Wielu reżyserów ma swój charakterystyczny styl, więc ciekawie jest widzieć, jak schodzą z utartych ścieżek w stronę czegoś zupełnie innego.
Powszechnie przyjmuje się, że reżyser, aby być autorem, musi mieć mocny styl, który można od razu rozpoznać jako „swój”. W roku 2022 widzieliśmy jak dotąd kilka bardzo wyraźnych przykładów tego zjawiska, ale być może najwyraźniejszym z nich jest nadchodzący horror ciała Davida Cronenberga Zbrodnie przyszłości , który wygląda na jego odpowiednik.
Jednak wielokrotnie zdarzało się, że filmowiec znany z trzymania się określonego stylu lub gatunku obierał zupełnie nowy kierunek. Czasami drastyczna zmiana się nie opłaca, ale kiedy tak się stanie, powstały film może być dziełem geniuszu, wyróżniającym się jako jeden z najlepszych w dorobku reżysera.
Dziury (Andrew Davis)
Louisa Sachara Dziury to uwielbiana powieść o dojrzewaniu, dobra dla całej rodziny, więc musiała wydawać się dziwna informacja, że obowiązki reżyserskie przy tym filmie powierzono Andrew Davisowi z Oblężona I Uciekinier . Chociaż Davis w czasach swojej świetności był solidnym reżyserem, wszystkie jego dobrze znane filmy to thrillery akcji, które czasami potrafiły być dość brutalne.
POWIĄZANE: 10 najlepszych występów w filmach przeciwko typowi, ranking
Choć nie na miejscu w jego filmografii, Dziury wyróżnia się obok Uciekinier za jeden z jego najlepszych filmów, mądry, zabawny, a nawet dramatyczny, kiedy trzeba. Zarówno współczesna historia niesłusznie oskarżonego Stanleya Yelnatsa, jak i retrospekcje ujawniające, jak Camp Green Lake stało się miejscem dobrej rozrywki, wykraczającej poza typowy film dla młodych dorosłych.
Duch (Jerry Zucker)
Jako jeden z członków słynnego trio Zucker, Abrahams i Zucker Jerry pomagał tworzyć zabawne parodie, takie jak Samolot! I Naga broń do ekranu. Jednak jego solowy debiut Duch , romantyczny film fantasy o tym, jak miłość trwa nawet po śmierci, nie mógł bardziej różnić się od zwariowanych komedii, dzięki którym zasłynął.
Na szczęście ryzyko się opłaciło i Duch odniósł ogromny sukces krytyczny i finansowy, stając się nawet jednym z niewielu filmów romantycznych, które zdobyły Oscara za najlepszy scenariusz oryginalny. Częścią tego, co sprawia, że film tak zapada w pamięć, jest chemia pomiędzy Patrickiem Swayze, Demi Moore i Whoopi Goldberg, którzy znakomicie odgrywają swoje role i sprawiają, że historia o duchach, zdolnościach parapsychologicznych i demonach wydaje się wiarygodna.
Mężczyźni z zapałkami (Ridley Scott)
Choć nie był to hit kasowy, Zapałki Mężczyźni to bardzo dobry film o napadzie, w którym występuje jedna z najbardziej niedocenianych kreacji Nicolasa Cage'a w roli oszusta Raya Wallera, który jest sympatyczny i szalenie przesadny w równym stopniu. Szok wywołał także Ridley Scott, mniejszy, bardziej powściągliwy film, kontrastujący z jego wysokobudżetowymi eposami.
POWIĄZANE: 10 reżyserów, którzy nakręcili dwa drastycznie różne filmy jeden po drugim
Zapałki Mężczyźni jest chyba najbardziej znany z godnych memów wersów Cage'a podczas jego ataków paniki, ale widzowie oglądający film po raz pierwszy mogą być zaskoczeni jego zawiłą fabułą oraz sposobem leczenia fobii i zaburzeń psychicznych. Nie gra się ich dla taniego śmiechu, a film zasługuje na uznanie, ponieważ przedstawił zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne i zespół Tourette’a bardziej realistycznie niż większość innych filmów w tamtym czasie.
Aleja Koszmarów (Guillermo del Toro)
Najnowszy film Guillermo del Toro, wizjonera kina fantasy, jest także prawdopodobnie najbardziej nietypowym w całej jego filmografii. Aleja Koszmarów to thriller z epoki o karnawałowym jasnowidzu, który próbuje zdobyć sławę i fortunę i chociaż zawiera mnóstwo makabrycznych obrazów, jedynymi elementami fantastycznymi są kilka salonowych sztuczek.
Chociaż Aleja Koszmarów była komercyjną porażką, z którą trzeba było się zmierzyć Spider-Man: Nie ma drogi do domu , to wciąż wspaniały hołd dla filmów noir z lat 40., który sprawia wrażenie autentycznego i autentycznego. Nie ma żadnych problemów z przedstawianiem głównego bohatera Stana Carlisle'a jako szumowiny szukającej szybkiego zarobku, a historia ma zwroty akcji, które sprawiają, że droga do tragicznego zakończenia jest wciągająca i powolna.
To nie jest kraj dla starych ludzi (Bracia Coen)
Historia mężczyzny uciekającego przed bezwzględnym zabójcą po tym, jak ten pierwszy zabiera tajemniczą walizkę pełną pieniędzy, To nie jest kraj dla starych ludzi to genialny neo-western o odpowiednio ponurej tonacji i świetnych wykonaniach, szczególnie Javiera Bardema. Jest to także film drastycznie odmienny od typowych filmów braci Coen, którzy zamieniają swoją charakterystyczną czarną komedię na bezlitosną ponurość.
