Bohemian Rhapsody (2018) i Człowiek rakieta (2019) wydany przy burzliwym szumie medialnym i publiczności. Ostatni rok był przełomowy w muzycznym obiegu biograficznym. Pomimo kontrowersji wokół reżysera Bryana Singera i nieokiełznanych pytań dotyczących wierności filmu, Bohemian Rhapsody zdołał pobić rekordy kasowe i zdobyć cztery Oscary (w tym bardzo pożądanego Oscara dla najlepszego aktora). Chociaż nie do końca się to zgadzało Bohemian Rhapsody bujny sukces kasowy, Człowiek rakieta utrzymał się sam, ciesząc się pozornie nieograniczonymi pochwałami za jakość produkcji i występ Tarona Egertona jako siły natury, jaką jest Elton John.
POWIĄZANE: Rocketman: 5 rzeczy, które robi lepiej niż Bohemian Rhapsody (i 5 rzeczy, które robi gorzej)
Z wielką popularnością obu Bohemian Rhapsody I Człowiek rakieta widoczne w ogromnym zapotrzebowaniu na podobne historie, spójrzmy wstecz na kilka istniejących biografii, które mogły zostać zapomniane w wyniku dwóch tak niesamowitych narracji.
Uciekinierzy (2010)
Debiut reżyserski Florii Sigismondi Uciekinierzy jest kroniką krótkiego, szorstkiego sukcesu kultowej, wyłącznie żeńskiej grupy rockowej z lat 70. W filmie występują Dakota Fanning jako Cherie Currie i Kristen Stewart jako Joan Jett, w kreacjach powszechnie uznawanych za najbardziej zbawienną cechę filmu.
Chociaż film osiągnął znacznie gorsze wyniki w kasie (zarobił mniej niż 3,6 miliona dolarów w całym kraju przy 10-milionowym budżecie filmu), bada wpływ, jaki taki styl życia miał na tych nastolatków w ciągu dekady, w której rock and roll był u szczytu swojej wspaniałej, niebezpiecznej formy. .
Kontrola (2007)
Pełnometrażowy debiut Antona Corbijna Kontrola opowiada o ulotnym życiu post-punkowego zespołu Joy Division z lat 70. i ponurej egzystencji prowadzonej przez frontmana Iana Curtisa. Curtis (Sam Riley) żył notorycznie krótkim i opuszczonym życiem przerywanym przez niespokojne małżeństwo. Pomimo powszechnej popularności Joy Division, zespół był na krawędzi sławy (zaledwie kilka dni od trasy koncertowej w Stanach Zjednoczonych) w momencie przedwczesnej śmierci Curtisa w wieku 23 lat.
Film został nakręcony na kolorowym papierze, a następnie wydrukowany w czerni i bieli, co jest stosunkowo rzadką praktyką we współczesnym kinie. Chociaż film nigdy nie doczekał się szerokiej dystrybucji w Stanach Zjednoczonych, reżyser Anton Corbijn miał wyjątkowy przywilej osobistego poznania wszystkich członków Joy Division w latach ich aktywności, dzięki czemu mógł nadać narracji intymny, osobisty charakter. .
Prosto z Compton (2015)
Od reżysera F. Gary'ego Graya, Prosto z Compton przedstawia powstanie, rozgłos i późniejszy rozpad legendarnej grupy hip-hopowej N.W.A., dając wgląd we wczesne życie jej założycieli. Powszechnie postrzegani jako pionierzy gangsta rapu, Ice Cube (O'Shea Jackson Jr.), Dr. Dre (Corey Hawkins) i Eazy-E (Jason Mitchell) destylują swoje doświadczenia z rasizmem i przemocą w swojej muzyce, rozpoczynając kontrowersyjne kariery .
POWIĄZANY: 5 muzycznych biografii zrobionych dobrze (i 5 zrobionych źle)
Film pobił rekord kasowy i stał się najbardziej dochodową biografią muzyczną wszechczasów, zarabiając ponad 60,2 miliona dolarów w pierwszy weekend (rekord Bohemian Rhapsody mógł rywalizować). Został wyprodukowany przez dwóch członków-założycieli N.W.A. (Ice Cube i Dr. Dre) i zdobył nominację do Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny.
Chłopiec znikąd (2009)
w reżyserii Sama Taylora-Johnsona, Nigdzie, chłopcze kronika dorastania Johna Lennona i powstania zespołu, który przekształcił się w The Beatles. Począwszy od roku 1955, film opowiada o pierwszych spotkaniach Lennona (Aaron Taylor-Johnson) z Paulem McCartneyem i George'em Harrisonem oraz o początkach ich niezwykle udanej kariery muzycznej.
Scenariusz napisał Matt Greenhalgh (ten sam scenarzysta, który przyniósł Kontrola na ekran), film oferuje bardziej intymną opowieść o pochodzeniu rodzinnym Lennona. Ilustruje jego burzliwe relacje z matką i przedstawia przebłysk jego dzieciństwa i lat młodzieńczych, kiedy był wychowywany przez ciotkę na przedmieściach Liverpoolu.
