Co możesz powiedzieć o Robercie De Niro? Jest naszym największym żyjącym aktorem? Jest aktorem aktorskim? Jest wybitnym aktorem, który kiedyś był właścicielem gry i zmienił zasady? Cóż, można powiedzieć, że wszystkie trzy, ale kochaj go lub czcij go, można bezpiecznie powiedzieć, że od najbardziej obsesyjnego maniaka filmowego po zwykłego widza kina, nie ma wielu fanów kina, którzy nie zostali zachwyceni przynajmniej jednym filmem Roberta De Mocne występy będące znakiem rozpoznawczym Niro.
De Niro pojawił się w ponad 90 filmach i chociaż było sporo niewypałów pośród rtęciowej magii, którzy oprócz ludzi o twardym sercu i pozbawionych cudów nie mieli naelektryzowanych zmysłów, a ich wyobraźnia nie została urzeczona intensywnością abordażu, zniewalającym majestatem , porywająca autentyczność i nieuchwytna charyzma, które De Niro wnosi do swoich najbardziej pamiętnych kreacji.
Chcesz realizmu? Masz to! Oto lista TVMaplehorst 12 najlepszych występów Roberta De Niro wszechczasów
Łowca jeleni (1978)
Nie robią filmów, które mają poczucie bezruchu i wyciszenia Michaela Cimino Łowca Jeleni więcej, co jest równie dobre, ponieważ nie tworzą już wielu aktorów, którzy mogą przykuć uwagę widza w taki sam sposób, jak De Niro w tym eposie z 1978 roku o wojnie, przyjaźni i stracie.
De Niro gra hutnika Michaela Mike'a Vronsky'ego niczym uosobienie burzy. Mike jest rodzajem bezkompromisowej, bezsensownej i zaciekle indywidualistycznej postaci, której całą filozofię można podsumować w pięciu słowach: Moja droga albo autostrada. Jest złożonym facetem, który jest zaciekle lojalny wobec swoich przyjaciół i rzeczy, które kocha. To właśnie te rzeczy są rozdzierane, wysadzane w powietrze i niszczone, gdy wojna w Wietnamie dziesiątkuje ideały i zabezpieczenia, które bohaterowie kiedyś uważali za oczywiste.
Gdy jego przyjaciele są torturowani, uciekają w szaleństwo lub giną, postać De Niro pozostaje stoicko buntownicza i zachowuje głowę, podczas gdy wszyscy inni dosłownie tracą głowę. W Łowcy Jeleni legendarnej sceny rosyjskiej ruletki, De Niro daje niezrównany występ, ponieważ jego postać nie tylko obejmuje szaleństwo, ale staje się jego panem.
Wściekły byk (1980)
Martin Scorsese i Robert De Niro dokonali razem wielu wspaniałych rzeczy, ale Wściekły byk musi być ich arcydziełem. Fizyczna zmiana jego wyglądu z wysportowanego greckiego boga na kanapowego kanapowca, który pożera piwo, jest sama w sobie imponująca, ale to całkowite zanurzenie De Niro w psychice emocjonalnie skonfliktowanego, bezkompromisowego i zaciekle męskiego wojownika sprawia, że jego portret Jake LaMotta onieśmielający jak bomba atomowa.
Krocząc od zapierającej dech w piersiach sceny, De Niro pluje jadem, pęka tętnica, piana na ustach jest najlepsza jak bokser, który tak dobrze walczył na ringu, ponieważ co roku walczył z resztą świata poza linami. drugi każdego dnia.
De Niro uchwycił samą esencję niestabilnej psychicznie maszyny do zabijania, a zbliżające się tsunami terroru można niemal przeciąć nożem podczas sceny, w której Jake pyta swojego kłopotliwego Joeya (Joe Pesci) Pieprzyłeś moją żonę?
Wredne ulice (1973)
De Niro, który dopiero zaczynał i pragnął budować na sławie, którą wyrobił sobie w filmie Uderz w bęben powoli, najwyraźniej rozkoszował się rolą młodzieńczego żywiołowego, niestabilnego i nieustraszonego Johna Johnny'ego Boya Civello w filmie Martina Scorsese Średnie ulice . Johnny Boy jest głodny jak żarłacz biały i nieprzewidywalny jak burza, a De Niro kieruje szczególną odmianą chaosu z szeroko otwartymi oczami i maniakalnie uśmiechniętymi zębami, aby dać Średnie ulice swoją gwiazdę.