Chociaż fani Coena wiedzieli, że mogą zrobić świetną robotę, opowiadając historie o nieszczęsnych przestępcach odgrywane dla ponurego śmiechu, To nie jest kraj dla starych ludzi sprawia wrażenie niemal dekonstrukcji ich zwykłej pracy. Scenariusz, będący adaptacją uznanej powieści Cormaca McCarthy’ego, czyta się niemal tak, jakby przenosił jednego z bohaterów do prawdziwego świata, gdzie historie kryminalne prawie nigdy nie kończą się szczęśliwie.
Amerykański wilkołak w Londynie (John Landis)
John Landis podarował widzom na całym świecie jedne z najlepszych komedii końca lat 70. i 80., m.in. Dom dla zwierząt , Bracia Bluesowi , Miejsca handlowe , I Przybywać do Ameryki wszystkie są niezwykle popularnymi filmami, które nadal są kochane. To także człowiek z tyłu Amerykański wilkołak w Londynie , komedia grozy z mocnym naciskiem na tę pierwszą.
POWIĄZANE: 10 ulubionych filmów Edgara Wrighta
Świadectwem zdolności Landisa jako reżysera jest to, że film może zawierać zarówno sceny przerażającej przemiany Davida, jak i mroczną, zabawną sekwencję jego halucynacji rozmawiających ze wszystkimi swoimi ofiarami, i obie działają doskonale i żadna z nich nie sprawia wrażenia nie na miejscu . Dowodzi, że czasami najzabawniejsi ludzie są naprawdę najlepsi w wymyślaniu przerażających historii.
Olejek Lorenza (George Miller)
Filmy George'a Millera występują zazwyczaj w dwóch odmianach: postapokaliptyczne filmy akcji, np Mad Max lub rodzinne przygody, takie jak Kochanie: Świnia w mieście I Szczęśliwe Stopy . Ale prawdopodobnie jego najbardziej niedocenianym filmem jest Olejek Lorenza , trudny dramat o dwojgu rodzicach desperacko poszukujących lekarstwa na niemal na pewno śmiertelną chorobę ich syna.
Olejek Lorenza był rozczarowaniem kasowym, ale widzowie go pokochali, co doprowadziło do nominacji do Oscara dla Susan Sarandon i samego Millera. To, co sprawia, że film tak dobrze wypadł, to fakt, że choć inspirujący, nigdy nie jest zbyt sentymentalny, realistycznie pokazując, jak straszna może być choroba taka jak ALD oraz emocjonalne żniwo, jakie wywiera ona na pacjenta i członków jego rodziny.
Prosty plan (Sam Raimi)
Z Samem Raimim z powrotem w centrum uwagi z Doktor Strange w wieloświecie szaleństwa , fani prawdopodobnie świętują, ponownie odwiedzając jego poprzednie filmy o superbohaterach lub horrorach. Podczas Człowiek Pająk I Martwe zło trylogie są z pewnością obowiązkowe do obejrzenia, a zagorzali fani Raimiego nie powinni ich pomijać Prosty plan , thriller kryminalny ukazujący zaskakujący zakres twórczości autora.
Prosty plan opowiada historię braci Hanka (Bill Paxton) i Joe (Billy Bob Thornton), których wysiłki mające na celu zatrzymanie statku pełnego zaginionych pieniędzy prowadzą ich rodzinę do zagłady. Do jego najlepszych cech należą świetne występy Paxtona i Thorntona, a także zimna, śnieżna sceneria w Minnesocie, która skutecznie dodaje mrocznego, cynicznego tonu.
Hugo (Martin Scorsese)
Chociaż Martin Scorsese jest często uważany za króla filmów gangsterskich, jest jednym z najbardziej wszechstronnych reżyserów w Hollywood i Hugo jest chyba najjaśniejszym przykładem jego imponującego asortymentu. Podążając za paryskim sierotą Hugo Cabretem, który próbuje odbudować wynalazek swojego zmarłego ojca, film opowiada szczerą historię, często uważaną za jedną z najlepszych Scorsese.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów innych niż gangsterskie Martina Scorsese według IMDb
Ponadto, Hugo to także list miłosny do historii kina napisany przez jednego z najuważniejszych studentów tej dziedziny. Pionier kina Georges Méliès to ważna postać, a historia jego wzlotu, upadku i ponownego odkrycia to tragiczna, ale podnosząca na duchu opowieść dla wszystkich, którym kino jest bliskie sercu.
Prosta historia (David Lynch)
Ze wszystkich sytuacji, w których reżyser wychodził ze swojej strefy komfortu, Davida Lyncha Prosta historia może być najbardziej dramatyczny. Prosta opowieść twórcy filmowego znanego z najbardziej surrealistycznych narracji, jakie kiedykolwiek wyświetlono na ekranie, o mężczyźnie wyruszającym w podróż traktorem, aby zadośćuczynić swojemu bratu, z którym był w separacji, jest szokująca pod względem skuteczności.
Choć zagorzałym fanom Lyncha może brakować jego charakterystycznej dziwaczności, Prosta historia to pełen miłości portret życia na często zapomnianym wiejskim terenie środkowego zachodu. To także wspaniała prezentacja Richarda Farnswortha, którego śmiertelna choroba nowotworowa w czasie produkcji tylko jeszcze bardziej imponuje jego zaangażowaniu w swoje rzemiosło.
DALEJ: 10 aktorów, którzy zdobyli Oscary za zły film