Z filmami takimi jak Zbrodnie przyszłości zajmując się rozbudowanymi scenami wnętrzności, horrorem ciała i tematem ludzkiego potwora, horrory wydają się być coraz bardziej skomplikowane z każdym kolejnym filmem. To prawda, że bez wątpienia istnieje publiczność dla bardziej złożonych wpisów z tego gatunku, ale jest też sztuka utrzymywania rzeczy w prostocie i prostocie.
Nie wszystkie horrory potrzebują rozprawy psychologicznej, rozwlekłej fabuły, a nawet pomocy sił nadprzyrodzonych lub paranormalnych, aby były przerażające. Czasami najbardziej przerażające horrory potrzebują złych ludzi robiących złe rzeczy lub grupy ofiar w obliczu zagrożenia potencjalną śmiercią i katastrofą.
Teksańska masakra piłą mechaniczną (1974)
Klasyczny slasher Tobe Hoopera zyskał w niektórych kręgach złą reputację i często jest uważany za jeden z najbardziej niepokojących horrorów tego gatunku. To powiedziawszy, Teksańska masakra piłą mechaniczną naprawdę nie tak makabryczny i krwawy, jak niektórzy widzowie mogliby podejrzewać. Nie oznacza to jednak, że nie zasłużył na swój niesławny status.
POWIĄZANE: 10 najlepszych horrorów dla nastolatków, według Rankera
Film o wieśniaczych kanibali zamieniających ludzi w grilla jest dość przerażający na papierze, a stwierdzenie, że wiele słynnych scen z filmu nie jest niepokojących, byłoby nieprawdziwe. Ale utrzymuje ten opis przy użyciu skromnego budżetu, kreatywnej scenografii i kinematografii oraz zaskakująco mało rozlewu krwi.
Szczęki (1974)
Jeśli jest jedna rzecz, którą każdy zabiera ze Stevena Spielberga Szczęki , to ogromny rekin, który czai się w wodzie. Oparty na powieści Petera Benchleya sposób, w jaki jeden wielki biały prawie zrujnował miasto Amity Island, jest z pewnością godny filmu.
Przerażenie pochodzi po prostu z prawie całkowicie niewidocznego rekina czającego się w wodach. Jednak prawdziwymi czarnymi charakterami tej historii są burmistrz i jego załoga, którzy nie zamykają plaż, podczas gdy głodny drapieżnik czyha na ich wodach. „Krzykniesz „rekin” i mamy panikę czwartego lipca. to słowa, które skazują kilku pływaków na wodnisty grób.
Nędza (1990)
Sztuka naśladuje życie, a to zdanie można wyjątkowo powiedzieć o thrillerze Stephena Kinga o wymuszonej bliskości, Nieszczęście . Jako odzwierciedlenie zmagań autora z waleczną i krytyczną publicznością, zarówno książka, jak i film pokazują, że czasami najwięksi fani mogą być najsurowszymi krytykami. A to nie zawsze jest dobre.
Nieszczęście spada na barki dwojga ludzi, Paula Sheldona (James Caan) i Annie Wilkes (Kathy Bates). Annie jest obłąkaną fanką dzieł swojego ulubionego autora i po przeczytaniu rękopisu jego ostatniej powieści zmusza go do pisania na całe życie. To taki uproszczony scenariusz, ale przywołuje na myśl jedne z najbardziej przerażających występów w tym gatunku.
Złapać zabójcę (1992)
Czasami prawda jest dziwniejsza niż fikcja i film Złapać zabójcę jest doskonałym przykładem. Ten telewizyjny horror nie opiera się na graficznych przedstawieniach przemocy i nagości ani nie potrzebuje obłąkanej Kathy Bates ani gigantycznego rekina. Wszystko, co musi zrobić, to ujawnić prawdziwą narrację sprawy Johna Wayne'a Gacy'ego urzeczonej publiczności.
Chociaż jest to przede wszystkim zapowiadane jako biograficzna relacja z prawdziwej sprawy kryminalnej, film przedstawia sprawę w sposób, który byłby idealny do dramatycznej produkcji horroru. Mówiąc najprościej, jest to kinowe podejście do jednej z najbardziej przerażających zbrodni w historii Ameryki.
Milczenie owiec (1991)
Podobnie jak poprzedni wpis, Milczenie owiec czerpie inspirację z rzeczywistych spraw FBI. Chociaż ten jest najpierw horrorem, a drugim dramatem kryminalnym, wydaje się bardziej osadzony w rzeczywistości dzięki zastosowaniu agentów kryminalistycznych, technik dochodzeniowych i skupieniu się na rozwiązywaniu przestępstw w fabule.
