Od X po The Love Witch — te doskonałe filmy dokładają wszelkich starań, aby wyglądać jak najbardziej klasycznie i staroświecko.
Top Gun: Maverick ostatnio nostalgicznie i przekonująco przywołał estetykę lat 80. z pierwszego filmu, nie ukrywając jednak wpływu współczesności, poruszając takie kwestie, jak automatyzacja i parytet technologiczny. Niektóre filmy mają na celu przeniesienie widzów w przeszłość poprzez przedstawienie staromodnej narracji poprzez scenografię, zdjęcia lub montaż.
W takich przypadkach filmy chcą przedstawić bardzo specyficzną sytuację lub okres, który wymaga wciągającego doświadczenia. Nie chodzi tylko o fotografowanie w czerni i bieli, ale o manipulowanie starymi technikami lub dokonywanie kreatywnych wyborów, aby celowo wyglądać przestarzało.
Ostatnia noc w Soho (2021)
Zły i energiczny Ostatnia noc w Soho to hołd Edgara Wrighta złożony klasycznemu Giallo (włoskie slashery z domów artystycznych), wykorzystujący żywe czerwone i niebieskie światła, aby kontrastować dzisiejszy Londyn z jego tajemniczą przeszłością, aż do momentu, w którym wszystko się zderzy. Film opowiada historię początkującego projektanta mody, któremu w tajemniczy sposób udaje się przenieść do lat 60. oczami oszałamiającej niedoszłej piosenkarki. Kiedy przeszłość wychodzi na jaw i nie jest tak efektowna, jak się spodziewała, marzycielska fantazja zamienia się w absolutny koszmar.
Powiązane: 10 horrorów opartych na snach, które przyprawią Cię o koszmary
Pierwsza połowa filmu skupia się wyłącznie na estetyce, ale kiedy Ostatnia noc w Soho wreszcie zagłębia się w horror, wykorzystanie typowych dla Giallo konwencji pięknie komponuje się z tajemnicą i nadaje narracji bardzo zniewalający, staromodny ton, w taki sposób, że nawet momenty osadzone w teraźniejszości przypominają Londyn z lat 60-tych.
Złota Rękawica (2019)
Jeden z najbardziej niepokojących filmów ostatnich lat, pt. Złota Rękawica to niemiecki film o Fritzu Honce, prawdziwym seryjnym mordercy, który w latach 70. terroryzował ulice Hamburga. Film jest wciągającym przeżyciem, pozwala zanurzyć się w życiu Honki, gdy ten brutalnie poluje na biedne kobiety i składuje ich ciała na strychu swojego mieszkania.
Złota Rękawica scenografia jest tak uważna, że widzowie niemal mogą poczuć zgniły zapach rozkładającego się mieszkania Honki. Poza tym jest to dokładny portret Hamburga z lat 70., w którym narracja przedstawia życie i tradycje klas niższych w tamtych czasach oczami autodestrukcyjnego psychopaty.
Pamiątka (2019)
Pamiątka to na wpół autobiograficzne arcydzieło Joanny Hogg, dlatego chciała mieć pewność, że wszystko będzie wyglądało dokładnie tak, jak zapamiętała. W obiektywie Davida Raedekera Londyn z lat 80. przedstawiony jest w oniryczny, przestarzały sposób, gdy nieśmiała studentka szkoły filmowej stara się zrównoważyć swoją ambitną karierę z pełnym emocji związkiem z osobliwym starszym mężczyzną.
Sceneria filmu jest fantastyczna i stanowi największą atrakcję w dwóch równoległych narracjach, które mają miejsce w Pamiątka: szalone relacje między studentką szkoły filmowej a jej kochankiem i jej pośpieszne wysiłki, aby nadążyć za studiami. Film, dzięki nutom metajęzyka, wykonuje niesamowitą robotę, sprawiając, że widzowie mają wrażenie, że są świadkami tamtych czasów u boku głównego bohatera.
Czarownica miłości (2016)
Czarownica Miłości to rodzaj filmu, który w pełni angażuje się w bitwę: w hołdzie złożonym horrorom z lat 60. XX wieku ukazuje genialne wykorzystanie twardego oświetlenia, aby przywołać estetykę lat 60. Aby jeszcze bardziej zmanipulować obraz, film nakręcono na taśmie 35 mm, a odbitki wykonano bezpośrednio z negatywu, co nadało kolorym idealnie staromodny wygląd.
Powiązane: 10 horrorów opartych na amerykańskim folklorze
Film opowiada historię współczesnej wiedźmy, która używa swoich zaklęć, aby rozkochać w sobie mężczyzn, co ma zabójcze konsekwencje. Choć fabuła jest dość ciekawa, to oprawa wizualna robi wrażenie Czarownica Miłości wyróżniają się we współczesnych konwencjach horroru, a użycie koloru czerwonego jest oszałamiające.
X (2022)
Najnowszy film Ti Westa bawi się typowymi slasherowymi tropami i składa hołd niskobudżetowym klasykom horroru, takim jak Teksańska masakra piłą mechaniczną I Wzgórza mają oczy . W filmie grupa młodych filmowców postanawia nakręcić film dla dorosłych na wiejskich terenach Teksasu, na posesji należącej do starszego małżeństwa skrywającego mroczne pragnienia.
