Jeśli chodzi o wielkie wojny, w filmach zwraca się większą uwagę na II wojnę światową. Większość ludzi wie o nazistowskich Niemczech i jest bardzo świadoma krajów, które utworzyły siły alianckie, które walczyły z mocarstwami Osi. Chociaż nie tak śmiercionośna jak jej kontynuacja, I wojna światowa, nazywana wówczas „Wielką Wojną” lub „Wojną mającą zakończyć wszystkie wojny”, była wciąż ogromnym globalnym konfliktem, który doprowadził do mobilizacji ponad 70 milionów personelu wojskowego, i spowodowała śmierć około 40 milionów ludzi.
POWIĄZANE: 10 najlepszych eposów z I wojny światowej (według IMDb)
Wiele filmów dotyczyło Wielkiej Wojny, większość z nich skupiała się na działaniach wojennych i głównych bitwach. Poprzez pryzmat kina współcześni widzowie mogą poznać okoliczności, które doprowadziły do wojny i ją otaczają, rozumiejąc, dlaczego jest ona jednym z najbardziej śmiercionośnych konfliktów w historii.
Koń bojowy (2011)
W reżyserii Stevena Spielberga oraz z obsadą kierowaną przez Jeremy'ego Irvine'a w jego debiucie fabularnym, Koń wojenny opowiada historię Joeya, gniadego konia pełnej krwi, który zaczyna swoje życie pod opieką brytyjskiego nastolatka, zanim zostaje kupiony przez armię brytyjską. W ten sposób rozpoczyna podróż po Europie, doświadczając z pierwszej ręki okropności i zawiłości wojny.
Równe części trzewnej i emocjonalnej, Koń wojenny to epicka opowieść: sentymentalna, tradycyjna i podnosząca na duchu. Podobnie jak większość filmów z I wojny światowej, przyjmuje zdecydowane podejście pro-Triple Entente, zademonstrowane przez jego brytyjskiego bohatera. Film jest technicznie wykonaną eksploracją wojny w całej Europie i jednym z najbardziej bezwstydnie idealistycznych wysiłków Spielberga.
Bardzo długie zaręczyny (2004)
Bardzo długie zaręczyny to francuski film romantyczny w reżyserii Jean-Pierre'a Jeuneta. Podąża za młodą kobietą, graną przez Audrey Tautou, która desperacko próbuje odnaleźć swojego narzeczonego, który mógł zginąć w akcji. Film oparty jest na powieści Sébastiena Japrisota z 1991 roku pod tym samym tytułem.
Film otworzył się na pozytywne recenzje, zwłaszcza pod względem wartości produkcyjnej. Bardzo długie zaręczyny jest niezwykły ze względu na przedstawienie francuskiej wsi po wojnie, a także skorumpowany i brutalny francuski system wojskowy oraz surowe kary, jakie nakładał na dezerterów.
Testament młodości (2014)
Na podstawie wspomnień Very Brittain pod tym samym tytułem, Testament młodości opowiada historię Very, upartej młodej kobiety, która porzuca studia w Somerville College i opuszcza swoją tradycyjną rodzinę, aby zostać pielęgniarką wojenną. W filmie występuje Alicia Vikander jako Vera, aw obsadzie znaleźli się także Kit Harington, Colin Morgan i Konferencja Egertona .
Kwintesencja brytyjskiego dzieła z epoki, Testament młodości może nie dodać niczego nowego do zatłoczonego i dobrze zdefiniowanego gatunku. Jednak dobra rola Vikandera pomaga ugruntować film, a narracja widziana oczami pielęgniarki, która rozstaje się z każdym mężczyzną w jej życiu, oferuje wystarczająco odświeżający zwrot akcji i nowy, cenny punkt widzenia na wojnę.
1917 (2019)
Najnowszy dramat z I wojny światowej, 1917 został wyreżyserowany przez Sama Mendesa, który jest także współautorem scenariusza z Krysty Wilson-Cairns, opartego na historiach, które opowiedział mu jego dziadek, weteran I wojny światowej. Fabuła podąża za dwoma żołnierzami, którzy próbują przekazać ważną wiadomość, aby odwołać skazany na niepowodzenie atak ofensywny.
POWIĄZANE: Najlepsze filmy Sama Mendesa według IMDb
Chwalony przez krytyków i uznawany za jeden z najlepszych filmów roku, 1917 otrzymał wiele wyróżnień, w tym trzy Oscary. Film wykorzystuje długie ujęcia, aby wyglądało na to, że całość składa się z dwóch ciągłych ujęć, co dodaje elementu realizmu. Przedstawiona w nim wojna jest wciągająca i efektowna, co daje surowy i urzekający obraz brutalnej akcji za okopami.
Czerwony Baron (2008)
Manfred von Richthofen, znany również jako „Czerwony Baron”, był pilotem myśliwca w niemieckich siłach powietrznych podczas I wojny światowej. Jeden z najbardziej znanych pilotów wszechczasów, uważany jest za asa wojny. Film, luźno oparty na jego życiu, podąża za von Richthofenem, granym przez Matthiasa Schweighöfera, kiedy zakochuje się w brytyjskiej pielęgniarce, granej przez Lenę Headey, i ponownie rozważa swoją rolę w wojnie.
