczna sensacja niezależnego horroru zyskała reputację jednego z najbardziej przerażających filmów współczesności. Zestresowana wdowa Amelia (Essie Davis) wychowuje dziecko z problemami paranoicznymi (Noah Wiseman), które przeciwdziała wyimaginowanym zagrożeniom dla swojego bezpieczeństwa, tworząc niebezpieczne urządzenia w stylu Rube'a Goldberga, które narażają innych na niebezpieczeństwo. Pewnej nocy czyta mu z upiornej książki z baśniami i przypadkowo budzi mityczną istotę, doprowadzając ją do szaleństwa. Kłopoty emocjonalne, przed którymi stoi Amelia, byłyby wystarczająco krzepiące i przerażające bez obecności demona, który czai się w każdym cieniu, by pozbawić ją snu i spokoju ducha.
Reżyserka Jennifer Kent dba o to, by widzowie chowali się za palcami nie tylko dzięki obecności pana Babadooka; wyraz twarzy jej bohaterów, gdy wiedzą, że nadchodzi, wystarczy, by ciarki przeszły po plecach.
[NAGR.]
Podczas gdy filmy lubią Niezaprzyjaźniony mieszają gatunek found footage poprzez rygorystyczne eksperymenty formalne, warto pamiętać, że kiedyś wystarczyło skierować kamerę na coś niewypowiedzianego i zapewnić, że filmowcy nie będą w stanie tego powstrzymać ani kontrolować. [NAGR.] był początkiem szaleństwa na znalezione nagrania filmowe, jakie znamy, polegającego na podjęciu rzuconej przez nas rękawicy Projekt Blair Witch , Ostatnia audycja I Holokaust kanibali .
[NAGR.] zaczyna się w media res, pokazując surowy, nieedytowany materiał filmowy reporterki (Manuela Velasco) i jej kamerzysty (Pablo Rosso) przeprowadzających wywiady ze strażakami do materiału interesującego ludzi. Ekipa strażacka zostaje wezwana do budynku mieszkalnego, gdzie udziela pomocy chorej lokatorce (Martha Carbonell), która niedawno zachorowała na chorobę, która zmieniła ją w wygłodniałego zombie. Gdy akcja się rozpocznie, nigdy nie ustępuje. The Być trudnym do wykorzenienia z horrorów, [NAGR.] jest dowodem na to, że filmy znalezione kiedyś wydawały się realną przyszłością horroru, a nie starodawnym tropem, który trzeba uratować. [NAGR.] został przerobiony przez Hollywood jako Kwarantanna w 2008 roku, ale to hiszpański oryginał z 2007 roku zawiera prawdziwe przerażenie.
Kobieta w czerni
Kobieta w czerni nie tylko wskrzesił upadające fortuny legendarnego studia Hammer Films, ale zrobił to, wyprzedzając dom najlepszych horrorów przerażających. Kobieta w czerni Arthur Kipps (Daniel Radcliffe, świeżo po swojej ostatniej wyprawie jako najsłynniejszy chłopiec-czarodziej na świecie), młoda wdowa, staje przeciwko złowrogiemu duchowi okupującemu zrujnowaną rezydencję. Dzieci z miasta Crythin Gifford w Anglii są zmuszane do popełnienia samobójstwa, a Radcliffe odkrywa, że dzieje się tak z powodu ducha okupującego dom na obrzeżach miasta.
Film jest pełen przerażających obrazów, ale kiedy Kipps wchodzi do domu po raz ostatni, zdeterminowany, by powstrzymać kobietę w czerni, reżyser James Watkins idzie na całość. Rzuca każdą możliwą taktykę na ekran, niezadowolony, dopóki nie ulegniesz przerażeniu. Kobieta w czerni nie bierze jeńców, zmuszając cię do odwrócenia wzroku i doskonale wiedząc, że wrócisz, aby zobaczyć, co przegapiłeś.
