Od Psychozy po 39 kroków – oto piętnaście najlepszych propozycji z poprzedniego katalogu Mistrza Suspensu – Alfreda Hitchcocka.
Nie ma wątpliwości, że Hitchcock zasługuje na miano mistrza suspensu; wiele jego filmów to mroczne, pełne napięcia i niezwykle wciągające thrillery. Jednak on jest czymś więcej. Hitchcock często eksperymentował z nowymi technikami, efektami aparatu i urządzeniami do pisania, aby stworzyć swój własny, charakterystyczny styl.
Chociaż prawie niemożliwe jest zawężenie jego obszernej filmografii do zaledwie kilku najlepszych filmów, właśnie to zrobiliśmy. Pozwij nas.
tutaj jest lista MapleHorst 15 najlepszych filmów Alfreda Hitchcocka.
Ptaki (1963)
Kolejna adaptacja literacka, Ptaki jest luźno oparty na opowiadaniu Daphne Du Maurier, które wprowadziło pojęcie stada morderczych ptaków. Niesamowity film udowadnia, że Hitchcock potrafi wykorzystać swój specyficzny rodzaj napięcia, aby zamienić niemal wszystko w paszę dla koszmarów, podczas gdy miasto jest terroryzowane przez pierzastych kamikadze.
Oprócz tego, że jest po prostu przerażający, Ptaki zawiera fenomenalny komentarz społeczny na temat tego, jak ludzie reagują na strach i kryzysy. Gdy miasto zaczyna zdawać sobie sprawę, że pojawił się poważny problem, główni bohaterowie Melanie (Tippi Hendren) i Mitch (Rod Taylor) udają się do restauracji, gdzie pozostali klienci ujawniają wszystkie sposoby, na jakie ludzie mogą reagować na terror; niektórzy nie chcą wierzyć, że to się w ogóle dzieje, inni zwracają się do religii o wyjaśnienie lub unikają jakichkolwiek wyjaśnień na rzecz idei całkowitej eksterminacji. Najbardziej przerażające jest to, jak młoda matka odwraca się od innych, pragnąc chronić swoje dzieci.
Ptaki jest stale przywoływany w popkulturze, a nawet jest podrabiany Simpsonowie . Wcześniej w tym roku, Ptaki natchniony kawałek w Banksy’s Dismaland instalacja artystyczna .
Wybierz M, jak morderstwo (1954)
Ten złożony thriller kryminalny (oparty na sztuce Fredericka Knotta) prowadzi nas przez zwrot akcji, gdy mężczyzna próbuje dokonać morderstwa doskonałego. Zaczynając od klasycznego trójkąta miłosnego (mąż, który ciągle pracuje, żona, która aby poradzić sobie z samotnością, rozpoczyna romans), Wybierz M, jak na morderstwo szybko obmyśla skomplikowany spisek mający na celu zabicie Margot (Grace Kelly), zdradzającej żony.
Wykorzystując zainscenizowaną próbę szantażu, aby zmusić przestępcę do zostania mordercą, Tony (Ray Milland) myśli, że znalazł sposób na zachowanie spokoju – ale sprawy szybko wywracają się do góry nogami. Nie tylko harmonogram się rozpada, ale Margot udowadnia więcej, niż może znieść nasz niechętny kat, a Tony musi to naprawić. Wina przerzuca się z podejrzanego na podejrzanego, aż trop błędów doprowadzi do prawdy.
Wybierz M, jak na morderstwo jest stale nawiązywana w popkulturze, m.in Simpsonowie, Łucznik, Family Guy, Zachodnie skrzydło, Zamek, 3r & DSkała ze słońca i nawet Mój mały kucyk przyjaźń to Magia (w odcinku „Wybierz P jak Pony”).
Pani znika (1938)
W tym thrillerze komediowym Hitchcock powraca do jednego ze swoich ulubionych tematów; szpiegostwo. Kiedy pociąg zostaje zmuszony do nieplanowanego zatrzymania się na noc, pasażerowie poznają się nawzajem, w tym Charters i Caldicott, którzy mają obsesję na punkcie krykieta, którzy zapewniają filmowi znaczną część komicznej ulgi. (Aktorzy Basil Radford i Naunton Wayne byli tak popularni jako duet kochający krykieta, że pojawili się w innych filmach i programach radiowych.)
