Mistrz suspensu Alfred Hitchcock wprowadził na duży ekran różnorodne przerażające postacie, z których wiele przetrwało próbę czasu.
Obsada impresjonistów Alistair McGowan jako głos Alfreda Hitchcocka w nadchodzącym dokumencie Nazywam się Alfred Hitchcock podkreśla, jak ukochany pozostaje Mistrz Suspensu. Minęły 42 lata od śmierci Hitchcocka, a mimo to jego filmy wciąż są oglądane, studiowane, naśladowane i cieszą się widzami i filmowcami na całym świecie.
Dużą częścią nieustającej fascynacji twórczością Hitchcocka zawsze byli jego bohaterowie. Ale choć jego bohaterowie często są nieprawdopodobnymi bohaterami, to złoczyńcy naprawdę wywarli wpływ na widzów i kino jako całość. Hitchcock zachował niesamowity talent do podkreślania przerażających aspektów swoich bohaterów Wąsy postanowił określić, który z nich jest najstraszniejszy.
Uwaga: listy rankingowe są głosowane przez fanów, są aktualne i nadal gromadzą głosy, więc niektóre rankingi mogły ulec zmianie po tej publikacji.
Norman Bates - Psychoza (1960)
Kiedy Alfred Hitchcock Psychol pojawił się w kinach w 1960 roku, z kilku powodów otworzył nowe możliwości. Film był owiany tajemnicą do tego stopnia, że widzowie zostali poproszeni o nie zdradzanie zakończenia innym. Ostatecznie ujawniono, że postać Normana Batesa grana przez Anthony'ego Perkinsa jest zabójcą filmu, a gatunek horroru zrobił ogromny krok naprzód.
Powiązane: 10 najbardziej przejmujących cytatów Alfreda Hitchcocka
Nawet dzisiaj widok Batesa w peruce dzierżącego nóż rzeźniczy w sukience swojej zmarłej matki jest całkowicie przerażający. Być może wynika to z cichej i powściągliwej postaci, jaką Bates gra przez większość klasycznego filmu, ale kiedy widzowie dowiadują się, że jego matka dawno nie żyje, historia naprawdę układa się w całość i pozostaje w widzach długo po napisach końcowych.
Pani Danvers - Rebecca (1940)
Choć nie jest tak powszechnie postrzegany, jak niektóre późniejsze dzieła Hitchcocka, Rebeka oferuje mrożącego krew w żyłach antagonistę w postaci gospodyni, pani Danvers. Nie chcąc zaakceptować faktu, że jej pracodawca, Maxim de Winter, ożenił się ponownie po śmierci jego pierwszej żony Rebeki, pani Danvers gra w gry psychologiczne, torturując nową matkę.
Rebeka oferuje fanom mocne spojrzenie na talent Hitchcocka do wywoływania psychologicznego przerażenia. Chociaż jego kariera była znana właśnie z tej umiejętności, Rebeka prawdopodobnie widzi go u progu prawdziwego opanowania tej techniki. Pani Danvers jest pod tym względem idealną antagonistką, udowadniając, że prawdziwy strach można wywołać bez potworów i seryjnych morderców.
Ptaki - Ptaki (1963)
Horror o złych ptakach może wydawać się śmieszny, ale legendarny hit Hitchcocka z 1963 roku doskonale zrealizował tę koncepcję. Po przybyciu do nadmorskiego miasteczka Bodega Bay Melanie Daniels (Tippi Hedren) wraz z rodziną Brenner zostają zakładnikami różnych ptaków żądnych krwi.
Potrzeba wyjątkowego reżysera, aby stworzyć to, co Hitchcockowi udało się osiągnąć Ptaki . Obserwowanie mew i wron zwracających się przeciwko ludziom nie jest łatwym zadaniem, głównie dlatego, że ptaki nie są dla większości aż tak przerażające. Produkcja była dla Hedrena niezwykle uciążliwa, gdyż Hitchcock zmusił go do zniesienia gniewu prawdziwych ptaków, w wyniku czego powstał bardzo niepokojący klasyk.
Brandon Shaw – Lina (1948)
Nakręcony prawie w całości za jednym ujęciem, z kilkoma subtelnymi cięciami, Lina to jedno z największych osiągnięć Hitchcocka. Historia opowiada o dwóch nowojorskich mieszkańcach, Brandonie Shawie i Philipie Morganie, którzy zabijają przyjaciela tylko dla tego doświadczenia. Z wielu powodów wyprzedził swoją epokę. Lina pozostaje równie niepokojący, co wciągający.
Jeśli chodzi o Brandona i Philipa, to Brandon jest mózgiem morderczego spisku. Nie tylko ma ochotę zamordować przyjaciela, ale także rozkoszuje się następstwami, organizując przyjęcie, podczas gdy ciało leży w skrzyni. Jego okropne zachowanie i wyrachowana łatwość, z jaką Brandon to robi, czynią go całkowicie niesympatyczną i naprawdę przerażającą postacią.
Lars Thorwald – Okno na podwórze (1954)
Tylna szyba był drugim z czterech kultowych dzieł Hitchcocka we współpracy z legendarnym aktorem Jamesem Stewartem. Prosta, ale niezwykle efektowna fabuła filmu przedstawia przykutego do łóżka fotoreportera L.B. Jefferies (Stewart) odkrywa, że jego sąsiad popełnił morderstwo.