Wynika
Przełomowy hit horroru artystycznego Wynika trafił do multipleksów pomimo zbyt szanowanego rodowodu festiwalowego i celowo formalistycznego stylu z jednego powodu: jest absolutnie mrożący krew w żyłach. Uczennica liceum Jay (Maika Monroe) ma najgorszą randkę w swoim życiu, kiedy jej niedoszły zalotnik (Jake Weary) sypia z nią, a następnie odurza ją i wiąże. Ale to dopiero początek jej pecha. Najwyraźniej przekazał To jej, a to „To” jest naprawdę bardzo złą rzeczą. To jakaś zmiennokształtna istota, którą widzą tylko oni dwoje, i będzie szła powoli, ale celowo w jej kierunku, aż dotrze do niej i ją zabije. To znaczy, chyba że może przespać się z kimś innym i przekazać to następnemu pechowemu sokowi.
Reżyser David Robert Mitchell osiąga swoje największe momenty, w których wyskakuje z siedzenia, po prostu ustawiając kamerę kilkadziesiąt metrów od „To”, które może przybrać postać dowolnej osoby, czy to znajomej, czy nieznajomej, i obserwując ją spokojnie maszeruj w kierunku Jaya. To niezwykle skuteczna strategia, dzięki której każde ujęcie w filmie staje się strzałem w dziesiątkę. Bez ostrzeżenia ktoś może wyskoczyć z tła dowolnego ujęcia i podejść do kamery, Jay, i my, biedni saperzy na widowni. Sprawi, że będziesz oglądać się przez ramię na ulicy i we śnie przez wiele tygodni.
Martwe zło
Wiem, o czym myślisz. Który? Czarujący oryginał z 1982 roku lub zgrabny, chory remake z 2013 roku. Wybierz jedno i odejdź z przerwanym snem. Oba filmy dotyczą grupy nieświadomych sobie turystów, którzy bezmyślnie czytają Necronomicon, Księgę Umarłych.
Oryginalny film nagradza dotykową groteskę, stawiając nieznanego wówczas Bruce'a Campbella przeciwko wielu grizzly demonom, wszystkie stworzone z niskobudżetowymi efektami poklatkowymi, które są po jego łatwym do umartwienia ciele. Reżyser Sam Raimi, na wiele lat przed podjęciem Człowiek Pająk filmy lub Oz: Wielki i Potężny , z figlarną radością sprawia, że rzeczy wyskakują z każdego rogu kadru, uderzając swoją gwiazdę z każdą możliwą udręką w ciągu jednej długiej nocy.
Necronomicon powraca w remake'u / hołdzie Fede Alvareza, tym razem otwieranym przez dzieciaki inscenizujące interwencję dla uzależnionej od heroiny Mii (Jane Levy). Alvarez nie może dorównać oryginałowi Raimiego, jeśli chodzi o czysty, przyspieszający puls efekt, więc stawia na odruch wymiotny. The Evil Dead 2013 to parada lepkich rozprysków i niewłaściwie amputowanych kończyn. Doprowadzi to do histerii, jeśli nawet otworzy oczy na tyle długo, by widzieć. Niezależnie od tego, co wybierzesz, pamiętaj, aby oglądać przy włączonym świetle.
Ciche Wzgórze
Fani szalenie popularnej serii gier wideo typu survival horror Ciche Wzgórze zostały zmiażdżone, gdy ogłoszono, że najnowsza odsłona gry, w której wystąpili Walking Dead Heartthrob Norman Reedus został wycofany z rozwoju. Jeśli nie wiesz, dlaczego fani byliby załamani utratą kolejnego rozdziału w toczącej się sadze, wypróbuj filmową adaptację gry Christophe'a Gansa z 2006 roku. The Ciche Wzgórze film jest odpowiednio niesamowitym przeżyciem.
