Ostatnia noc w Soho zbiera entuzjastyczne recenzje zarówno krytyków, jak i widzów, dodając kolejne piórko do uznanej czapki filmograficznej Edgara Wrighta. Na tle innych jego komedii i thrillerów film wydaje się być na samym szczycie.
POWIĄZANE: 10 faktów zza kulis o ostatniej nocy w Soho
Twierdzenie to może być poparte sposobem, w jaki Wright połączył gatunki i przezwyciężył własne znane tropy. Stylowa eksploracja przeszłości w narracji, wraz z elementami technicznymi, takimi jak zdjęcia i scenografia, również zwiększają potencjał Ostatnia noc w Soho bycia kultowym ulubieńcem w przyszłości.
Miesza różne gatunki
Zwykle Edgar Wright jest znany jako niezłomny twórca absurdalnej komedii, co widać w przypadku niektórych najlepszych postaci z trylogii Cornetto i Scott Pilgrim kontra Świat . Chwila Dziecko Kierowca okazało się, że eksperymentował z gatunkami thrillerów i napadów Ostatnia noc w Soho który wydobywa to, co najlepsze z jego mieszania gatunków.
Zaczyna się jako tajemnica podróżująca w czasie, a następnie zawiera motywy psychologicznego horroru, ostatecznie kierując się w stronę terytorium slashera. To są nowe gatunki dla Wrighta, ale zdecydowanie wydaje się, że czuje się komfortowo z takim podejściem i dzięki jego reżyserii podnosi ono dramatyczny potencjał filmu.
Ma doskonałą równowagę stylu i treści
Jak widać już z trailera, Ostatnia noc w Soho to film, który emanuje tonami stylu. Migające światła, muzyka w stylu vintage, długie ujęcia, szybki montaż, jasne kostiumy i inne tego typu elementy sprawiają, że film staje się wciągającą tajemnicą.
POWIĄZANY: 10 filmów do obejrzenia dla miłośników mody
Jednak oprócz błyskotliwych efektów wizualnych i surrealistycznych motywów, Wright zawiera w sobie również głęboko ludzką historię, ujawniając jednocześnie ciemną stronę show-biznesu, równoważąc styl z treścią w swojej mrocznej historii.
Jego postacie mają emocjonalną głębię
Scott Pilgrim, Shaun i Baby to jedne z najbardziej pamiętnych postaci Edgara Wrighta. Jednak osoby te zwykle polegają na swoim śmiertelnie poważnym humorze, a nawet na swojej społecznej niezręczności, aby się wyróżnić. Jeśli chodzi o Ostatnia noc w Soho , Wright tworzy postacie z większą liczbą warstw i emocji.
Zarówno Ellie, jak i Sandy próbują ułożyć sobie dobre życie w Londynie, pokonując jednocześnie napotykane przeszkody. Aby stworzyć własną tożsamość, muszą wspólnie walczyć z toksycznymi ludźmi, istotami nadprzyrodzonymi i siłami podróżującymi w czasie. Pomimo większych elementów narracji, dwaj bohaterowie mają głęboko osobiste łuki, które mogą sprawić, że widzowie poczują wobec nich emocje i empatię.
Podważa powszechne tropy Edgara Wrighta
Edgar Wright jest znany ze swoich charakterystycznych tropów, które często powtarzają się w jego filmach. Należą do nich takie elementy, jak szybka edycja, akcje zsynchronizowane z utworami oraz wskazówki świetlne i dźwiękowe.
Takie tropy widać nawet w Ostatnia noc w Soho, choć w nieco przewrotny sposób. Na przykład edycja wydobywa więcej klimatów thrillerów zamiast być wykorzystywana do celów komediowych. Ponownie wydaje się, że wskazówki audiowizualne są czymś więcej niż wyborami stylistycznymi i są bardzo istotne dla założenia podróży w czasie. W ten sposób Edgar Wright wymyśla siebie na nowo w swoim najnowszym filmie fabularnym.
To list miłosny do lat 60
Zupełnie jak Easter Egg-heavy Quentina Tarantino Pewnego razu w Hollywood , Wright opiera się zarówno na popularnych, jak i niejasnych aluzjach do dawnej popkultury, która miała na niego wpływ. Jednocześnie film ujawnia możliwość toksycznej romantyzacji przeszłości.
Główna bohaterka, Eloise aka Ellie, szuka portalu do chwalebnej przeszłości, ale w końcu odkrywa, że ta właśnie przeszłość może ją w końcu zabić. Jednak niezależnie od tragicznej historii, film jest wyraźnym hołdem złożonym dekadzie oraz całemu stylowi i muzyce, która się z nią wiązała, nie wspominając o spuściźnie okresu w londyńskim Soho.
