Era ciszy była świetnym czasem dla ekspresjonistycznego i eksperymentalnego horroru. Oto 10 niemych horrorów, które nadal przerażają.
Choć może brakować im bezpośredniości ich współczesnych odpowiedników, horrory z epoki niemej zestarzały się lepiej niż większość innych gatunków. Intymność, jaką zapewniają zwykle klaustrofobiczne dekoracje, dobrze łączy się z oniryczną prezentacją, jaką zapewniają nieziemskie i ekspresjonistyczne wizualizacje. Nawet gdy zmienia się wrażliwość, a społeczeństwa dostosowują się, pierwotny lęk przed nieznanym i niewidzialnym, który powoduje, że widzowie wrzeszczą z przerażenia, pozostaje niezmienny.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów o duchach ostatnich pięciu lat
Era niemej pełna jest przerażających horrorów, które będą nadal aktualne w 2020 r., nawet jeśli znalezienie niektórych znaczących premier staje się coraz trudniejsze. Oto 10 niemych horrorów, które warto dziś wyśledzić.
Pies andaluzyjski (1929)
Ściśle mówiąc, Pies andaluzyjski nie jest horrorem; jednakże zdarza się również, że zawiera jedną z najbardziej niepokojących sekwencji otwierających wszechczasów. Daje to chaotyczny przepływ, szokujące obrazy i nielogiczną strukturę narracji Pies andaluzyjski koszmarny ton, który utrzymuje się przez cały krótki, 21-minutowy czas trwania.
Pies andaluzyjski to eksperymentalny film niezależny, który nawet po tylu latach wciąż potrafi wywołać u widzów dyskomfort.
Czarownica (1922)
Häxan: Czary przez wieki eksploruje informacje historyczne zdobyte dzięki artefaktom, takim jak Wahadło stworzyć arcydzieło horroru.
Prezentowany w formie filmu dokumentalnego, Czarownica koncentruje się wokół często destrukcyjnych reakcji ludzkości na rzeczy, których nie rozumie, ujętych w procesach o czary zrodzonych z braku wiedzy o chorobach psychicznych. Jego obrazy wciąż prześladują dzisiaj, choć Czarownica tematy są ponadczasowe.
Widmowy wagon (1921)
Choć jest to bardziej psychologiczne studium charakteru niż zwykły horror, Powóz widmo umiejętnie kreuje poczucie grozy, gdy główny bohater, alkoholik imieniem David, przeżywa na nowo kluczowe momenty ze swojego życia, będąc na krawędzi śmierci.
POWIĄZANE: 10 świetnych horrorów, które zaskakująco podnoszą na duchu
Tytułowy powóz jest naprawdę przerażający i trzyma się wyjątkowo dobrze, podobnie jak ucieleśnienie Śmierci, które na nim jeździ. Powóz widmo to niesamowita opowieść ostrzegawcza o alkoholizmie, zachowaniach autodestrukcyjnych i żalu.
Ręce Orlaka (1924)
Robert Wiene to nazwisko, o którym warto pamiętać, jeśli chodzi o wczesne horrory i Ręce Orlaka plasuje się wśród jego najlepszych. Po wypadku słynny pianista Orlac zostaje bez rąk, a w ich miejsce przeszczepiane są ręce straconego mordercy. Ta informacja doprowadza Orlaca do szaleństwa, gdy zaczyna odczuwać gwałtowne pragnienia.
Chociaż ma swoje ekspresjonistyczne akcenty, Ręce Orlaka w wielu scenach ma zaskakująco stonowany ton. Ta dychotomia tylko sprawia, że pogrążenie się Orlaca w szaleństwie jest jeszcze bardziej niepokojące, co dodatkowo potęguje hipnotyzujący zwrot Conrada Veidta w roli pianisty.
Strona szaleństwa (1926)
Japoński horror, który pierwotnie uważano za zagubiony w czasie, Strona szaleństwa to zapadające w pamięć studium o tym, jak strach i emocje mogą kształtować rzeczywistość. Dzięki emocjonalnej grze aktorskiej, niesamowitej scenografii i kostiumom oraz mocnemu scenariuszowi, Strona szaleństwa tworzy przeżycie, które zapada w pamięć i jest tragiczne.
Poczucie winy po latach złego traktowania, które doprowadziło do zamknięcia jego żony w ośrodku dla psychiatrów, mąż podejmuje pracę jako woźny, aby być bliżej niej. W końcu zaczynają rozwijać się w nim fantazje, które grożą rozerwaniem tkaniny oddzielającej fikcję od faktów.