Nie ma mnie (2007)
Wyreżyserowane przez Todda Haynesa, Nie ma mnie tam to na wpół fabularyzowana i raczej niekonwencjonalna opowieść o życiu Boba Dylana. Film jest podzielony na narracje sześciu postaci: Jude (Cate Blanchett), Arthura (Ben Whishaw), pastora Johna (Christian Bale), Billy'ego (Richard Gere), Woody'ego (Marcus Carl Franklin) i Robbiego (Heath Ledger). Każdy ma odzwierciedlać inny aspekt barwnego życia Dylana.
Rezultatem jest spleciona narracja, która ożywia sagę Boba Dylana i nadaje wyjątkową fakturę bardziej standardowej formie opowiadania typowej dla muzycznych biografii. Chociaż film nie odniósł sukcesu komercyjnego, zdobył nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę Jude w wykonaniu Cate Blanchett.
Amadeusz (1984)
w reżyserii Milosa Formana, Amadeusz to fabularyzowana biografia słynnego kompozytora Wolfganga Amadeusza Mozarta. Opowiedziany z perspektywy konkurencyjnego kompozytora Antonio Salieriego (F. Murray Abraham), film ilustruje Mozarta (Tom Hulce) jako wstrętnego i głupiego, ale bezprecedensowego źródła muzycznej sprawności.
POWIĄZANE: 10 filmów biograficznych o celebrytach, które warto obejrzeć
Opowieść pełna zazdrości, zdrady i absurdu, Amadeusz był kreatywnym hazardem, który zaowocował ośmioma Oscarami (w tym Oscarami dla najlepszego filmu i najlepszego aktora), czterema Złotymi Globami i czterema nagrodami BAFTA.
Sid i Nancy (1986)
Wyreżyserowane przez Alexa Coxa, Sida i Nancy ujawnia częściowo fabularyzowany opis romansu między gwiazdą Sex Pistols, Sidem Viciousem (Gary Oldman) i Nancy Spungen. Film jest kroniką burzliwych ostatnich dni Sex Pistols, upadku w dużej mierze przypisanego spirali związku Viciousa z Nancy.
Choć film nie odniósł sukcesu komercyjnego i zyskał kult dopiero po latach, ukazał głębokie skutki uzależnienia, które ostatecznie doprowadziło do śmierci Viciousa w wieku zaledwie 21 lat.
Spacer po linie (2005)
w reżyserii Jamesa Mangolda, Spacer po linie opowiada o życiu słynnego piosenkarza i autora tekstów, Johnny'ego Casha. Film skupia się na wspomnieniach z wczesnego dzieciństwa Casha (Joaquin Phoenix), jego drodze do sławy i zmaganiach. Film podkreśla również jego związek z pierwszą żoną Vivian i jego romans z drugą żoną June Carter.
Film, oparty na dwóch autobiografiach Casha, zdobył pięć nominacji do Oscara (z Reese Witherspoon dla najlepszej aktorki) i był najbardziej dochodowym filmem biograficznym wszechczasów, zanim został przyćmiony dekadę później przez Prosto z Compton .
Selena (1997)
Wyreżyserowane przez Gregory'ego Navę, Selena to introspekcyjne spojrzenie na krótkie życie tytułowej meksykańsko-amerykańskiej piosenkarki i autorki tekstów. Film przedstawia wczesne dzieciństwo Seleny (Jennifer Lopez), jej błyskawiczną drogę do sławy i śmierć z rąk jej partnera biznesowego, Yolandy Saldivar (Lupe Ontiveros).
Żyjąca rodzina Seleny była integralną częścią tworzenia filmu, w tym jej ojciec, Abraham Quintanilla Jr., który przyjął rolę producenta z chęci przedstawienia jak najdokładniejszej narracji z życia Seleny. Pomimo sprzeciwu z powodu jej obsady, Jennifer Lopez użyczyła żywości, która była kluczowa dla roli Seleny i pomogła zwrócić uwagę na życie wyznaczonej „Królowej Tejano”.
Miłość i miłosierdzie (2014)
Wyreżyserowane przez Billa Pohlada, Miłość i Miłosierdzie ujawnia głęboki geniusz członka założyciela Beach Boys, Briana Wilsona (Paul Dano/John Cusack). Rozciągający się na dwie różne dekady film bada stan psychiczny Wilsona podczas nagrywania albumu The Beach Boys Dźwięki zwierząt, jego leczenie przez psychoterapeutę, dr Eugene'a Landy'ego (Paul Giamatti) i jego związek z Melindą Ledbetter (Elizabeth Banks).
Chociaż film odniósł umiarkowany sukces komercyjny, intencją Pohlada było zapewnienie, aby film był jak najbardziej wierny historycznie, co jest widoczne w przedstawieniu Wilsona przez Dano (za co otrzymał nominację do Złotego Globu dla najlepszego aktora drugoplanowego) .
KOLEJNY: 10 kultowych piosenkarzy, którzy potrzebują filmu biograficznego, takiego jak Freddy Mercury w Bohemian Rhapsody