Wracając do pociągu, nasza główna bohaterka zdaje sobie sprawę, że pasażer najwyraźniej zaginął, a pozostali wydają się dziwnie niechętni do przyznania się, że w ogóle ją spotkali. Z pomocą jedynego pasażera, który jej wierzy, wyrusza na poszukiwanie zaginionej panny Froy i odkrywa spisek mający na celu uniemożliwienie przekazywania wiadomości do Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Pani znika nie tylko ukazuje dowcip Hitchocka i umiejętność łączenia napięcia i wesołości, ale także stanowi kolejne spojrzenie na słabości ludzkości. Wielu pasażerów nie jest bezpośrednio zaangażowanych w ten nikczemny spisek, ale z własnych powodów kłamie na temat swojej wiedzy o pannie Froy, ukazując przy tym swoje słabości.
Marnie (1964)
Thriller psychologiczny skupiający się wokół pokręconej historii miłosnej, Marnie to ostateczna historia blondynki Hitchcocka (i ostatni raz, kiedy ta kwintesencja Hitchcocka pojawia się w filmie w ten sposób). Podążając za tytułową złodziejką (Tippi Hendren), która zostaje szantażowana do małżeństwa, historia koncentruje się na jej związku z nowym mężem (Sean Connery) – mężczyzną, który ją pociesza i stara się pomóc jej w rozwiązaniu problemów, ale jest także jej szantażystą i gwałciciel.
Zamiast zawiłych wątków, które widzimy w innych jego filmach, w Marnie historia jest naprawdę historią relacji międzyludzkich (wraz z chęcią rozwiązania zagadki, co było przyczyną głęboko zakorzenionych problemów bohaterki).
Marnie słynie także z roli Seana Connery'ego w roli głównej oraz z tego, że poprosił o obejrzenie scenariusza, zanim zdecydował się na rolę Marka. Ta bezprecedensowa prośba wynikała rzekomo z niechęci Connery'ego do bycia szpiegiem (ze względu na jego słynną rolę Jamesa Bonda) i nie wydawała się wzburzyć Hitchcocka, który podobno dobrze dogadywał się z Connerym podczas kręcenia filmu.
Północ na północny zachód (1959)
Ten wielokrotnie nagradzany film był nominowany do trzech Oscarów i jest kwintesencją thrillera szpiegowskiego Hitchcocka. Film z Carym Grantem w roli głównej jest jednym z wielu przykładów niewinnego człowieka ściganego za przestępstwo, którego nie popełnił; w tym przypadku wrobiony w zainscenizowany wypadek spowodowany jazdą pod wpływem alkoholu (a później morderstwo).
W filmie pojawia się doskonały przykład MacGuffina: terminu spopularyzowanego przez Hitchcocka na oznaczenie obiektu, za którym wszyscy gonią. W Północ, północny zachód , obiektem tym jest rolka mikrofilmu. W filmie pojawiają się także jego klasyczne motywy błędnej tożsamości i szpiegostwa, ale celowo brakuje mu głębokiej symboliki. Sam Hitchcock powiedział to później Zawrót głowy , chciał zrobić coś zabawnego, beztroskiego i ogólnie wolnego od symboliki.
Notoryczny (1946)
Ten dramat w stylu filmu noir, w którym występuje słynny Cary Grant i jego ulubiona główna bohaterka, Ingrid Bergman, jest regularnie uznawany za jeden z najlepszych Hitchcocka. Trzymając się jednego z jego ulubionych składników (szpiegostwo), film skupia się na konflikcie między miłością a obowiązkiem, gdy podwójna agentka jest przekonana do infiltracji grupy nazistowskiej za pomocą uwodzenia. Dzieje się tak oczywiście pomimo zakochania się w agencie, który jako pierwszy zwrócił się do niej z misją.
Zawiera wiele typowych dla niego motywów, Notoryczny jest, hm, znany z tego, że jest pierwszym filmem, w którym Hitchcock naprawdę zgłębił postać matki – tej, która w wielu jego późniejszych filmach staje się głównym złoczyńcą. Film zwrócił również uwagę na obejście zakazu całowania się na ekranie dłużej niż trzy sekundy (poprzez umożliwienie bohaterom przerwy podczas pocałunku, aby porozmawiać, zanim powrócą do niego).
Psychoza (1960)
Prawdopodobnie najbardziej znany thriller Hitchcocka, Psychol , zaowocowało wieloma sequelami, serialem telewizyjnym (dwa, jeśli liczyć nieudany pilot z ’87), remake’iem z 1998 roku i niezliczonymi odniesieniami do popkultury. Niestety, może to oznaczać, że szokujący zwrot akcji straci wiele ze swojego wpływu na nowych widzów, ale nawet wiedza o tym, co się wydarzy, nie może umniejszać wysokiego napięcia filmu.