Kiedy Iggy Pop śpiewał w klasyku Stooges „Search and Destroy”, Jestem ulicznym gepardem z sercem pełnym napalmu, jestem zbiegłym synem nuklearnej bomby atomowej, jestem zapomnianym chłopcem świata, tym, który szuka i niszczy, to prawie idealny opis odzianego w skórzaną kurtkę, dowcipnego, tragicznego klauna, jakim jest Johnny Boy.
Masz wrażenie, że De Niro zdecydowanie znał postacie takie jak Johnny Boy, kiedy dorastał na ulicach Małych Włoch i jako taki był w stanie stworzyć odpowiednią ilość patosu w postaci, która nie boi się prawa, mafii lub śmierci, i który instynktownie wie, że trafi do piekła w wózku ręcznym, zanim opadną ostatnie kurtyny.
Życie tego chłopca (1993)
Umieszczenie psychotycznego De Niro w mundurze harcerza i obsadzenie go jako archetypowego ojczyma z piekła rodem to koszmar, a Michael Caton-Jones Życie tego chłopca , De Niro gra pozornie szanowanego, ale wręcz obłąkanego i sadystycznego Dwighta Hansena z krawędzią tak ostrą, że można by na niej podciąć skrzydła anioła.
Kiedy Tobias Wolf (młody Leonardo DiCaprio) po raz pierwszy spotyka Dwighta, wydaje się być miłym facetem i regularnie się śmieje, ale to wszystko jest fasadą. Po tym, jak Dwight bezpiecznie zabiera matkę Toby'ego tam, gdzie chce, pod swój dach, zaczyna traktować młodego Tobiasa z urazą graniczącą z psychozą.
Przez trzy długie lata Dwight rządzi grzędą żelaznym prętem i dręczy rodzinę swoim agresywnym zachowaniem i okropną grą na saksofonie. Sprawy idą do przodu przy słoiku musztardy, który zmienia De Niro w szalonego szaleńca, którego po prostu nie chciałbyś spotkać, gdy księżyc jest w pełni.
Dawno, dawno temu w Ameryce (1984)
Dobry aktor jest w stanie wyrazić kilka stron scenariusza dialogów samymi oczami i wyrazem twarzy, a w przypadku Sergio Leone Pewnego razu w Ameryce , De Niro właśnie to robi.
Do filmu, który w istocie dokumentuje upływ czasu i spustoszenie, jakie wyrządza on naszym przyjaźniom, marzeniom, ambicjom i ideałom, potrzebny jest aktor, który potrafi wyrazić pewne znużenie światem i potrafi portretować osobę obarczoną życiowym ciężarem żal. Występ De Niro w Pewnego razu w Ameryce jest dyskretny, tlący się, zrezygnowany i całkowicie przekonujący.
De Niro gra uzależnionego od opium gangstera o imieniu Noodles, który ze znużeniem spogląda wstecz na życie pełne złamanych obietnic i nieudanych przyjaźni. Niechronologiczny porządek filmu nadaje mu onirycznej jakości, a występ De Niro ma w sobie nieuchwytną, tajemniczą jakość.
Nietykalni (1987)
De Niro zawsze był dobrym aktorem, jeśli chodzi o reżyserów poszukujących przekonującego gangstera, ale w przypadku Briana De Palmy Nietykalni , gra najsłynniejszego gangstera ze wszystkich, Ala Capone.
Jeśli jest choć jedna cenna krytyka Nietykalni, chodzi o to, że De Niro po prostu nie ma wystarczająco dużo czasu na ekranie, ponieważ kiedy to robi, jest po prostu elektryczny w całej swojej odrażającej i władczej nikczemności. Ślimakowaty i sączący się zepsuciem z każdego pora, Capone De Niro jest zły do szpiku kości i równie śmiercionośny jak gniazdo żmij w zły dzień. Eliot Ness (Kevin Costner) może promieniować blaskiem prawości i nieprzekupności, ale to ciemność Capone i nikczemna sieć cieni hipnotyzuje widza.
