Od najdalszych zakątków kosmosu po planetę Ziemia, gatunek science fiction jest jednym z wielu aspektów. Wraz z ogromną popularnością spuścizny, takiej jak Obcy Lub terminatora , możliwości pozaziemskiej egzystencji stały się niczym innym jak widowiskiem sportowym. Zaspokajając zapotrzebowanie na odległe miejsca, science-fiction stworzyło swój własny makrokosmos złożony z robotów, kosmitów, dystopijnych światów, podróży międzyplanetarnych i alternatywnych rzeczywistości w nieskończoność.
POWIĄZANE: 10 klasycznych powieści science fiction, które wymagają adaptacji filmowej
Ponieważ sukces tego gatunku w dużej mierze zależy od potencjału kasowego, film science-fiction łatwo może zostać pochowany w niedawnym ataku filmów o superbohaterach. Jako gatunek często pomijany przez obwody nagród, spójrzmy wstecz na niektóre z najbardziej niedocenianych filmów science fiction z ostatnich dwudziestu lat.
Atakuj blok (2011)
Wyreżyserowane przez Joe Cornisha, Atakuj blok podąża za grupą nastolatków z południowego Londynu, na czele której stoi Moses (John Boyega). Po tym, jak nastolatki nieświadomie napadają na swoją sąsiadkę, Sam (Jodie Whittaker), muszą połączyć siły z nią, aby zwalczyć infiltrację kosmitów o żarzących się zębach w ich wieżowcu.
Z pomocą kilku fajerwerków, kilku improwizowanych broni (super-napełniacz benzyny, czy ktoś?) i chronionego pomieszczenia do uprawy konopi, ciemnowłosi intruzi zostają ostatecznie pokonani. Chociaż film osiągnął znacznie gorsze wyniki w kasie, działa jako zdecydowanie niecodzienny pojazd dla klasycznej narracji o inwazji obcych.
Prometeusz (2012)
Wyreżyserowane przez Ridleya Scotta, Prometeusz działa jako prequel kultowego Obcy seria. Podąża za archeolog Elizabeth Shaw (Noomi Rapace), która prowadzi wyprawę na odosobniony księżyc w celu zbadania pochodzenia ludzkości. Następuje strome i makabryczne rozwikłanie.
Chociaż fabuła filmu została uznana przez krytyków za mało ambitną, jej integralność jako części filmu Obcy franczyza jest zachowana dzięki głównemu wykorzystaniu przez Scotta praktycznych efektów, w przeciwieństwie do polegania w dużym stopniu na CGI. Jest to solidna opowieść ostrzegająca przed pychą ludzkości, wspierana przez doskonałe występy obsady i wspaniały wizualny splendor.
Przebijacz śniegu (2013)
Wyreżyserowane przez Bonga Joon-ho, Przebijacz śniegu rozgrywa się w fikcyjnej przyszłości, w której eksperyment środowiskowy pogrążył ziemię w nowej epoce lodowcowej, a przetrwanie ludzkości zależy od ciągłego ruchu samowystarczalnego pociągu tytułowego. Ponieważ pociąg pozostaje pod niesprawiedliwym porządkiem kastowym, grupa obywateli najniższej klasy organizuje bunt kierowany przez Curtisa Everetta (Chris Evans).
Najdroższy koreański film fabularny, jaki kiedykolwiek powstał, Przebijacz śniegu otrzymał przytłaczającą pochwałę, a nawet nabył telewizyjny spin-off. Służy zarówno jako mrożąca krew w żyłach dystopijna analiza ubóstwa, jak i zjadliwa krytyka porządku klasowego.
POWIĄZANE: 10 projektów science fiction, które są obecnie w fazie rozwoju (i 10 plotek)
Predestynacja (2014)
Napisany i wyreżyserowany przez Michaela i Petera Spierigów, Predestynacja opowiada historię podróżującego w czasie agenta (Ethan Hawke), którego zadaniem jest udaremnienie przestępcy znanego jako Fizzle Bomber. W swoich podróżach agent spotyka mężczyznę o imieniu John (Sarah Snook), który przeszedł operację zmiany płci po katastrofalnej serii wydarzeń w jego poprzednim życiu jako kobiety.