Film wywołał kontrowersje w momencie premiery, głównie ze względu na wyraźne sceny seksu i przemocy (obecnie może się to wydawać stonowane, ale w tamtym czasie był to jeden z pierwszych filmów, któremu uszło na sucho pokazywanie na przykład pary niezamężnej leżącej razem w łóżku) ), ale także dlatego, że Hitchcock zażądał zasady zakazu spóźnień na przyjęcia. Podobno było to spowodowane jego decyzją o zabiciu postaci Janet Leigh na początku filmu, mimo że w większości materiałów marketingowych filmu wymieniono ją jako główną aktorkę.
Ponad pięćdziesiąt lat od pierwszego wydania, ta gra pozostaje jednym z najlepszych przykładów gatunku slasherów, jaki kiedykolwiek powstał.
Tylne okno (1954)
Ten klasyczny thriller z Jamesem Stewartem i Grace Kelly w rolach głównych był nominowany do czterech Oscarów i regularnie trafia na listy najlepszych filmów. Kolejne mroczne spojrzenie Hitchcocka na ludzką naturę, Tylna szyba koncentruje się wokół Jeffa (Stewart), fotografa, który utknął w domu ze złamaną nogą i zafascynowany jest działalnością swoich sąsiadów. Obserwując świat przez lornetkę, zaczyna podejrzewać nieczyste zagranie jednego z pozostałych mieszkańców osiedla i podąża za swoim przeczuciem, mimo że policja nie znajduje żadnych dowodów na to, że ma rację.
Sama fabuła nie jest przesadnie skomplikowana (jak na filmy Hitchcocka), ale prawdziwy geniusz filmu tkwi w końcowych scenach. To nie samo morderstwo jest tu przerażające, ale ludzkie reakcje na nie, które są głęboko niepokojące.
Rebeka (1940)
Kolejna adaptacja powieści Daphne Du Maurier (pod tym samym tytułem), Rebeka był pierwszym hollywoodzkim filmem Hitchcocka z dala od jego domu w Wielkiej Brytanii, nastrojowym filmem noir z Laurence'em Olivierem i Joan Fontaine.
Ta mroczna historia wdowca (Oliviera) i jego żon (przeszłych i obecnych) prowadzi nas przez mnóstwo zwrotów akcji, gdy różne postacie flirtują z szaleństwem, oszustwem i morderstwem. Historia jest odkrywana kawałek po kawałku w kwintesencji stylu Hitchcocka, a obsesyjne i pełne wad postacie łączą się, tworząc doskonały przykład romantycznego filmu noir. Rebeka był nominowany do jedenastu Oscarów i zdobył dwie nagrody (w tym za najlepszy film), co czyni go filmem Hitchcocka, który odniósł największy sukces na rozdaniu Oscarów (notorycznie Hitchcock nigdy nie zdobył Oscara dla najlepszego reżysera).
Lina (1948)
Choć na pewno nie jest to jeden z lepszych filmów Hitchcocka, pod względem fabuły (choć można to przynajmniej częściowo przypisać materiałowi źródłowemu: sztuce Patricka Hamiltona pod tym samym tytułem), Lina pozostaje jednym z jego najbardziej imponujących dzieł ze względu na techniki, z którymi eksperymentował podczas jego tworzenia.
Historia pary morderczych intelektualistów (Johna Dalla i Farley Granger) została nakręcona w niewiarygodnie małej liczbie długich ujęć (jedno długie ujęcie nie było wówczas możliwe ze względu na długość taśm filmowych), rozgrywa się w realnych czasach. czasu i był prawie w całości nieedytowany. Zestaw został zaprojektowany ze ścianami i meblami na rolkach, dzięki czemu można je było cicho zsuwać się z drogi podczas filmowania i wsuwać z powrotem, gdy kamera zostanie ponownie obrócona w ich stronę. Następnie zmontowano je razem, aby przypominały jedno długie ujęcie.
Cień wątpliwości (1943)
Cień wątpliwości to kolejny mrożący krew w żyłach klasyk tego wielkiego reżysera. Skupiający się na odwiedzającym go wujku (Joseph Cotten), który może nie być do końca tym, na kogo wygląda, i młodej kobiecie (Teresa Wright), która ma co do niego pewne podejrzenia, ten film ma wszystko, czego można oczekiwać od trzymającego w napięciu thrillera.
Jak zwykle napięcie i powolne odkrycia są niesamowite, a film bada mroczniejsze motywacje ludzkości. Wujek Charlie jest zarówno czarujący, jak i przerażający, podczas gdy młody Charlie na początku wydaje się znacznie bardziej atrakcyjny, ale ostatecznie okazuje się znacznie mniej niż całkowicie honorowy. Romans, tajemnica i dramat kryminalny, to ma wszystkie elementy jego największych dzieł.
