I wojna światowa jest często pomijana w kinie w porównaniu z drugą wojną światową, a mimo to istnieje wiele wartościowych filmów, które opowiadają o tym wydarzeniu.
Jeśli chodzi o wielkie wojny, w filmach coraz więcej uwagi poświęca się II wojnie światowej. Większość ludzi wie o nazistowskich Niemczech i jest bardzo świadoma krajów, które utworzyły siły alianckie, które walczyły z mocarstwami Osi. Chociaż I wojna światowa nie była tak zabójcza jak jej kontynuacja, nazywana wówczas „Wielką Wojną” lub „Wojną kończącą wszystkie wojny”, była jednak ogromnym konfliktem globalnym, który doprowadził do mobilizacji ponad 70 milionów personelu wojskowego, i spowodował śmierć około 40 milionów ludzi.
POWIĄZANE: 10 najlepszych epopei z I wojny światowej (według IMDb)
Wiele filmów dotyczyło Wielkiej Wojny, większość z nich skupiała się na wysiłkach wojennych i głównych bitwach. Przez pryzmat kina współczesny widz może poznać okoliczności poprzedzające wojnę i towarzyszące jej, a także zrozumieć, dlaczego zalicza się ona do najkrwawszych konfliktów w historii.
Koń bojowy (2011)
W reżyserii Stevena Spielberga oraz z zespołem pod przewodnictwem Jeremy’ego Irvine’a w jego debiucie fabularnym, Koń wojenny opowiada historię Joey'a, gniadego konia pełnej krwi, który rozpoczyna życie pod opieką brytyjskiego nastolatka, zanim zostaje kupiony przez armię brytyjską. W ten sposób rozpoczyna podróż po Europie, doświadczając na własnej skórze okropności i złożoności wojny.
Równe części instynktowne i emocjonalne, Koń wojenny to epopeja w każdym calu: sentymentalna, tradycyjna i podnosząca na duchu. Podobnie jak większość filmów o I wojnie światowej, film ten przyjmuje zdecydowanie pro-potrójne podejście, co zademonstrował jego brytyjski bohater. Film jest technicznie zaawansowanym przedstawieniem wojny w Europie i jednym z najbardziej bezwstydnie idealistycznych wysiłków Spielberga.
Bardzo długie zaręczyny (2004)
Bardzo długie zaręczyny to francuski film romantyczny w reżyserii Jean-Pierre'a Jeuneta. Fabuła skupia się na młodej kobiecie, granej przez Audrey Tautou, która desperacko próbuje odnaleźć swojego narzeczonego, który mógł zginąć w akcji. Film powstał na podstawie powieści Sébastiena Japrisota z 1991 roku pod tym samym tytułem.
Film otworzył się na pozytywne recenzje, szczególnie pod względem wartości produkcyjnej. Bardzo długie zaręczyny jest niezwykły ze względu na przedstawienie francuskiej wsi po wojnie, a także ze względu na skorumpowany i brutalny francuski system wojskowy oraz surowe kary, jakie wymierzał dezerterom.
Testament młodości (2014)
Na podstawie wspomnień Very Brittain pod tym samym tytułem, Testament młodości opowiada historię Very, upartej młodej kobiety, która porzuca studia w Somerville College i zostawia swoją tradycyjną rodzinę, aby zostać pielęgniarką wojenną. W filmie występuje Alicia Vikander w roli Very, a w obsadzie znajdują się także Kit Harington, Colin Morgan i Konferencja w Egertonie .
Kwintesencja brytyjskiego dzieła z epoki, Testament młodości może nie dodać nic nowego do zatłoczonego i dobrze zdefiniowanego gatunku. Jednak dobra gra Vikandera pomaga ugruntować film, a narracja widziana oczami pielęgniarki rozstającej się z każdym mężczyzną w jej życiu oferuje wystarczająco odświeżający zwrot akcji oraz nowy i wartościowy punkt widzenia na wojnę.
1917 (2019)
Najnowszy dramat I wojny światowej, 1917 wyreżyserował Sam Mendes, który wraz z Krysty Wilson-Cairns napisał także scenariusz, oparty na historiach opowiedzianych mu przez dziadka, weterana I wojny światowej. Fabuła podąża za dwoma żołnierzami, którzy próbują przekazać ważną wiadomość, aby odwołać skazany na porażkę atak ofensywny.
POWIĄZANE: Najlepsze filmy Sama Mendesa według IMDb
Chwalony przez krytykę i uznawany za jeden z najlepszych filmów roku, 1917 zdobył wiele wyróżnień, w tym trzy Oscary. W filmie zastosowano długie ujęcia, co sprawia wrażenie, jakby całość składała się z dwóch ciągłych ujęć, co dodaje filmowi elementu realizmu. Przedstawienie wojny jest wciągające i skuteczne, co skutkuje surowym i urzekającym przedstawieniem brutalnej akcji za okopami.
Czerwony Baron (2008)
Manfred von Richthofen, znany również jako „Czerwony Baron”, był pilotem myśliwca w niemieckich siłach powietrznych podczas I wojny światowej. Jeden z najbardziej znanych pilotów wszechczasów, uznawany za asa wojny. Film, luźno oparty na jego życiu, opowiada o tym, jak von Richthofen (Mathias Schweighöfer) zakochuje się w brytyjskiej pielęgniarce (Lena Headey) i ponownie rozważa swoją rolę w wojnie.