Chłodny jak lód i jednocześnie gotujący się z wściekłości, Capone De Niro jest chodzącą wylęgarnią zaburzeń psychicznych, które zawsze mogą przerodzić się w wydarzenie na poziomie wyginięcia. Scena, w której Capone bije na śmierć jednego ze swoich ludzi kijem bejsbolowym na przyjęciu, nie zostanie szybko zapomniana.
Przylądek strachu (1991)
W remake’u Scorsese pt Przylądek Strachu , są pewne sceny, w których De Niro gra Maxa Cady'ego z całym urokiem, elokwencją i charyzmą południowego dżentelmena z innego czasu i innego miejsca. Co sprawia, że jego metamorfoza w obłąkanego dewianta w mgnieniu leniwego oka jest jeszcze bardziej przekonująca.
Kiedy Cady warczy kwestie, takie jak: Jestem Virgil i prowadzę cię przez bramy piekła. Jesteśmy teraz w Dziewiątym Kręgu, Kręgu Zdrajców. Zdrajcy kraju! Zdrajcy bliźniego! Zdrajcy Boga! Pan jest oskarżony o zdradę zasad wszystkich trzech! Po prostu wiesz, że strażnicy u bram rozumu złożyli broń i opuścili miasto.
Max Cady jest prawdopodobnie najbardziej zniszczonym czarterem, w jakim kiedykolwiek grał De Niro, a rozegrał kilka. Cady jest wytworem swojego środowiska, a to środowisko nazywa się piekłem. Nie ma zrozumienia, przebaczenia ani odkupienia dla postaci takiej jak Cady, jego wściekłość jest ślepa, kompletna i nieubłagana. De Niro nigdy nie wydawał się bardziej złośliwy.
Poznaj rodziców (2000)
Nie tak dawno temu nie umieściłbyś dziwacznej komedii i Roberta De Niro w tym samym wszechświecie, nie mówiąc już o tym samym filmie, ale „Mr. Intense” może nie grać tego dla śmiechu u Jaya Roacha Poznać rodziców , ale jego spięte i ekscentryczne maniery są idealną folią dla zabawnego faceta, takiego jak Ben Stiller, do odbicia.
De Niro, grający Jacka Byrnesa, jest opiekuńczym tatą narzeczonego Gaylorda Fockera (Stiller). Nie trzeba dodawać, że Byrnes nie lubi nieszczęsnego Fockera i zdecydowanie nie chce, aby taki geek poślubił jego księżniczkę. Byrnes jest nie tylko głęboko konserwatywny i nastawiony na swoje sposoby, ale jest także emerytowanym oficerem kontrwywiadu CIA i nie ufa Gaylordowi paranoją graniczącą z manią.
De Niro sprawdza się w tej roli, ponieważ delikatnie kpi z intensywności i zastraszającej prezencji, z której zasłynął, a także dlatego, że Poznać rodziców jest bardzo zabawnym filmem.
Kasyno (1995)
De Niro był tak dobry jak James Jimmy The Gent Conway Goodfellas sprawiedliwe było, że Scorsese dostarczył swojemu staremu kumplowi własną mafijną epopeję - Kasyno .
W ósmej kolaboracji między dwoma filmowymi towarzyszami De Niro grał szefa kasyna Sama Ace'a Rothsteina, a od sceny otwierającej, kiedy Ace zostaje wysadzony w powietrze, Kasyno jest zajebistym filmem. Występ De Niro jest bardziej makiaweliczny niż monstrualny, ale dobrze opisuje człowieka, który próbuje zachować spokój pod ogromną presją i dodatkowym ciężarem działań jego głęboko psychopatycznego przyjaciela Nicky'ego Santoro (Joe Pesci).
W Kasyno, De Niro daje jeden ze swoich najbardziej powściągliwych występów, aw Ace De Niro tworzy sympatyczną postać, której zwycięska kombinacja serca, cynizmu i sprytu ulicznego pozwala mu spędzać czas ze zwykłymi facetami i mieszać to z chuliganami.
Król komedii (1983)
De Niro jest jedną z najbardziej znanych osób na świecie, więc to ironia losu, że jedną z jego najbardziej pamiętnych kreacji jest rola Ruperta Pupkina, postaci, której neurotyczny apetyt na sławę za wszelką cenę jest żywy i bardziej psychotyczny niż kiedykolwiek wcześniej w dzisiejsza kultura zwariowana na punkcie celebrytów.
