Nie ma wątpliwości, że Hitchcock zasługuje na miano Mistrza Suspensu; wiele jego filmów to mroczne, trzymające w napięciu i intensywnie wciągające thrillery. Jednak jest kimś więcej. Hitchcock często eksperymentował z nowymi technikami, efektami aparatu i urządzeniami do pisania, aby stworzyć swój własny charakterystyczny styl.
Chociaż zawężenie jego długiej filmografii do zaledwie kilku najlepszych propozycji jest prawie niemożliwe, właśnie to zrobiliśmy. Pozwij nas.
tutaj jest lista TVMaplehorst 15 najlepszych filmów Alfreda Hitchcocka.
Ptaki (1963)
Kolejna adaptacja literacka, Ptaki jest luźno oparty na opowiadaniu Daphne Du Maurier, które wprowadziło koncepcje stad morderczych ptaków. Niesamowity film dowodzi, że Hitchcock potrafi wykorzystać swój szczególny rodzaj suspensu, by zmienić niemal wszystko w paszę dla koszmarów, gdy miasto jest terroryzowane przez pierzastych kamikadze.
Poza tym, że jest po prostu przerażający, Ptaki zawiera fenomenalny komentarz społeczny na temat tego, jak ludzie reagują na strach i kryzysy. Po tym, jak miasto zaczyna zdawać sobie sprawę, że rozwija się poważny problem, główni bohaterowie Melanie (Tippi Hendren) i Mitch (Rod Taylor) udają się do restauracji, gdzie pozostali klienci ujawniają wszystkie sposoby, w jakie ludzie mogą reagować na terror; niektórzy w ogóle nie chcą uwierzyć, że to się dzieje, inni zwracają się do religii o wyjaśnienie lub unikają wszelkich wyjaśnień na rzecz idei całkowitej eksterminacji. Najbardziej przerażające jest to, jak młoda matka zwraca się przeciwko innym w swoim pragnieniu ochrony swoich dzieci.
Ptaki jest nieustannie przywoływany w popkulturze, a nawet jest sfałszowany Simpsonowie . Wcześniej w tym roku, Ptaki natchniony kawałek w Banksy's Dismaland instalacja artystyczna .
Wybierz M jak morderstwo (1954)
Ten złożony thriller kryminalny (oparty na sztuce Fredericka Knotta) prowadzi nas przez kolejne zwroty akcji, gdy mężczyzna próbuje dokonać doskonałego morderstwa. Zaczynając od klasycznego trójkąta miłosnego (mąż, który zawsze pracuje, żona, która wdaje się w romans, by poradzić sobie z samotnością), Wybierz M dla morderstwa szybko buduje zawiły spisek mający na celu zabicie Margot (Grace Kelly), zdradzającej żony.
Wykorzystując zainscenizowaną próbę szantażu, aby zmusić przestępcę do zostania mordercą, Tony (Ray Milland) myśli, że znalazł sposób na zachowanie się w czystości - ale sprawy szybko się odwracają. Harmonogram nie tylko się rozpada, ale Margot udowadnia więcej, niż może znieść nasz niechętny kat, a Tony musi to naprawić. Wina przesuwa się od podejrzanego do podejrzanego, aż ślad pomyłek prowadzi do prawdy.
Wybierz M dla morderstwa jest stale przywoływany w popkulturze, m.in Simpsonowie, Archer, Family Guy, The West Wing, Castle, 3r & DSkała Ze Słońca i nawet Mój mały kucyk przyjaźń to Magia (w odcinku „Wybierz P jak kucyk”).
Pani znika (1938)
W tym thrillerze komediowym Hitchcock powraca do jednego ze swoich ulubionych tematów; szpiegostwo. Kiedy pociąg zostaje zmuszony do nieplanowanego postoju na noc, pasażerowie poznają się nawzajem, w tym przez przezabawną obsesję na punkcie krykieta Chartersa i Caldicotta, którzy zapewniają znaczną część komicznej ulgi w filmie. (Aktorzy Basil Radford i Naunton Wayne byli tak popularni jako kochający krykieta duet, że pojawili się jako postacie w innych filmach i programach radiowych).
