Odlew impresjonistów Alistair McGowan jako głos Alfreda Hitchcocka w nadchodzącym dokumencie Nazywam się Alfred Hitchcock podkreśla, jak bardzo ukochany pozostaje Mistrz Suspensu. Minęły 42 lata od śmierci Hitchcocka, a mimo to jego filmy wciąż są oglądane, studiowane, naśladowane i cieszą się nimi widzowie i filmowcy na całym świecie.
Dużą częścią ciągłej fascynacji twórczością Hitchcocka zawsze byli jego bohaterowie. Ale chociaż jego bohaterowie są często nieprawdopodobnymi bohaterami, to złoczyńcy naprawdę zrobili różnicę dla publiczności i kina jako całości. Hitchcock zachował niesamowity talent do podkreślania przerażających aspektów swoich postaci wąsy postanowiła określić najstraszniejsze z nich.
Uwaga: Listy rankingowe są głosowane przez fanów, na żywo i nadal gromadzą głosy, więc niektóre rankingi mogły ulec zmianie po tej publikacji.
Norman Bates - Psycho (1960)
Kiedy Alfred Hitchcock Psychopata pojawił się w kinach w 1960 roku, otworzył nowe możliwości z kilku powodów. Film był owiany tajemnicą, do tego stopnia, że widzowie zostali poproszeni o nie psucie innym zakończenia. Postać Normana Batesa grana przez Anthony'ego Perkinsa została ostatecznie ujawniona jako zabójca filmu, a gatunek horroru zrobił ogromny krok naprzód.
Powiązane: 10 najbardziej przejmujących cytatów Alfreda Hitchcocka
Nawet dzisiaj widok noszącego perukę Batesa dzierżącego nóż rzeźnicki w sukience swojej zmarłej matki jest całkowicie przerażający. Być może wynika to z cichej i powściągliwej postaci, którą Bates gra przez większość klasycznego filmu, ale kiedy widzowie dowiadują się, że jego matka od dawna nie żyje, historia naprawdę układa się na swoim miejscu i pozostaje z widzami długo po napisach końcowych.
Pani Danvers - Rebecca (1940)
Chociaż nie jest tak powszechnie postrzegany, jak niektóre późniejsze prace Hitchcocka, Rebeka oferuje mrożącego krew w żyłach antagonistę w postaci gospodyni, pani Danvers. Nie chcąc zaakceptować faktu, że jej pracodawca, Maxim de Winter, ożenił się ponownie po śmierci swojej pierwszej żony Rebeki, pani Danvers gra w psychologiczne gry, aby torturować nową matkę.
Rebeka oferuje fanom mocne spojrzenie na talent Hitchcocka do wywoływania psychologicznego przerażenia. Chociaż jego kariera była znana właśnie z tej umiejętności, Rebeka prawdopodobnie widzi go u progu prawdziwego opanowania tej techniki. Pani Danvers jest pod tym względem idealną antagonistką, udowadniając, że prawdziwy strach można wywołać bez potworów i seryjnych morderców.
Ptaki - Ptaki (1963)
Horror o ptakach, które się zepsuły, może wydawać się śmieszny, ale legendarny hit Hitchcocka z 1963 roku perfekcyjnie zrealizował tę koncepcję. Po przybyciu do nadmorskiego miasteczka Bodega Bay Melanie Daniels (Tippi Hedren) i rodzina Brennerów zostają zakładnikami różnych ptaków żądnych krwi.
Potrzeba specjalnego rodzaju filmowca, aby osiągnąć to, co udało się osiągnąć Hitchcockowi Ptaki . Obserwowanie, jak mewy i wrony zwracają się przeciwko ludziom, nie jest łatwym wyczynem, głównie dlatego, że większość ptaków nie jest aż tak przerażająca. Produkcja była niezwykle bolesna dla Hedrena, który został zmuszony przez Hitchcocka do znoszenia gniewu prawdziwych ptaków, co zaowocowało bardzo niepokojącym klasykiem.
Brandon Shaw - Lina (1948)
Nakręcony prawie w całości w jednym ujęciu, z kilkoma subtelnymi cięciami, Lina jest jednym z największych osiągnięć Hitchcocka. Historia opowiada o dwóch mężczyznach z Nowego Jorku, Brandonie Shawie i Philipie Morganie, którzy zabijają przyjaciela tylko dla doświadczenia. Wyprzedzając swoje czasy z wielu powodów, Lina pozostaje równie niepokojący, co wciągający.
Pomiędzy Brandonem i Philipem, to Brandon jest mózgiem morderczego spisku. Nie tylko jest chętny do zamordowania przyjaciela, ale także rozkoszuje się następstwami, organizując przyjęcie, podczas gdy ciało siedzi w skrzyni. Jego przerażające zachowanie i wykalkulowana łatwość, z jaką Brandon to robi, czynią go całkowicie niesympatyczną i naprawdę przerażającą postacią.
Lars Thorwald - Tylne okno (1954)
Tylna szyba była drugą z czterech kultowych kolaboracji Hitchcocka z legendarnym aktorem Jamesem Stewartem. Prosta, ale bardzo efektowna fabuła filmu przedstawia przykutego do łóżka fotoreportera L.B. Jefferies (Stewart) odkrywa, że jego sąsiad popełnił morderstwo.