Operując logiką koszmarów, Gans Ciche Wzgórze opowiada o Rose Da Silva (Radha Mitchell) i jej adoptowanej córce Sharon (Jodelle Ferland). Sharon wciąż błądzi we śnie i krzyczy o miejscu zwanym Silent Hill, więc Rose zabiera Sharon do miasta Silent Hill, źródła jej koszmarów. Ta dwójka zostaje rozdzielona niemal natychmiast, ale kłopoty Rose naprawdę zaczynają się dopiero wtedy, gdy wyją syreny nalotowe i piekielna czerwona noc zapada na senne miasto, wysyłając wszelkiego rodzaju psychoseksualne zjawy za szaloną matką. Ekstrawagancko niepokojące stworzenia zamieszkujące ten alternatywny wymiar mogą sprawić, że wypijesz kawę, aby odeprzeć niespokojny nocny odpoczynek.
Hałaśliwy i złośliwy duch
Każdy fan bez wątpienia ma swój ulubiony przerażający obraz, od badacza zjawisk paranormalnych z nagłym stanem skóry, po niechcianych gości w basenie, ale film prawdopodobnie przejdzie do historii z powodu obecności najmniej przyjaznej lalki klauna na świecie. Każda potencjalnie przerażająca rzecz związana z dzieciństwem ożywa Hałaśliwy i złośliwy duch , dlatego nigdy nie straci swojej mocy, by zapewnić nawet najbardziej stoickiemu widzowi noc złych snów.
Mama
Sukces Guillermo Del Toro jako reżysera pojedynczych hitów, takich jak Obrzeże Pacyfiku , Piekielny chłopak I Ostrze 2 pozwoliła mu stać się jednym z najbardziej wyrazistych producentów na świecie. Pomiędzy masowymi produkcjami własnych projektów nadzorował garść opowieści o duchach, które bez wątpienia noszą jego piętno.
Najbardziej efektownym z tych filmów był oszałamiający debiut Andrésa Muschiettiego Mama , o mieszkającym w lesie duchu, który wychowuje dwoje porzuconych dzieci jak własne. Kiedy opieka społeczna odkryje dzieci i umieści je u najbliższych krewnych ( Gra o tron Nikolaj Coster-Waldau i Jessica Chastain), „Mama”, imię, które dzieci nadali duchowi, zostaje z nimi. Dorośli początkowo tego nie zauważają (ani jej), ale coś tak mrożącego krew w żyłach jak mama nie pozostaje długo w ukryciu.
Mama, najbardziej jeżąca włosy kreacja w ostatnich horrorach, musi tylko pokazać swoją twarz lub pokazać wrzecionowaty, rozkładający się palec, aby upewnić się, że ludzie dokładnie zajrzą pod swoje łóżka przed pójściem spać.
Rzecz
Po prostu nie ma pokonujących praktycznych efektów dla staromodnego strachu. Najlepszy film mistrza reżysera Johna Carpentera składa się z odizolowanego, klaustrofobicznego miejsca, jedenastu największych aktorów charakterystycznych w Ameryce, na czele z Kurtem Russellem w jego najbardziej magnetycznie zaniedbanym, oraz galerii łotrzyków potwornych efektów stworzonych przez guru efektów specjalnych Roba Bottina. Remake filmu z 1951 roku Rzecz z innego świata , Film Carpentera podąża za zespołem naukowym na Antarktydzie po tym, jak obcy organizm infiltruje ich bazę i zaczyna przejmować ludzkie ciała, które następnie zniekształca w przerażający sposób.
Rzecz , podobnie jak jego pieczołowicie wykonana obca istota, jest lalką gniazdującą z niepokojącymi zmianami. Właśnie wtedy, gdy myślisz, że widziałeś wszystko, jakaś nowa część „bestii” otwiera się i pojawia się nowy zestaw zębów lub niewłaściwe oko. Wydaje się, że Bottin i Carpenter sięgnęli do naszych nieświadomych mózgów i wyciągnęli najbardziej przerażające rzeczy, jakie byli w stanie sobie wyobrazić, dlatego siła przetrwania filmu jest niekwestionowana.