Podobno jest to ulubiony film Hitchcocka i łatwo zrozumieć, dlaczego.
Nieznajomi w pociągu (1951)
To jeden z wielu filmów Hitchcocka, który fascynuje się koncepcją morderstwa doskonałego i pozostaje jednym z jego najbardziej znanych i najbardziej cenionych przez krytyków. Rozpoczynając od przypadkowego spotkania dwóch mężczyzn w wagonie kolejowym, okazuje się, że jeden z nich uważa, że wpadł na doskonały sposób na uniknięcie morderstwa: proponuje obu mężczyznom zamianę ofiar morderstwa. W ten sposób żadne z nich nie ma żadnego związku z osobą, którą faktycznie zabija, a obie ofiary kończą martwe.
Pozornie inteligentny plan szybko się kończy, gdy Bruno (Robert Walker) dotrzymuje swojej części umowy, ale Guy (Farley Granger) nie chce popełnić morderstwa. Poza niesamowitym napięciem i zwrotami akcji, Nieznajomi w pociągu miejsce w historii kina zyskała także jedna konkretna scena: morderstwo Miriam (Laura Elliot). To powolne uduszenie jest postrzegane wyłącznie jako odbicie w okularach ofiar i stanowi oszałamiająco, mrocznie piękne ujęcie.
39 kroków (1935)
Ta wczesna thrillerowa adaptacja książki pod tym samym tytułem (autorstwa Johna Buchana) opowiada historię kanadyjskiego intruza w Anglii (Robert Donat), który zostaje uwikłany w spisek szpiegowski i wrobiony w morderstwo. Jedna z wielu adaptacji powieści, Hitchcocka, jest zwykle uważana za wersję ostateczną i zawiera wiele niesamowitych elementów, z których jest znany.
39 kroków to jeden z wielu filmów skupiających się wokół niewinnego człowieka uciekającego przed prawem – grającego na powszechnym strachu przed prześladowaniami. Film przedstawia także postać królowej lodu (Madeleine Carroll), która pojawia się w większości filmów reżysera; blondynka, odległa, hipnotyzująca i fetyszowana.
39 kroków pozostaje jednym z najbardziej znanych filmów Hitchcocka, mimo że nie spotkał się z takim samym uznaniem krytyków, jak większość jego późniejszych dzieł.
Rozdarta kurtyna (1966)
pięćdziesiąty film Hitchcocka, Rozdarta kurtyna powraca do gatunku thrillera szpiegowskiego, z historią zimnej wojny. Film, pełen typowych zwrotów akcji, koncentruje się wokół naukowca (Paul Newman), który podróżuje do Niemiec Wschodnich, aby publicznie zdezerterować… tyle że w rzeczywistości jest podwójnym agentem. Jego prawdziwą misją jest odkrycie i powrót do domu z tajemnicami wroga. Jego narzeczona (Julie Andrews) towarzyszyła mu w podróży, pomimo jego nawoływań, aby została w domu, co doprowadziło do desperackiego wyścigu o ucieczkę, zanim ich wielowarstwowa zdrada zostanie odkryta.
Ten film, pełen scen akcji i klasycznych momentów szpiegowskich, jest wart obejrzenia, nawet jeśli nie zasługuje na miano jednego z jego najlepszych.
Zawroty głowy (1958)
Ten klasyczny thriller-romans (z Jamesem Stewartem) opowiada historię policyjnego detektywa, który odchodzi na emeryturę z powodu akrofobii (lęku wysokości) i ostrych zawrotów głowy. Zostaje poproszony o zbadanie kobiety (Kim Novak), której mąż uważa, że może być opętana, i przy okazji zakochuje się w niej szaleńczo. Wygląda na to, że domniemane opętanie nie jest tu jedyną zagadką, gdyż odkrywa zawiły wątek obejmujący wiele tożsamości i morderstwo.
Był to pierwszy film, w którym zastosowano zoom dolly – technikę kamery, która zniekształca perspektywę ujęcia i wywołuje u widza uczucie zawrotów głowy i dezorientacji. Film spotkał się z mieszanymi recenzjami, ale później został uznany za jedno z najlepszych dzieł Hitchcocka.
-
Oczywiście Hitchcock nakręcił dosłownie dziesiątki filmów w ciągu półwiecza. Czy brakuje nam któregoś z Twoich ulubieńców?