Chociaż może im brakować bezpośredniości swoich współczesnych odpowiedników, horrory z epoki niemej zestarzały się lepiej niż większość innych gatunków. Intymność zapewniana przez zwykle klaustrofobiczne dekoracje dobrze łączyła się z oniryczną prezentacją zapewnianą przez nieziemskie i ekspresjonistyczne wizualizacje. Nawet gdy wrażliwość się zmienia, a społeczeństwa dostosowują, pierwotne lęki przed nieznanym i niewidzialnym, które powodują, że widzowie krzyczą z przerażenia, pozostają niezmienne.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów o duchach ostatnich pięciu lat
Cicha era jest pełna przerażających horrorów, które nadal są skuteczne w 2020 roku, nawet jeśli niektóre godne uwagi wydania stają się coraz trudniejsze do zlokalizowania. Oto 10 niemych horrorów, które warto dziś śledzić.
Pies andaluzyjski (1929)
Ściśle mówiąc, Pies andaluzyjski nie jest horrorem; jednak zdarza się również, że zawiera jedną z najbardziej niepokojących sekwencji otwierających wszechczasów. Jego chaotyczny przebieg, szokujące obrazy i nielogiczna struktura narracji dają Pies andaluzyjski koszmarny ton, który trwa przez cały krótki 21-minutowy czas pracy.
Pies andaluzyjski jest eksperymentalnym filmem niezależnym, który nawet po tylu latach wciąż potrafi sprawić, że widzowie poczują się nieswojo.
Czarownica (1922)
Häxan: Witchcraft przez wieki bada informacje historyczne zdobyte dzięki artefaktom, takim jak Wahacz stworzyć arcydzieło horroru.
Prezentowany jako dokument, Czarownica koncentruje się na często destrukcyjnych reakcjach ludzkości na rzeczy, których nie rozumieją, ujętych w procesy czarownic zrodzone z braku wiedzy o chorobach psychicznych. Jego obrazy wciąż nawiedzają dzisiaj, podczas gdy Czarownica motywy są ponadczasowe.
Przewóz widmo (1921)
Chociaż bardziej psychologiczne studium postaci niż zwykły horror, Widmowy powóz fachowo tworzy poczucie lęku, gdy główny bohater, alkoholik o imieniu David, przeżywa na nowo kluczowe momenty ze swojego życia na krawędzi śmierci.
POWIĄZANE: 10 świetnych horrorów, które są zaskakująco podnoszące na duchu
Tytułowy powóz jest naprawdę przerażający i trzyma się wyjątkowo dobrze, podobnie jak ucieleśnienie Śmierci, które na nim jeździ. Widmowy powóz to niesamowita opowieść ostrzegająca przed alkoholizmem, autodestrukcyjnymi zachowaniami i żalem.
Ręce Orlaka (1924)
Robert Wiene to nazwisko warte zapamiętania, jeśli chodzi o wczesne horrory i Ręce Orlaka zalicza się do jego najlepszych. Po wypadku, w którym słynny pianista Orlac zostaje pozbawiony rąk, w ich miejsce przeszczepiane są ręce straconego mordercy. Ta informacja doprowadza Orlaca do szaleństwa, gdy zaczyna rozwijać gwałtowne pragnienia.
Chociaż ma swoje ekspresjonistyczne akcenty, Ręce Orlaka uderza w zaskakująco uziemiony ton w wielu scenach. Ta dychotomia sprawia, że pogrążanie się Orlaca w szaleństwie staje się jeszcze bardziej niepokojące, co dodatkowo potęguje hipnotyzujący zwrot Conrada Veidta jako pianisty.
Strona szaleństwa (1926)
Japoński horror, który pierwotnie uważano za zaginiony w czasie, Strona szaleństwa to przejmujące studium o tym, jak strach i emocje mogą kształtować rzeczywistość. Dzięki emocjonującej grze aktorskiej, niesamowitym scenografiom i kostiumom oraz mocnemu scenariuszowi, Strona szaleństwa tworzy doświadczenie, które jest niezapomniane i tragiczne.
Poczucie winy po latach złego traktowania doprowadziło do zamknięcia żony w zakładzie dla obłąkanych, mąż podejmuje pracę jako woźny, aby być bliżej niej. W końcu zaczyna rozwijać fantazje, które grożą rozerwaniem tkaniny oddzielającej fikcję od rzeczywistości.