pole koniczyny
Producent JJ Abrams, scenarzysta Drew Godard i reżyser Matt Reeves (odpowiedzialny za Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy , Chata w lesie I Ewolucja Planety Małp między nimi) mieli więcej niż kilka asów w rękawie, kiedy poczęli Cloverfield. Najpierw była genialna kampania reklamowa, która tylko drażniła, że coś naprawdę dużego zaatakuje Nowy Jork, opowiedziana z perspektywy młodego człowieka (TJ Miller) z kamerą wideo. Potem nastąpiło odsłonięcie potwora: krągłego, gigantycznego kosmity zdolnego do przewracania drapaczy chmur. A jeśli cię to nie przestraszyło, być może pasożyty, które przenosił ze sobą w kosmosie, są szybsze od ciebie.
Kiedy nasi bohaterowie wpadają w konflikt z bestiami w metrze, jest to okropne, ale nie jest to łatka na temat tego, co się dzieje, gdy cię ugryzą. Cloverfield szczyciło się całkiem imponującym szaleństwem potworów, ale blednie w porównaniu z przyprawiającą o mdłości lekcją chemii, jaką kosmiczne robale dają naszym bohaterom. Ciało ludzkie i bakterie pozaziemskie nie mieszają się. Ta część filmu może kosztować cię kilka nocy snu.
Miasto, które bało się zachodu słońca
Alfonso Gomes-Reyes, reżyser Sundance Darling Ja, Earl i umierająca dziewczyna , przeskoczył do filmów fabularnych (od odcinków amerykański horror ) z remakiem tego kultowego horroru, słusznie czczonego przez fanów horroru z lat 70. Opierając się na fali dziwacznych, nierozwiązanych morderstw w Texarkanie, niezależny pionier Charles B. Pierce Miasto, które bało się zachodu słońca przenosi nas z jednego ozdobnie przerażającego miejsca zbrodni do drugiego. The Phantom (Bud Davis), jak nazywają go gazety, to po prostu ogromny facet w prymitywnej jutowej masce i to właśnie ta prostota okazuje się tak niesamowita. Ta potężna masa nieumotywowanej agresji wiąże i zabija niewinne pary jedna po drugiej, przechytrzając każdą próbę złapania, po prostu pozornie wychodząc z lasu, by zabić, a następnie znikając w powietrzu.
Sam widok Upiora chodzącego z niepoznawalnym, pokręconym celem wystarczy, abyś zasnął przy włączonym świetle.
Egzorcysta
Jeśli nie jest zepsuty, nie naprawiaj go. A jeśli nadal nie pozwala ci zasnąć z atakiem niezapomnianych szokujących obrazów, po co szukać zamienników? William Friedkin podszedł do powieści Williama Petera Blatty'ego z zaciekłą, nieustępliwą bezpośredniością, wprowadzając niemożliwe do przetworzenia pomysły i sceny z szybkością błyskawicy i doskonałym celem dla niczego niepodejrzewającej publiczności. Egzorcysta nie stracił nic ze swojej zdolności do przerażania, odkąd szturmem podbił świat w 1973 roku. Pokryta bliznami zielona twarz Lindy Blair jako opętanego dziecka Regan – i obrót głowy o 360 stopni wokół szyi – stały się kultowe.
I chociaż filmowe traktowanie opętania przez diabła jest z pewnością przerażające, to jednak prawie nie pasuje do scen, w których nasza młoda bohaterka przechodzi okropną, inwazyjną operację, aby znaleźć naukową przyczynę jej dolegliwości. Diabeł nie pozwoliłby ci przez to przejść.
Wilczy Potok
Kiedy pierwszy sezon Prawdziwy detektyw dobiegła końca, niektórzy fani horrorów musieli doświadczyć ostrego deja vu. Przerażający samotnik mieszkający w skomplikowanym labiryncie, który wciąga ofiary w pułapkę, z której nie mają nadziei na ucieczkę? Brzmi bardzo podobnie Wilczy Potok .