Upadek domu Usherów (1928)
Nie mylić z filmem krótkometrażowym Jeana Epsteina, który ukazał się w tym samym roku Upadek domu Usherów to gotyckie arcydzieło oparte na cenionym opowiadaniu Edgara Allana Poe. Bezimienny mężczyzna zostaje zaproszony przez Rodericka Ushera do Usher House, rezydencji na skraju upadku. Roderick zafiksował się na punkcie obrazu swojej żony Madeline i posunął się nawet do przekonania, że każde pociągnięcie pędzla odbiera kolejną część jej esencji.
Upadek domu Usherów to eksperymentalny horror, w którym atmosfera jest ważniejsza od logiki, a reżyseria Epsteina doskonale łączy się ze scenografią, ukazując Dom Usherów jako żywą istotę. Film momentami jest niemal piękny, choć w ten sam sposób, w jaki koszmar jest tylko nieznacznie oddzielony od snu.
Golem: jak przyszedł na świat (1920)
Jedyny wpis pt Golem trylogia, która przetrwała upływ czasu, Golem: Jak przyszedł na świat jest jednym z najwcześniejszych przykładów niemieckiego ekspresjonizmu. Golem ma wiele podobieństw do Frankensteina , ponieważ obie historie skupiają się na pragnieniu ludzkości odgrywania roli Boga.
W tym przypadku rabin budzi golema, aby chronić swoją społeczność przed zagrożeniem ze strony Cesarstwa Rzymskiego. Naturalnie nie wszystko idzie zgodnie z planem, choć film jest nieco bardziej optymistyczny niż Frankensteina .
Nosferatu: Symfonia grozy (1922)
Jak zapewne wie każdy, kto kiedykolwiek uczęszczał na zajęcia filmowe, F. W. Murnau Nosferatu to jeden z najbardziej szanowanych horrorów wszechczasów. Luźno oparty na książce Brama Stokera Dracula , Nosferatu reprezentuje niemiecki ekspresjonizm w najlepszym wydaniu, a chorowicie wyglądający hrabia Orlok wyrobił sobie pozycję jednego z największych antagonistów kina.
Choć nie jest to szczególnie przerażające, Nosferatu ustanowić standard dla wampiry w kinie. Tak naprawdę można by postawić tezę, że nie powstał jeszcze film, który przedstawiałby wampiry w tak przerażający sposób, jak ten klasyk z 1922 roku.
Nieznane (1927)
Choć może nie tak sławny jak w latach 25 Upiór w operze , 1927 rok Nieznane ma prawdopodobnie najlepszą grę aktorską Lona Chaneya i jest doskonałym przykładem wrodzonego talentu Toda Browninga do reżyserowania horrorów. Alonzo grany przez Chaneya to złodziej udający bezrękiego artystę cyrkowego, który zakochuje się w asystentce swojego aktora, Nanonie, która tak się składa, że boi się ludzi z bronią.
Aby zachować tajemnicę, a także zdobyć miłość Nanon, Alonzo posuwa się do niesamowitych i szalonych kroków. Trzeci akt to pokaz psychicznego i psychologicznego horroru, który może poszczycić się znakomitą grą Chaneya i niezliczoną liczbą zwrotów akcji, z których każdy jest bardziej szokujący od poprzedniego.
Gabinet doktora Caligari (1920)
Niezrozumiała scenografia, nieludzkie cienie, niewygodne kąty kamery, makabryczne morderstwa i autorytatywny szaleniec, Gabinet doktora Caligari to najważniejszy niemiecki film ekspresjonistyczny, który powinien obejrzeć każdy, kto choć trochę interesuje się horrorem.
Wyreżyserowany przez Roberta Wiene’a klasyk z 1920 roku opowiada historię obłąkanego hipnotyzera, który wykorzystuje lunatyka jako narzędzie do morderstwa; przynajmniej tak się wydaje na początku historii. Podobnie jak kilka najlepszych horrorów z epoki niemej, Gabinet doktora Caligari interesuje się postrzeganiem rzeczywistości i kruchością zdrowia psychicznego; co ważniejsze, jest to wpływowy film, który w 2020 roku nadal będzie wyjątkowym i przerażającym zegarkiem.
DALEJ: 10 zapomnianych horrorów z lat 70., które były doskonałe