Upadek domu Usherów (1928)
Nie należy mylić z filmem krótkometrażowym wydanym w tym samym roku, Jeana Epsteina Upadek rodu Usherów to gotyckie arcydzieło oparte na szanowanym opowiadaniu Edgara Allana Poe. Bezimienny mężczyzna zostaje zaproszony przez Rodericka Ushera do Usher House, rezydencji na skraju upadku. Roderick zafiksował się na obrazie swojej żony, Madeline, posuwając się do przekonania, że każde pociągnięcie pędzla odbiera kolejną część jej esencji.
Upadek rodu Usherów to eksperymentalny horror, który przedkłada atmosferę nad logikę, a reżyseria Epsteina wspaniale łączy się ze scenografią, aby przedstawić Usher House jako żywą istotę. Film jest momentami prawie piękny, choć w taki sam sposób, w jaki koszmar jest tylko nieznacznie oderwany od snu.
Golem: jak przyszedł na świat (1920)
Jedyny wpis o Golem trylogia, która przetrwała upływ czasu, Golem: jak przyszedł na świat jest jednym z najwcześniejszych przykładów niemieckiego ekspresjonizmu. Golem ma wiele podobieństw do Frankensteina , ponieważ obie historie koncentrują się na pragnieniu ludzkości, by bawić się w boga.
W tym przypadku rabin budzi Golema, aby chronić swoją społeczność przed zagrożeniem ze strony Imperium Rzymskiego. Oczywiście sprawy nie do końca układają się zgodnie z planem, chociaż film jest nieco bardziej optymistyczny niż Frankensteina .
Nosferatu: symfonia grozy (1922)
Jak zapewne wie każdy, kto kiedykolwiek uczęszczał na zajęcia filmowe, F. W. Murnau Nosferatu to jeden z najbardziej szanowanych horrorów wszechczasów. Luźno oparty na powieści Brama Stokera Drakula , Nosferatu reprezentuje niemiecki ekspresjonizm w najlepszym wydaniu, a chorowicie wyglądający hrabia Orlok zdobywa sobie miejsce jako jeden z największych antagonistów kina.
Chociaż nie jest szczególnie przerażający, Nosferatu ustanowić normę dla wampiry w kinie. W rzeczywistości można argumentować, że jeszcze nie powstał film, który przedstawia wampiry w tak przerażający sposób, jak ten klasyk z 1922 roku.
Nieznany (1927)
Chociaż może nie tak sławny jak 1925 Upiór w operze , 1927r Nieznane ma prawdopodobnie najlepsze aktorstwo Lona Chaneya, a także jest doskonałym przykładem wrodzonego talentu Toda Browninga do reżyserowania horrorów. Alonzo grany przez Chaneya to złodziej przebrany za cyrkowca bez rąk, który zakochuje się w asystentce swojego występu, Nanonie, która tak się składa, że boi się ludzi z bronią.
Aby zachować swój sekret, a także zdobyć miłość Nanon, Alonzo posuwa się do niesamowitych i szalonych rzeczy. Trzeci akt to majstersztyk psychicznego i psychologicznego horroru, który szczyci się genialną grą Chaneya i niezliczonymi zwrotami akcji, z których każdy jest bardziej szokujący niż poprzedni.
Gabinet doktora Caligari (1920)
Niezrozumiała scenografia, nieludzkie cienie, niewygodne kąty kamery, makabryczne morderstwa i autorytatywny szaleniec, Gabinet dr Caligari to definitywny niemiecki film ekspresjonistyczny i pozycja obowiązkowa dla każdego, kto choć trochę interesuje się horrorem.
Wyreżyserowany przez Roberta Wiene'a klasyk z 1920 roku opowiada historię obłąkanego hipnotyzera, który wykorzystuje lunatyka jako narzędzie do morderstwa; przynajmniej wydaje się, że dzieje się to na początku historii. Podobnie jak kilka najlepszych horrorów z epoki niemej, Gabinet dr Caligari interesuje się postrzeganiem rzeczywistości i kruchością zdrowia psychicznego; co ważniejsze, jest to wpływowy film, który nadal jest wyjątkowym i przerażającym zegarkiem w 2020 roku.
DALEJ: 10 zapomnianych horrorów z lat 70., które były doskonałe