Bezlitosny debiut Grega McLeana oparty jest na prawdziwych przypadkach uprowadzonych turystów w Australii, ale przypominająca fortecę kryjówka jego chichoczącego seryjnego mordercy, antagonisty, jest genialnie niepokojącym wynalazkiem. Podobnie jak sam zabójca, grany w najlepszej w karierze roli Johna Jarratta, który czerpie świńską radość z przedstawiania siebie jako sadystycznego antidotum Ozziego na Krokodyla Dundee. McLean filmuje rzeź jak fotograf wojenny, odnajdując piękno w chaosie i rozlewie krwi. Fakt, że mogło się to wydarzyć w sposób wiarygodny, wywołuje tym większy dreszcz.
Humanoidy z głębin
Zabawnie jest pomyśleć, że producent Roger Corman jest teraz znany pokoleniu wygłodniałych ogarów jako facet odpowiedzialny za Dinokrok , Kobragator I Sharktopus kontra wilk wielorybi . Zanim Corman związał się z kanałem Syfy, był jednym z najbystrzejszych łowców talentów w świecie filmowym. Był pierwszym pieniądzem, który zaryzykował między innymi Martina Scorsese, Jamesa Camerona i Francisa Forda Coppolę. Jedną z jego mniej znanych protegowanych była reżyserka Barbara Peeters, która dała nam film, który stał się szablonem dla współczesnych produkcji Cormana, takich jak Piraniakonda i Dinorekin .
Humanoidy z głębin był łabędzim śpiewem Peetersa jako reżysera fabularnego, co jest płaczliwym wstydem, ponieważ jest to jeden z najbardziej radośnie paskudnych horrorów lat 80. Po nieudanym eksperymencie, w wyniku którego wodne zwierzęta stają się mutantami o wzroście sześciu stóp, oszalałymi na punkcie seksu, nadmorska społeczność działa szybko, by powstrzymać zagrożenie. Oczywiście, jako że to horror, którego akcja toczy się w małym miasteczku, taka współpraca nie ma miejsca. Po kilku pojedynczych atakach wszyscy w mieście zostają zaatakowani przez humanoidy na jarmarku hrabstwa. Ze swoimi obrzydliwymi cechami, zbyt długimi ramionami i nieludzkim rozmachem potwory zostaną z tobą na długo po tym, jak wyblaknie specyfika fabuły.
Nosferatu
Niedawno Robert Eggers, reżyser fetowanego nowego horroru Czarownica , powiedział, że jako swój kolejny projekt przerobi klasyczny film o wampirach F.W. Murnau, Nosferatu. Nie żeby kolejne dźgnięcie w materiał było nową sztuczką – Werner Herzog zrobił to samo w 1979 roku i to było arcydzieło. Co więcej, film Murnau jest słabo zamaskowaną adaptacją filmu Brama Stokera Drakula , powieść, która była niezliczoną ilość razy adaptowana na ekran. Ale dla czystego paliwa koszmaru trudno jest pokonać to arcydzieło niemieckiego ekspresjonizmu z 1922 roku.
Murnau wykonuje cudowną robotę, sprawiając, że natura wygląda na siłę zła, ale sednem tego kawałka jest gra Maxa Schrecka jako hrabiego Orloka (. Dziki i królewski jednocześnie, Orlok jest jedną z najwspanialszych postaci w historii filmu i pozostaje jednym z najstraszniejszych. Mając tylko makijaż, martwe oczy i palce przypominające skorupiaki, Schreck tworzy niezatarte wrażenie zwierzęcej żądzy i dzikości. Jego ohydna postać nigdy nie opuści pamięci tych, którzy widzieli żeruje na niczego niepodejrzewających. Wywołuje złe sny od prawie stu lat i prawdopodobnie nigdy nie przestanie.
-
Oczywiście filmowcy straszą widzów od dziesięcioleci, a ta lista to tylko przedsmak szkód. Czy popełniliśmy jakieś oczywiste pominięcia? Czy pominęliśmy najstraszniejszy film, jaki kiedykolwiek widziałeś? Daj nam znać w komentarzach poniżej!