Po powrocie do pociągu nasza główna bohaterka zdaje sobie sprawę, że wydaje się, że brakuje pasażera, ale inni wydają się dziwnie niechętni do przyznania się, że w ogóle ją spotkali. Z pomocą jedynego pasażera, który jej wierzy, wyrusza na poszukiwanie zaginionej panny Froy i odkrywa spisek mający na celu uniemożliwienie przekazywania wiadomości do Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
Pani znika nie tylko pokazuje dowcip Hitchocka i umiejętność łączenia napięcia i wesołości, ale także służy jako kolejne spojrzenie na słabostki ludzkości. Wielu pasażerów nie jest bezpośrednio zaangażowanych w nikczemny spisek, ale kłamie na temat swojej wiedzy o pannie Froy z własnych powodów, pokazując przy tym swoje słabości.
Marnie (1964)
Thriller psychologiczny skupiony wokół pokręconej historii miłosnej, Marnie to ostateczna historia blondynki Hitchcocka (i ostatni raz, kiedy ta kwintesencja Hitchcocka pojawia się w filmie w ten sposób). Podążając za szantażem tytułowej złodziejki (Tippi Hendren), która zostaje szantażowana w małżeństwie, historia koncentruje się na jej związku z nowym mężem (Sean Connery) – mężczyzną, który ją pociesza i stara się pomóc jej w jej problemach, ale jest także jej szantażystą i gwałciciel.
Zamiast niektórych zawiłych wątków, które widzimy w innych jego filmach, w Marnie historia jest naprawdę jedną z relacji międzyludzkich (wraz z chęcią rozwiązania tajemnicy, co spowodowało głęboko zakorzenione problemy bohaterki).
Marnie jest również znany z roli Seana Connery'ego oraz z tego, że poprosił o obejrzenie scenariusza, zanim zdecydował się na rolę Marka. Ta bezprecedensowa prośba była rzekomo spowodowana niechęcią Connery'ego do roli szpiega (ze względu na jego słynną rolę Jamesa Bonda) i nie wydawała się fazować Hitchcocka, który podobno dobrze dogadywał się z Connerym podczas kręcenia.
Północ od północnego zachodu (1959)
Ten wielokrotnie nagradzany film był nominowany do trzech Oscarów i jest kwintesencją thrillera szpiegowskiego Hitchcocka. Film, w którym występuje Cary Grant, jest jednym z wielu przykładów ścigania niewinnego człowieka za przestępstwo, którego nie popełnił; w tym przypadku wrobiony w zainscenizowany wypadek jazdy pod wpływem alkoholu (a później morderstwo).
Film zawiera doskonały przykład MacGuffina: terminu spopularyzowanego przez Hitchcocka na oznaczenie przedmiotu, za którym wszyscy gonią. W Północ, północny zachód , tym obiektem jest rolka mikrofilmu. Film zawiera również jego klasyczne motywy błędnej tożsamości i szpiegostwa, ale celowo brakuje mu głębokiej symboliki. Sam Hitchcock powiedział to później Zawrót głowy chciał zrobić coś zabawnego, beztroskiego i ogólnie wolnego od symboliki.
Notoryczny (1946)
Ten dramat noir z udziałem słynnego Cary'ego Granta i jego ulubionej głównej bohaterki, Ingrid Bergman, jest regularnie uznawany za jeden z najlepszych filmów Hitchcocka. Trzymając się jednego z jego ulubionych składników (szpiegostwa), film koncentruje się na konflikcie między miłością a obowiązkiem, gdy podwójna agentka jest przekonana do infiltracji nazistowskiej grupy za pomocą uwodzenia. Dzieje się tak, oczywiście, pomimo zakochania się w agencie, który jako pierwszy zwrócił się do niej z misją.
Zawiera wiele jego zwykłych motywów, Notoryczny jest znany z tego, że był pierwszym filmem, w którym Hitchcock naprawdę zgłębił postać matki - tej, która staje się głównym złoczyńcą w wielu swoich późniejszych filmach. Film zwrócił również uwagę na obejście zakazu pocałunków ekranowych dłuższych niż trzy sekundy (poprzez przerwanie pocałunku podczas pocałunku, aby mówić, zanim do niego wrócisz).
Psychopata (1960)
Prawdopodobnie najbardziej znany thriller Hitchcocka, Psychopata , doprowadził do wielu sequeli, serialu telewizyjnego (dwóch, jeśli liczyć nieudanego pilota z 1987 roku), remake'u z 1998 roku i niezliczonych odniesień do popkultury. Niestety, może to oznaczać, że szokujący zwrot akcji straci wiele na znaczeniu dla nowych widzów, ale nawet wiedza o tym, co się dzieje, nie może umniejszyć dużego napięcia filmu.