Scenografia Marcusa Rowlanda jest oszałamiająca
Worldbuilding odgrywa ważną rolę w filmie tak ambitnym jak Ostatnia noc w Soho, a scenografia Marcusa Rowlanda jednocześnie oddaje splendor i chorobliwość klimatycznej scenerii filmu.
POWIĄZANE: Zabić drozda i 9 innych najlepszych hollywoodzkich filmów z lat 60
Czy to skrzypiący dom panny Collins, czy projekcja w jasnym kinie Piorun , dekoracje pozostają wierne tematom i scenerii filmu. Stylowa scenografia zapewnia atrakcyjne wizualnie tła, które niewątpliwie zapewniają dobre wrażenia teatralne. Jest to sprzeczne z innymi filmami Wrighta, takimi jak Wysyp żywych trupów I Kierowca dziecka, jako takie filmy zawierały zamiast tego bardziej zapadające w pamięć ujęcia z bliska, a nie panoramiczne pomniejszenia Soho wspaniałe zestawy.
Ma kultową ścieżkę dźwiękową
Od The Kinks do The Who ścieżka dźwiękowa filmu wydobywa to, co najlepsze z epoki, w której się toczy. Brytyjski jazz i rock wydają się być powracającymi gatunkami, a każdy utwór służy określonemu celowi i pasuje do chaotycznego tonu narracji. Nawet piosenki wydają się być odniesieniami same w sobie, ponieważ sam film nosi nazwę piosenki o tym samym tytule, a inna piosenka nosi imię bohaterki, Eloise.
Wykonanie Tony'ego Hatcha przez Anyę Taylor-Joy Śródmieście jest oczywiście wisienką na torcie, ponieważ służy jako jej piosenka na przesłuchanie w nocnym klubie. Piosenki w filmach Edgara Wrighta łączone są z wielką dbałością o szczegóły, ale Ostatnia noc w Soho wydaje się być bardziej skomplikowany i tematyczny niż inne.
Zawiera zróżnicowaną obsadę
Filmy Edgara Wrighta zawsze szczyciły się gwiazdorskimi zespołami, ale Ostatnia noc w Soho wydaje się być idealną mieszanką talentów New Age i starszych niezłomnych.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów Thomasina McKenzie według Rotten Tomatoes
Thomasin McKenzie i Anya Taylor-Joy już w młodym wieku udowodnili swoje umiejętności aktorskie i twórczą wszechstronność. Jeśli chodzi o Matta Smitha, wydaje się on emanować przebiegłością i nikczemnością, co przypomina jego chwalony przez krytyków portret księcia Karola w Korona . Podobnie weterani, tacy jak Terence Stamp i Diana Rigg, dopełniają obsadę swoimi znakomitymi kreacjami.
Zdjęcia Chung-Hoon Chunga są niezapomniane
Lata 60. ożywają w Ostatnia noc w Soho w dużej mierze dzięki zdjęciom Chung-hoon Chunga. Opierając się na swoich doświadczeniach z Mroczne, pokręcone filmy Park Chan-Wook i To duologia, Chung jest biegły w tworzeniu niepokojącej atmosfery. Jego współpraca z Wrightem pomaga odróżnić ten film od innych konwencjonalnych horrorów.
Przejścia od jasnych odcieni czerwieni i błękitu do przyćmionego, obskurnego podbrzusza londyńskich ulic sprawiają, że Ostatnia noc w Soho tym bardziej ekscytujące. Chwila Dziecko Kierowca wyróżnia się edytorsko, Soho może plasować się na szczycie filmów Edgara Wrighta, jeśli chodzi o zdjęcia.
To niekonwencjonalne podejście do Londynu
Edgar Wright przedstawia Londyn z lat 60. jako krainę wielkich możliwości, jednocześnie ukazując okropności tego miasta. Dla Ellie Londyn wydaje się być miejscem, w którym może spełnić wszystkie swoje marzenia o byciu projektantką mody. Ale w swojej podróży spotyka osądzających przyjaciół, przerażających taksówkarzy i agresywnych mężczyzn z przeszłości Londynu.
Przy tak wielu filmach celebrujących brytyjskie miasto, historia Wrighta próbuje przedstawić jego dwoistą naturę. I chociaż w innych filmach Wrighta często pojawia się Londyn, Ostatnia noc w Soho pokazuje bardziej emocjonalne, szorstkie elementy.
DALEJ: 10 najlepszych seriali telewizyjnych i filmów rozgrywających się w (nowoczesnym) Londynie