W Król komedii humor jest bardziej wywrotowy niż Poznać rodziców , a żarty o wiele mroczniejsze, ale to prawdopodobnie dlatego, że Pupkin jest dysfunkcyjnym desperado, dla którego porwanie jest tylko sposobem na zdobycie tego, czego chce ponad wszystko – sławę, sławę, śmiertelną sławę.
Rządzi mantrą, że tak jest Lepiej być królem przez jedną noc, niż palantem przez całe życie. Pupkin to chodząca bomba zegarowa niepewności i melodramatycznej przeciętności. Jest fantastą, który wierzy, jak wielu innych, że światowa sława i powszechne uznanie są na wyciągnięcie ręki. Kiedy nie nadchodzi, nie tyle ma fortunę na okup, ale słynną postać w postaci komika i gospodarza talk-show Jerry'ego Langforda (Jerry Lewis).
W Król komedii De Niro porusza się po linie między zaburzeniem osobowości typu borderline a całkowitym wyciem na księżycowe szaleństwo, aby uczynić Pupkina niezrównoważoną i przerażającą postacią, która będzie prześladować twoje myśli długo po zakończeniu filmu.
Ojciec chrzestny, część II (1974)
Grając młodszą wersję roli, w której zagrał Marlon Brando Ojciec chrzestny , De Niro nie zawodzi Ojciec chrzestny część II. W rzeczywistości szybuje jak orzeł i nadaje dodatkowy wymiar legendarnej karcie, jaką jest Vito Corleone.
De Niro, uosabiając samą esencję sycylijskiego zagrożenia, wnosi do roli Vito wrażliwość i wyważoną dzikość. Jest człowiekiem rodzinnym, ale jest także zabójcą i zrobi wszystko, aby dostać się tam, gdzie chce. Znany jest z tego, że chowa urazę, a ty stawiasz mu czoła na jego zgubę, ponieważ morderca jego ojca, Don Ciccio (Guiseppe Sillato), dowiaduje się na swój koszt.
Vito jest ściśle oldschoolowym, a De Niro przedstawia dylemat człowieka próbującego zrównoważyć rzeczywistość przemocy i ideał honoru. Vito chce wieść dobre życie, ale żeby to zrobić, do pewnego stopnia musi robić złe rzeczy, bardzo złe rzeczy. To sprzeczność, którą De Niro odsuwa z pewnością siebie.
Taksówkarz (1976)
W kulturze popularnej na palcach jednej ręki można policzyć outsiderów i samotników, którzy osiągnęli status niemal ikoniczny. Na czele stada byłby Holden Caulfield, a jego kolega generał w armii odmieńców byłby bohaterem filmu Scorsese Kierowca taksówki , Travis Bickle.
Kierowca taksówki jest w gruncie rzeczy głęboko apokaliptycznym filmem, a kreacja De Niro jest godna każdej apokalipsy. Travis to człowiek urodzony poza czasem w świecie, który się zepsuł. Jego próby zrozumienia horroru i korupcji, które go otaczają, i nadal kroić to jako zwykły facet, skutkują przygnębiającą serią spotkań, gdy Travis powoli traci rozum i ostatecznie godzi się z faktem, że Nie ma ucieczki, On' s Samotny człowiek Boży.
Kierowcy taksówek Mówisz do mnie, Ta scena była często parodiowana w kinie i jest ku temu powód. To naprawdę mrożące krew w żyłach i jedno z najlepszych przedstawień powolnego schodzenia człowieka w otchłań, jakie kiedykolwiek zarejestrowano w aparacie.
De Niro nigdy nie stworzył dziwniejszej, bardziej uderzającej lub naprawdę intrygującej postaci niż Travis Bickle. może powstrzymać się od stania się częścią horroru, którym gardzi.
-
A teraz, jeśli ta lista klasycznych występów De Niro nie sprawiła, że Twoja łódź się rozkołysała, a dusza poszybowała w górę, to wejdź na pokład i opowiedz nam, co robią filmy z udziałem największego żyjącego aktora na świecie.