Film był kontrowersyjny, kiedy został wydany po raz pierwszy, głównie ze względu na wyraźne sceny seksualne i przemoc (obecnie może wydawać się oswojony, ale w tamtym czasie był to jeden z pierwszych filmów, którym uszło na sucho pokazanie na przykład niezamężnej pary w łóżku ), ale także dlatego, że Hitchcock zażądał polityki zakazu późnych przyjęć. Było to podobno spowodowane jego decyzją o zabiciu postaci Janet Leigh na początku filmu, pomimo wystawiania jej jako głównej aktorki w większości materiałów marketingowych filmu.
Ponad pięćdziesiąt lat od pierwszego wydania pozostaje jednym z najlepszych przykładów gatunku slasherów, jakie kiedykolwiek powstały.
Tylne okno (1954)
Ten klasyczny thriller z Jamesem Stewartem i Grace Kelly w rolach głównych był nominowany do czterech Oscarów i regularnie trafia na listy najlepszych filmów. Kolejne mroczne spojrzenie Hitchcocka na ludzką naturę, Tylna szyba koncentruje się wokół Jeffa (Stewart), fotografa, który utknął w domu ze złamaną nogą, zafascynowany działalnością swoich sąsiadów. Oglądając świat przez lornetkę, zaczyna podejrzewać nieczystą grę jednego z pozostałych mieszkańców kompleksu i podąża za swoim przeczuciem, mimo że policja nie może znaleźć żadnych dowodów na to, że ma rację.
Sama fabuła nie jest przesadnie skomplikowana (jak na filmy Hitchcocka), ale prawdziwy geniusz filmu tkwi w końcowych scenach. To nie samo morderstwo jest tutaj przerażające, ale ludzkie reakcje na nie, które są głęboko niepokojące.
Rebeka (1940)
Kolejna adaptacja powieści Daphne Du Maurier (o tym samym tytule), Rebeka był pierwszym hollywoodzkim filmem Hitchcocka poza domem w Wielkiej Brytanii, nastrojowym filmem noir z udziałem Laurence'a Oliviera i Joan Fontaine.
Ta mroczna historia wdowca (Olivier) i jego żon (z przeszłości i teraźniejszości) prowadzi nas przez mnóstwo zwrotów akcji, podczas gdy różne postacie flirtują z szaleństwem, oszustwem i morderstwem. Historia jest ujawniana kawałek po kawałku w kwintesencji stylu Hitchcocka, a obsesyjne i pełne wad postacie łączą się, tworząc doskonały przykład romantycznego filmu noir. Rebeka był nominowany do jedenastu Oscarów i zdobył dwa (w tym dla najlepszego filmu) - co czyni go najbardziej udanym filmem Hitchcocka na ceremonii rozdania Oscarów (notorycznie Hitchcock nigdy nie zdobył Oscara dla najlepszego reżysera).
Lina (1948)
Choć zdecydowanie nie jest to jeden z lepszych filmów Hitchcocka, jeśli chodzi o fabułę (choć można to przynajmniej częściowo przypisać materiałowi źródłowemu: sztuce Patricka Hamiltona pod tym samym tytułem), Lina pozostaje jednym z jego najbardziej imponujących dzieł ze względu na techniki, z którymi eksperymentował podczas jego tworzenia.
Historia pary morderczych intelektualistów (Johna Dalla i Farleya Grangera) nakręcona w niewiarygodnie małej liczbie długich ujęć (jedno długie ujęcie nie było wówczas możliwe ze względu na długość taśm filmowych), rozgrywa się w realnych czasu i był prawie w całości niezredagowany. Zestaw został zaprojektowany ze ścianami i meblami na rolkach, dzięki czemu podczas filmowania cicho wysuwały się z drogi i wsuwały się z powrotem, gdy kamera była ponownie skierowana w ich stronę. Następnie został zmontowany razem, aby przypominał jedno długie ujęcie.
Cień wątpliwości (1943)
Cień wątpliwości to kolejny mrożący krew w żyłach klasyk wielkiego reżysera. Skupiający się na odwiedzającym go wuju (Joseph Cotten), który może nie być tym, kim się wydaje, oraz młodej kobiecie (Teresa Wright), która ma co do niego pewne podejrzenia, ten film jest wszystkim, czego oczekujesz od trzymającego w napięciu thrillera.
Jak zwykle napięcie i powolne rewelacje są niesamowite, a film bada mroczniejsze motywacje ludzkości. Wujek Charlie jest zarówno czarujący, jak i przerażający, podczas gdy młody Charlie na pierwszy rzut oka wydaje się o wiele bardziej pociągający, ale ostatecznie okazuje się, że nie jest całkowicie honorowy. Romans, tajemnica i dramat kryminalny, to ma wszystkie elementy jego największych dzieł.