Choć film pozwala na dużą swobodę twórczą i całkowicie fabrykuje romans pilota z pielęgniarką, pozostaje interesującą, aczkolwiek w pełni romantyczną eksploracją życia jednej z najsłynniejszych postaci w historii I wojny światowej.
Rów (1999)
W roli głównej Daniel Craig sprzed Bonda, Rów podąża za grupą młodych brytyjskich żołnierzy przygotowujących się do bitwy nad Sommą, jednego z najbardziej kontrowersyjnych i najbardziej śmiercionośnych konfliktów podczas wojny. Paul Nicholls, James D'Arcy, Cillian Murphy i Ben Whishaw występują wspólnie w filmie wyreżyserowanym przez Williama Boyda.
Historia nie była łaskawa dla bitwy nad Sommą. Rzeczywiście, debata na temat jego konieczności i znaczenia trwa do dziś. Film w emocjonalny sposób ukazuje emocje żołnierza, od niepokoju i oczekiwania po rozpacz, a nawet nudę. Akcja filmu, jak sugeruje tytuł, rozgrywa się w okopach i wywołuje klaustrofobię i wytrąca z równowagi, skutecznie oddając niepokój żołnierzy przed bitwą.
Och, co za cudowna wojna (1969)
Musicale i wojna nie są dwoma gatunkami, które zwykle idą w parze. Jednakże, Och, co za cudowna wojna udaje mu się je całkiem skutecznie wymieszać, tworząc sprytną i kąśliwą satyrę na wojnę. Wyreżyserowany przez Richarda Attenborough w jego debiucie fabularnym, występuje w ogromnej obsadzie, w skład której wchodzą między innymi Maggie Smith, Laurence Olivier, Vanessa Redgrave i Ian Holm.
Opowiada historię rodziny Smithów, której radosne spojrzenie na wojnę zmienia się, gdy trójka dzieci doświadcza okropności pola bitwy. Dowcipny i przejmujący, Och, co za cudowna wojna to film zdecydowanie antywojenny, który stylowo przekazuje swoje przesłanie, a jednocześnie zapewnia wyjątkowe spojrzenie na sposób postrzegania brytyjskiej klasy robotniczej podczas wojny.
Ścieżki chwały (1957)
Ścieżki chwały to antywojenny film z 1957 roku w reżyserii legendarnego Stanleya Kubricka. Na podstawie powieści Humphreya Cobba pod tym samym tytułem, w którym Kirk Douglas wciela się w pułkownika Daxa, który musi bronić dowodzonych przez siebie francuskich żołnierzy, którzy nie zgodzili się na samobójczy atak przed sądem wojskowym oskarżonym o tchórzostwo.
Rażący antymilitarny ton filmu wywołał wiele kontrowersji w momencie jego premiery. Chwalony za nowatorskie sekwencje bitew i mocno idealistyczny przekaz, Ścieżki chwały pozostaje jednym z najważniejszych i najbardziej transcendentalnych filmów o I wojnie światowej, zarówno dla kinomanów, jak i miłośników historii.
Lawrence z Arabii (1962)
Oparta na życiu brytyjskiego archeologa, oficera armii, dyplomaty i pisarza T.E. Lawrence, film opowiada o przeżyciach tytułowego bohatera w prowincjach Hejaz i Wielkiej Syrii Imperium Osmańskiego podczas I wojny światowej, w tym o jego zaangażowaniu w Arabską Radę Narodową.
Powszechnie uważany za jeden z najlepszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały, Lawrence z Arabii występuje Peter O'Toole w przedstawieniu, które magazyn Premiere uznał za najlepsze w historii. Wyjątkowy portret nacjonalizmu i walki o tożsamość w filmie pozostaje aktualny po dziś dzień, a jego wciągająca fabuła pozostaje głównym przedmiotem zainteresowania miłośników filmu. I chociaż film zawiera więcej niż kilka nieścisłości historycznych, z których najsłynniejsza jest ta dotycząca tytułowego bohatera, wartość produkcyjna filmu znakomicie odtwarza ostatnie dni Imperium Osmańskiego.
Wszystko cicho na froncie zachodnim (1930)
Film antywojenny sprzed Kodeksu, Na zachodzie bez zmian wyreżyserował Lewis Milestone na podstawie powieści Enricha Marii Remarque z 1929 roku pod tym samym tytułem. Fabuła opowiada o grupie młodych niemieckich żołnierzy, których szowinistyczny nauczyciel przekonuje do zaciągnięcia się do wojny.
Brutalny i wstrząsający film jest perfekcyjnym portretem makabrycznej wojny i jej skrajnego banału. Prowadzeni przez niezapomniany występ Lew Ayresa, Na zachodzie bez zmian uznawany jest za jeden z najbardziej makabrycznych i realistycznych portretów wojny, a doświadczenie to pozostaje potężne i aktualne 90 lat po pierwszej premierze na dużym ekranie.
DALEJ: 5 niedocenianych filmów o II wojnie światowej (i 5 niedocenianych filmów o Wietnamie)