POWIĄZANY: 10 najbardziej niepokojących zgonów w horrorach, według Reddita
To poczucie rzeczywistości powstrzymuje ten film przed przesadą. W końcu Thomas Harris wyciągnął wnioski z rzeczywistej sprawy Eda Geina. Nawet z niezapomnianą rolą Hannibala Lectera w wykonaniu Anthony'ego Hopkinsa, jest to wciąż ugruntowana produkcja, która jest wystarczająco mrożąca krew w żyłach, by zachować swój status horroru.
Wolałbyś (2012)
Wolałbyś bierze ludzkie motywacje związane z pieniędzmi, strachem i głodem i łączy je w jedną niesamowicie niepokojącą kolację, która sprawi, że kilku widzów będzie się wiercić na swoich miejscach. Jedną rzeczą jest widzieć, jak zamaskowany maniak dopuszcza się aktów przemocy na żałosnej ofierze, ale co innego patrzeć, jak robią to sami.
Film jest jakby bardziej kontrolowany i gustowny Piła , jako sadystyczny dobroczyńca grany przez Jeffery'ego Combsa zaprasza zespół ofiar potrzebujących pieniędzy do własnej gry w śmierć dla swojej pokręconej rozrywki. Półrealistyczny, ale wystarczająco upiększony, aby uzasadnić potrzebę niewiarygodnie stylizowanych występów.
Cicho (2016)
Cicho można rozważyć, co by się stało, gdyby Mike Flanagan wyreżyserował film Johna Carpentera Halloween . Zabiera podstawowe elementy zamaskowanego zabójcy i ostatniej dziewczyny sam w domu, ale umieszcza je w filmie, który bawi się zmysłami wzroku i słuchu widza w sposób, który tylko zwiększa intensywność inwazji na dom.
Bohaterka filmu, Maddie, jest głucha, a dźwiękowe otoczenie filmu wykorzystuje to, aby przekazać otoczenie i jego przerażenie. To sensoryczna gra w kotka i myszkę, która opiera się na atmosferze, a nie na spektaklu, aby osiągnąć czynnik strachu. Ucieczka to nazwa gry.
Diabeł przez cały czas (2020)
Jak wspomniano wcześniej, czasami najstraszniejsze horrory są po prostu o złych ludziach robiących złe rzeczy. Diabeł cały czas to południowy gotyk, który zajmuje się dokładnie tym, a widzowie zasadniczo mają wybór pokręconych historii dotyczących różnych niesmacznych postaci na południu Ameryki.
POWIĄZANE: 10 niedocenianych psychologicznych horrorów, według Rankera
Seryjni mordercy i złowrogi ministrowie są na porządku dziennym w tym pełnym gwiazd oryginału Netflix, a wszystko to połączone z genialną narracją i niewielkim lub żadnym poleganiem na jumpscare, panderingu lub efektach specjalnych. W swej istocie jest to studium charakterów pokręconych jednostek i zbrodni, które popełniają. Wszystko, co publiczność może zrobić, to usiąść i oglądać.
Zielony pokój (2015)
Pomysł punk-rockowego zespołu, który styka się z grupą neonazistów w zgniłym, starym barze, na papierze może brzmieć jak wciągający film akcji, ale Zielony pokój zapewnia naprawdę przekonujący i przejmujący terror, gdy zespół walczy o przetrwanie.
Prosty charakter fabuły to scenariusz w złym miejscu i czasie z grupą ludzi, którzy najpierw zabijają, a później zadają pytania. Rzeczywistość zagrożenia jest tym, co naprawdę sprzedaje historię, nawet jeśli zawiera naprawdę przerażającą kreację Sir Patricka Stewarta.
Mój przyjaciel Dahmer (2017)
Na podstawie powieści graficznej o tym samym tytule, Mój przyjaciel Dahmer odsłania kurtynę i służy jako komiksowa historia jednego z najbardziej niesławnych seryjnych morderców w Ameryce. Zarówno powieść, jak i film pochodzą z prawdziwej relacji Johna „Derfa” Backderfa, który dorastał i jako młody człowiek chodził do szkoły z Dahmerem.
Horror bierze się zarówno z przedstawionego w filmie terroru psychicznego, jak i wiedzy o losie Dahmera. Obserwowanie niepokojącego i niestabilnego młodego mężczyzny, który popełni swój niesławny szał morderstwa, jest podobne do oglądania, jak płonie lont bomby, wiedząc, że to tylko kwestia czasu.
DALEJ: 10 najlepszych gotyckich horrorów według Reddita