Film jest podobno ulubionym filmem Hitchcocka i łatwo zrozumieć, dlaczego.
Nieznajomi z pociągu (1951)
Jest to jeden z wielu filmów Hitchcocka, który zachwyca fascynacją koncepcją morderstwa doskonałego i pozostaje jednym z jego najbardziej znanych i cenionych przez krytyków. Zaczynając od przypadkowego spotkania dwóch mężczyzn w wagonie kolejowym, okazuje się, że jeden z nich uważa, że wymyślił doskonały sposób na uniknięcie morderstwa: proponuje, aby obaj mężczyźni zamienili się ofiarami morderstwa. W ten sposób żadne z nich nie ma żadnego związku z osobą, którą faktycznie zabijają, a obie ofiary kończą martwe.
Z pozoru inteligentny plan szybko się nie udaje, gdy Bruno (Robert Walker) dotrzymuje swojej części umowy, ale Guy (Farley Granger) nie chce popełnić morderstwa. Poza niesamowitym napięciem i zwrotami akcji, Nieznajomi w pociągu zyskał również miejsce w historii kina dzięki jednej konkretnej scenie: zabójstwu Miriam (Laura Elliot). To powolne duszenie jest postrzegane wyłącznie jako odbicie w okularach ofiar i jest oszałamiająco, mrocznie pięknym ujęciem.
39 kroków (1935)
Ta wczesna thrillerowa adaptacja książki pod tym samym tytułem (autorstwa Johna Buchana) podąża za kanadyjskim intruzem w Anglii (Robert Donat), który zostaje uwikłany w spisek szpiegowski i wrobiony w morderstwo. Jedna z wielu adaptacji powieści, Hitchcock jest zwykle uważana za ostateczną wersję i zawiera wiele niesamowitych elementów, z których jest znany.
39 kroków to jeden z wielu filmów skupiających się wokół niewinnego człowieka uciekającego przed prawem – grającego na powszechnym strachu przed prześladowaniami. Film przedstawia również postać królowej lodu (Madeleine Carroll), która pojawia się w większości filmów reżysera; blondynka, odległa, hipnotyzująca i sfetyszyzowana.
39 kroków pozostaje jednym z najbardziej znanych filmów Hitchcocka, mimo że nie zyskał takiego samego uznania krytyków, jak większość jego późniejszych prac.
Rozdarta kurtyna (1966)
pięćdziesiąty film Hitchcocka, Rozdarta kurtyna powraca do gatunku thrillerów szpiegowskich z historią zimnej wojny. Pełen typowych zwrotów akcji film skupia się na naukowcu (Paul Newman), który podróżuje do Niemiec Wschodnich, aby publicznie zdezerterować… poza tym, że w rzeczywistości jest podwójnym agentem. Jego prawdziwą misją jest odkrycie i powrót do domu z tajemnicami wroga. Jego narzeczona (Julie Andrews) przyjechała z nim w podróż, pomimo jego nawoływań, by została w domu, i oboje rozpoczynają desperacki wyścig, by uciec, zanim ich wielopoziomowa zdrada zostanie odkryta.
Pełen scen akcji i klasycznych momentów szpiegowskich, ten film jest wart obejrzenia, nawet jeśli nie do końca zasługuje na miano jednego z jego najlepszych.
Zawroty głowy (1958)
Ten klasyczny thriller-romans (z Jamesem Stewartem w roli głównej) śledzi losy policyjnego detektywa, który przechodzi na emeryturę z powodu akrofobii (lęku wysokości) i ostrych zawrotów głowy. Zostaje poproszony o zbadanie kobiety (Kim Novak), której mąż uważa, że może być opętana, i przy okazji zakochuje się w niej do szaleństwa. Wydaje się, że domniemane posiadanie nie jest tutaj jedyną tajemnicą, ponieważ odkrywa zawiły spisek obejmujący wiele tożsamości i morderstwo.
Był to pierwszy film, w którym zastosowano zoom dolly, technikę kamery, która zniekształca perspektywę ujęcia i wywołuje u widza uczucie zawrotów głowy i dezorientacji. Film otworzył się na mieszane recenzje, ale później został uznany za jedno z najlepszych dzieł Hitchcocka.
-
Oczywiście Hitchcock nakręcił dosłownie dziesiątki filmów w ciągu pół wieku. Brakuje nam któregoś z Twoich ulubieńców?