Lars Thorwald jest sąsiadem, o którym mowa, i chociaż obaj mieszkają w oddzielnych budynkach, widzowie obserwują, jak surowy zabójca odkrywa, gdzie jest Jeffries. Jakby publiczność odkrywająca, że Thorwald jest zabójcą, nie wystarczyła, jego niesamowite, powolne ruchy i bezlitosne miny są niezapomniane.
Robert Rusk – Szał (1972)
Ten thriller, którego akcja rozgrywa się w Londynie, był przedostatnim filmem w niezrównanej karierze Hitchcocka i oferował stopień brutalności, jakiego nie widziano wcześniej w jego filmach. Krawat Dusiciel Robert Rusk dokonuje napaści seksualnych i zabija swoje ofiary, wrabiając przy tym byłego barmana. To przerażający, często niepokojący film i niedoceniana pozycja obowiązkowa dla fanów Hitchcocka.
Być może najbardziej niepokojące w Rusku jest to, że jest tak niesamowicie pewny siebie, aż do samozadowolenia. Nie ma żadnego szacunku dla kobiet, którym bezdusznie odbiera życie, co skutkuje mrożącym krew w żyłach profilem zabójcy. Temat niewłaściwego człowieka Hitchcocka – powszechny w wielu jego filmach, wydaje się zupełnie inny Szał , prawdopodobnie z powodu czystej złej osobowości Ruska, która zyskała na znaczeniu.
Phillip Vandamm - na północ od północnego zachodu (1959)
Legenda ekranu James Mason doskonale wykorzystał swój spokojny i metodyczny styl aktorski, aby stworzyć jednego z największych złoczyńców kina, Phillipa Vandamma. Po tym, jak został wzięty za szpiega, łagodnie wychowany dyrektor ds. reklamy, Roger Thornhill (Cary Grant), zostaje porwany przez bandytów Vandamma, rozpoczynając pełną napięcia awanturę.
Najbardziej frustrujące w przypadku Vandamma (przynajmniej dla Thornhilla) jest to, że nie chce uwierzyć, że ma niewłaściwego człowieka. Moment, w którym Vandamm wyjawia uwięzionemu Thornhillowi, że albo przyznaje się do prawdy, albo umiera, oznacza bardzo specyficzną zmianę w North By Northwest ton. Od tego momentu zimna obojętność Vandamma znacznie podnosi stawkę filmu.
Wujek Charlie - Cień wątpliwości (1943)
Wydany w 1943 r., Cień wątpliwości dodatkowo ilustruje rosnącą zdolność Hitchcocka do utrzymywania publiczności w napięciu. Film opowiada historię morderczego złodzieja Charlesa Oakleya (znanego również jako Wujek Charlie), który podróżuje do domu swojej siostry i jej rodziny. Tam prawda o jego postępowaniu staje się jasna dla jego nastoletniej siostrzenicy.
Powiązane: 10 filmów i scen telewizyjnych, które parodiują Psychozę Alfreda Hitchcocka
Nie ma wątpliwości, że wujek Charlie jest niebezpiecznym zabójcą, ale w porównaniu z innymi antagonistami Hitchcocka wypada o wiele mniej dopracowany. Nie oznacza to jednak, że Charlie nie jest przerażający – jego wstręt do starszych kobiet sprawia, że jest tak nieprzyjemną postacią, że każdy jego ruch wydaje się nieprzewidywalny i ciągle może doprowadzić do morderstwa.
Bruno Antony – Nieznajomi z pociągu (1951)
Wraz z początkiem lat pięćdziesiątych Hitchcock wkroczył w etap, który wielu fanów uważa za najważniejszy w swojej karierze. Pojęcie morderstwa było coraz głębiej eksplorowane w jego filmach, m.in Nieznajomi W Pociągu skupiając się na niespokojnym młodym człowieku przekonanym, że można popełnić morderstwo doskonałe.
Powiązane: 9 najlepszych niemych filmów Hitchcocka według IMDb
Oczywiście każda postać, która skupia się na morderstwie, będzie przerażająca. Kluczowa różnica w stosunku do Bruno polega jednak na tym, że jest całkowicie zwiedziony i żyje w fantazji. Dodaj do tego jego dziwną relację z matką, a postać jest co najmniej niestabilna. Bez względu na to, jak źle przemyślany jest jego plan, Bruno jest zdeterminowany, by zabić.
Tony Wendice - Wybierz M jak morderstwo (1954)
Kiedy były gwiazdor tenisa Tony Wendice dowiaduje się, że jego żona ma romans, obmyśla plan zamordowania jej. Delikatnie mówiąc, jest to szczególnie mroczna tematyka i chociaż nie jest to jeden z największych hitów Hitchcocka, wciąż zapewnia mnóstwo napięcia.
Chociaż Wendice jest przebiegły i podstępny w kontaktach z mężczyzną, którego szantażuje w celu zabicia swojej żony, tym, co odróżnia go od innych złoczyńców Hitchcocka, jest jego niechęć do popełnienia tego czynu. To przerażające widzieć kogoś tak opętanego pomysłem, ale plan Wendice nie jest mocny. Prawdopodobnie najbardziej przerażająca w nim jest jego lekkomyślność.
Dalej: 10 najlepszych filmów noir według Letterboxd