Lars Thorwald jest sąsiadem, o którym mowa, i chociaż mieszkają w oddzielnych budynkach, widzowie obserwują, jak surowy zabójca odkrywa, gdzie jest Jeffries. Jakby mało było widzów odkrywających, że Thorwald jest zabójcą, jego niesamowite, powolne ruchy i bezlitosna mina są niezapomniane.
Robert Rusk – Szał (1972)
Ten londyński thriller był przedostatnim filmem fabularnym w niezrównanej karierze Hitchcocka i oferował poziom brutalności niespotykany wcześniej w jego filmach. Dusiciel krawatów Robert Rusk dokonuje napaści seksualnych i zabija swoje ofiary, wrabiając przy tym byłego barmana. To przerażający, często niepokojący film i niedoceniana pozycja obowiązkowa dla fanów Hitchcocka.
Być może najbardziej niepokojące w Rusku jest to, że jest tak niesamowicie pewny siebie, że aż do samozadowolenia. Nie ma szacunku dla kobiet, którym bezdusznie odbiera życie, co skutkuje mrożącym krew w żyłach profilem zabójcy. Motyw niewłaściwego mężczyzny Hitchcocka – dominujący w wielu jego filmach, wywołuje zupełnie inne wrażenie Szał , prawdopodobnie z powodu czysto złej osobowości Ruska, która zyskała na znaczeniu.
Phillip Vandamm - Północ na północny zachód (1959)
Legenda kina James Mason doskonale wykorzystał swój spokojny i metodyczny styl gry, tworząc jednego z największych złoczyńców kina w postaci Phillipa Vandamma. Łagodnie wychowany dyrektor ds. reklamy Roger Thornhill (Cary Grant) zostaje wzięty za szpiega i zostaje porwany przez zbirów Vandamma, rozpoczynając pełną napięcia przejażdżkę po kraju.
Najbardziej frustrujące w przypadku Vandamma (przynajmniej dla Thornhilla) jest to, że nie chce uwierzyć, że trafił na niewłaściwego mężczyznę. Moment, w którym Vandamm wyjawia uwięzionemu Thornhillowi, że albo przyznaje się do prawdy, albo umiera, oznacza bardzo specyficzną zmianę w North By Northwest’s ton. Od tego momentu zimna obojętność Vandamma znacznie podnosi stawkę filmu.
Wujek Charlie – Cień wątpliwości (1943)
Wydany w 1943 r., Cień wątpliwości dodatkowo ilustruje rosnącą zdolność Hitchcocka do utrzymywania publiczności w napięciu. Film opowiada historię morderczego złodzieja Charlesa Oakleya (znanego również jako Wujek Charlie), który udaje się do domu swojej siostry i jej rodziny. Tam prawda o jego postępowaniu staje się jasna dla jego nastoletniej siostrzenicy.
Powiązane: 10 filmów i scen telewizyjnych parodiujących Psychozę Alfreda Hitchcocka
Nie ma wątpliwości, że wujek Charlie jest niebezpiecznym zabójcą, ale w porównaniu z innymi antagonistami Hitchcocka wypada o wiele mniej wytwornie. Nie oznacza to jednak, że Charlie nie jest przerażający – jego wstręt do starszych kobiet naznacza go jako tak nieprzyjemną postać, że każdy jego ruch wydaje się nieprzewidywalny i stale może prowadzić do morderstwa.
Bruno Antony – Nieznajomi w pociągu (1951)
Wraz z początkiem lat pięćdziesiątych Hitchcock wszedł w etap, który wielu fanów uważa za najważniejszy w swojej karierze. W jego filmach coraz głębiej zgłębiano koncepcję morderstwa, m.in Nieznajomi w pociągu skupiając się na zmartwionym młodym mężczyźnie przekonanym, że można popełnić morderstwo doskonałe.
Powiązane: 9 najlepszych niemych filmów Hitchcocka według IMDb
Naturalnie, każda postać, która skupia się na morderstwie, będzie przerażająca. Kluczowa różnica w przypadku Bruna polega jednak na tym, że całkowicie ulega on złudzeniu i żyje w fantazji. Dodajmy do tego jego dziwną relację z matką, a postać, delikatnie mówiąc, jest niestabilna. Niezależnie od tego, jak słabo przemyślany jest jego plan, Bruno jest zdeterminowany, by zabić.
Tony Wendice – Wybierz M jak morderstwo (1954)
Kiedy była gwiazda tenisa Tony Wendice dowiaduje się, że jego żona ma romans, obmyśla plan jej zamordowania. Jest to, delikatnie mówiąc, szczególnie mroczna tematyka i choć nie jest to jeden z największych hitów Hitchcocka, wciąż dostarcza mnóstwo napięcia.
Chociaż Wendice jest przebiegły i podstępny w kontaktach z mężczyzną, którego szantażuje, by zabił swoją żonę, tym, co odróżnia go od innych złoczyńców Hitchcocka, jest jego niechęć do samodzielnego popełnienia tego czynu. To przerażające widzieć kogoś tak opętanego pomysłem, ale plan Wendice nie jest mocny. Prawdopodobnie najbardziej przerażająca w nim jest jego lekkomyślność.
Dalej: 10 najlepszych filmów Noir według Letterboxda