Choć film pozostawia wiele swobody twórczej i całkowicie sfabrykował romans pilota z pielęgniarką, pozostaje interesującą, choć w pełni romantyzowaną eksploracją życia jednej z najsłynniejszych postaci w historii I wojny światowej.
Wykop (1999)
W roli głównej Daniel Craig sprzed Bonda, Wykop śledzi grupę młodych brytyjskich żołnierzy, którzy przygotowują się do bitwy nad Sommą, jednego z najbardziej kontrowersyjnych i najbardziej śmiercionośnych konfliktów wojny. Paul Nicholls, James D'Arcy, Cillian Murphy i Ben Whishaw zagrają razem w filmie wyreżyserowanym przez Williama Boyda.
Historia nie była łaskawa dla bitwy nad Sommą. Rzeczywiście, debata trwa do dziś nad jego koniecznością i znaczeniem. Film maluje instynktowny obraz emocji żołnierza, które wahają się od niepokoju i oczekiwania do rozpaczy, a nawet nudy. Odbywający się, jak sugeruje tytuł, w okopach film jest klaustrofobiczny i niepokojący, skutecznie oddaje niepokój żołnierzy przed bitwą.
Och, jaka piękna wojna (1969)
Musicale i wojna nie są dwoma gatunkami, które zazwyczaj idą w parze. Jednakże, Och, jaka piękna wojna udaje się je z powodzeniem mieszać, tworząc przenikliwą i zjadliwą satyrę wojenną. Wyreżyserowany przez Richarda Attenborough w jego debiucie fabularnym, występuje w obsadzie, w skład której wchodzą między innymi Maggie Smith, Laurence Olivier, Vanessa Redgrave i Ian Holm.
Opowiada historię rodziny Smithów, której radosne spojrzenie na wojnę zmienia się po tym, jak troje dzieci doświadcza okropności pola bitwy. Dowcipny i przejmujący, Och, jaka piękna wojna to zdecydowanie antywojenny film, który stylowo przekazuje swoje przesłanie, jednocześnie zapewniając wyjątkowe spojrzenie na postrzeganie brytyjskiej klasy robotniczej podczas wojny.
Ścieżki chwały (1957)
Ścieżki chwały to antywojenny film z 1957 roku, wyreżyserowany przez legendarnego Stanleya Kubricka. Oparty na powieści Humphreya Cobba pod tym samym tytułem, Kirk Douglas wciela się w pułkownika Daxa, który musi bronić francuskich żołnierzy, którymi dowodzi, i którzy odmówili przeprowadzenia samobójczego ataku, przed sądem wojennym oskarżonym o tchórzostwo.
POWIĄZANY: Dr Strangelove 2 i 9 Więcej niezrealizowanych projektów Stanleya Kubricka, które mogłyby być świetne
Rażący antymilitarny ton filmu wzbudził wiele kontrowersji w momencie jego premiery. Chwalony za innowacyjne sekwencje bitew i zdecydowanie idealistyczne przesłanie, Ścieżki chwały pozostaje jednym z najważniejszych i najbardziej transcendentalnych filmów o I wojnie światowej zarówno dla kinomanów, jak i miłośników historii.
Lawrence z Arabii (1962)
Oparta na życiu brytyjskiego archeologa, oficera armii, dyplomaty i pisarza T.E. Lawrence, film opowiada o doświadczeniach tytułowego bohatera w prowincjach Hejaz i Wielkiej Syrii w Imperium Osmańskim podczas I wojny światowej, w tym o jego zaangażowaniu w Arabską Radę Narodową.
Powszechnie uważany za jeden z najlepszych filmów, jakie kiedykolwiek powstały, Lawrence z Arabii występuje w roli Petera O'Toole'a w przedstawieniu, które magazyn Premiere uznał za najlepsze w historii. Wyjątkowy obraz nacjonalizmu i walki o tożsamość w filmie jest aktualny do dziś, a wciągająca narracja pozostaje podstawą dla miłośników kina. I chociaż zawiera więcej niż kilka nieścisłości historycznych, najbardziej znanych w odniesieniu do tytułowego bohatera, wartość produkcyjna filmu znakomicie odtwarza ostatnie dni Imperium Osmańskiego.
Wszystko cicho na froncie zachodnim (1930)
Film antywojenny sprzed Code, Na zachodzie bez zmian wyreżyserował Lewis Milestone na podstawie powieści Enricha Marii Remarque'a z 1929 roku pod tym samym tytułem. Fabuła opowiada o grupie młodych niemieckich żołnierzy, których szowinistyczny nauczyciel przekonuje do zaciągnięcia się na wojnę.
Brutalny i wstrząsający film jest perfekcyjnym przedstawieniem okropności wojny i jej ostatecznej banalności. Prowadzony przez niezapomniany występ Lew Ayresa, Na zachodzie bez zmian plasuje się jako jeden z najbardziej makabrycznych i realistycznych przedstawień wojny, doświadczenie, które pozostaje mocne i aktualne, 90 lat po pierwszej premierze na dużym ekranie.
DALEJ: 5 niedocenianych filmów o II wojnie światowej (i 5 niedocenianych filmów o Wietnamie)