Prowadząc do typowego rozlewu krwi w slasherach, film dzięki świetnej rozbudowie przybliża widzom atmosferę lat 70. X pokazuje także zdjęcia rozgrywające się w filmie w przestarzały sposób, z technikami montażu przypominającymi aspekty amatorskich filmów niskobudżetowych z ubiegłego wieku.
Koń turyński (2011)
Béla Tarr to uznany bułgarski reżyser znany ze swoich filmów wywrotowych, w tym trwającego 7:30 godzin Głos szatana z . Koń Turyński po raz kolejny oferuje swoje rewolucyjne znaki towarowe w filmie, który sprawia wrażenie, jakby utknął w czasie kilkadziesiąt lat temu.
Akcja osadzona w XIX w. Koń Turyński podąża za biednym rolnikiem i jego córką, gdy potężna wichura i odmowa pracy przez maltretowanego konia oznaczają upadek ich melancholijnej rutyny. Filozoficzne studium wiecznego powrotu bytu, czarno-biała kinematografia i minimalistyczna oprawa więzią widza w tym beznadziejnym upływie czasu. To rodzaj filmu, który z łatwością mógłby zostać wydany w epoce niemej, ale zadziałałby tylko wtedy, gdyby towarzyszyła mu orkiestra grająca zapadającą w pamięć ścieżkę dźwiękową, z której korzystał Tarr.
Każdy chce trochę!! (2016)
Jeśli istnieje jeden reżyser, który wie, jak radzić sobie z czasem, to Richard Linklater i Każdy chce trochę!! przenosi widzów z powrotem do gorącego lata 1980 roku w Teksasie. W narracji pozbawionej fabuły film jest wielkim spotkaniem grupy studentów pierwszego roku i ich weteranów drużyny baseballowej, którzy przygotowują się do rozpoczęcia nowego semestru w college'u.
Powiązane: 10 kultowych postaci Richarda Linklatera, uszeregowanych według inteligencji
Niezależnie od teraźniejszości, film nie nawiązuje nawet do typowych tropów z najnowszych filmów, których akcja rozgrywa się w latach 80-tych. Głównym celem jest po prostu uchwycenie esencji tamtych czasów i robi to całkiem nieźle dzięki swojej staromodnej historii i minionemu zestawowi bohaterów.
Pizza Lukrecjowa (2021)
Ten nominowany do Oscara film Paula Thomasa Andersona, jeden z najlepszych filmów 2021 roku, jest jego interpretacją wdzięku lat 70., który wywarł tak duży wpływ na jego dzieciństwo. Z wyraźnymi odniesieniami do twórczości George’a Lucasa Amerykańskie graffiti , Pizza Lukrecyjna przedstawia postacie dorastające, zakochujące się i (zwłaszcza) biegające po kalifornijskiej dolinie San Fernando na początku lat 70-tych.
Powiązany:
Chaotyczne, choć przypadkowe wydarzenia w filmie przedstawiają zarówno postacie fikcyjne, jak i prawdziwe. Nawet jeden z bohaterów, Gary Valentine, wzorowany jest na amerykańskim producencie filmowym i telewizyjnym Garym Goetzmanie. Wśród innych popularnych postaci z lat 70. w filmie znajdują się Jon Peters i Joel Wachs. Pizza Lukrecyjna ukazuje także ważne konteksty historyczne, takie jak kryzysy gazowe, które spowodowały wówczas spustoszenie w Kalifornii.
Dom diabła (2009)
Mniej znany horror Ti Westa przywraca konwencjonalne konwencje z lat 80., tworząc powolną narrację, która procentuje w mocnych końcowych momentach filmu. Akcja rozgrywa się w 1983 roku, Dom Diabła opowiada o młodej studentce college'u, która w noc pełnego zaćmienia Księżyca przyjmuje podejrzaną pracę jako opiekunka do dziecka.
Powolna praca kamery potęguje niepokojącą atmosferę filmu i tajemnicze wskazówki, że wkrótce wydarzy się coś złego. Film dużą wagę przywiązuje do panującego w nim nastroju, gdyż główna bohaterka zaczyna podejrzewać, że jej klienci ukrywają przed nią coś strasznego. Przez większość czasu interakcja bohaterki ze środowiskiem i otaczającymi ją przedmiotami jest tym, co doprowadza narrację do punktu kulminacyjnego.
Artysta (2011)
Ten zdobywca Oscara za najlepszy film nie jest subtelny w hołdzie, jaki składa klasycznemu kinu. Z czarno-białymi zdjęciami i prawie całkowicie cichym, Artysta opowiada historię gwiazdy kina niemego, która martwi się, czy pojawienie się mówiących obrazów odbierze mu sławę. W Hollywood roku 1927 nawiązuje związek z młodą tancerką, która czeka wielki przełom.
Podnoszący na duchu romans doskonale wpisuje się w dramat niezwykłych gwiazd, dając przestrzeń nowej erze kina, w taki sposób, że urzekająca narracja nie popada jedynie w nostalgiczny urok. Przywołuje majestatyczną sztukę niemego kina, jednocześnie dostarczając fascynującej historii, którą warto opowiedzieć.
Dalej: 10 filmów, które wywołały najdłuższe owacje na stojąco w Cannes