Film nie doczekał się szerokiej dystrybucji w Stanach Zjednoczonych, ale jego krytyczny odbiór był przychylny. Opowieść, która delikatnie balansuje na granicy między byciem tajemniczą a zawiłą zawiłością, Predestynacja nadaje wyjątkowy charakter tradycyjnej narracji o podróżach w czasie dzięki przejmującym przedstawieniom i dojrzałym, nakładającym się na siebie paradoksom.
Dystrykt 9 (2009)
w reżyserii Neilla Blomkampa, Dystrykt 9 rozgrywa się w fabularyzowanej wersji Johannesburga w RPA, gdzie budowany jest obóz dla uchodźców dla wysiedlonej grupy owadopodobnych kosmitów, którym nadano poniżający przydomek „krewetki”. Po tym, jak obóz popada w nędzę, producent broni zostaje zatrudniony przez rząd do przeniesienia obcych do nowego obozowiska, projekt prowadzony przez agenta imieniem Wikus (Sharlto Copley).
Zainspirowany podobnymi wydarzeniami z Dystryktu 6 podczas reżimu apartheidu w RPA, Dystrykt 9 przejmująca synteza science fiction i miażdżących komentarzy społecznych z powagą, która pozostawia reżysera Blomkampa wciąż mając nadzieję na kontynuację historii dziesięć lat po jego wydaniu.
Super 8 (2011)
Wyreżyserowane przez J.J. Abramsa, Super 8 podąża za nastolatkiem Joe Lambem (Joel Courtney), który jest wstrząśnięty niedawną śmiercią swojej matki, gdy on i jego przyjaciele rozpoczynają tworzenie horroru na konkurs państwowy. Podczas kręcenia filmu późną nocą, grupa jest świadkiem gwałtownego wykolejenia pociągu sił powietrznych, który uwalnia złowrogą niewidzialną istotę w ich cichym miasteczku.
Film pełen nostalgii za latami 70. Super 8 oferuje bardziej życzliwe opowiadanie o tradycyjnej pozaziemskiej narracji. Joe służy jako czułe serce swojej zadziornej grupy przyjaciół (echo wcześniejszych filmów, takich jak Goonies ), gdy zbierają swoje zasoby, aby przyczynić się do ucieczki stworzenia przed jego wojskowymi porywaczami.
Dzieci ludzi (2006)
Wyreżyserowane przez Alfonso Cuaróna, Dzieci ludzi jest kroniką ponurej wyobrażonej przyszłości po nieznanej pandemii, która sprawia, że wszystkie kobiety stają się bezpłodne. Theo (Clive Owen), biurokrata z jednej z nielicznych ocalałych cywilizacji, kontaktuje się z grupą podziemnych aktywistów pod przewodnictwem jego byłej żony, którzy mają za zadanie przemycić w bezpieczne miejsce uchodźcę w ciąży (Clare-Hope Ashitey).
Choć nigdy nie został szeroko rozpowszechniony ani nie odniósł komercyjnego sukcesu, film otrzymał kilka nominacji do Oscara za osiągnięcia techniczne, a mianowicie zdjęcia i montaż. Eksploruje tradycyjne motywy politycznych animozji i nadziei z wyjątkową szorstkością, wzmocnioną przez trwałą obsadę i sensacyjną pracę kamery.
POWIĄZANE: 15 najgorszych filmów science fiction wszechczasów (według Rotten Tomatoes)
Komórka (2000)
Debiut reżyserski Tarsema Singha, Komórka to historia psycholog Catherine Deane (Jennifer Lopez), uczestniczki terapii rozwojowej neurologii, w której wirtualna płaszczyzna jest używana do projekcji jej świadomości w psychikę pacjentów w śpiączce. Deane zostaje następnie przekonana przez agentów FBI, by wcieliła się w nikczemną psychikę niedawno schwytanego seryjnego mordercy, próbując pomóc im zlokalizować jego ostatnią porwaną ofiarę.
W przeciwieństwie do zwolnień wielu krytyków, którzy oceniali film pod kątem postrzeganego braku treści, Komórka jest imponującą dekonstrukcją standardowej narracji o seryjnym mordercy. Wykorzystując przyprawiające o zawrót głowy koszmarne krajobrazy snów, aby zbadać zakres ludzkiej świadomości, Singh utrwala swój mocno stylizowany, ale olśniewający podpis reżyserski.
Unicestwienie (2018)
Wyreżyserowane przez Alexa Garlanda, Unicestwienie podąża za Leną (Natalie Portman), profesorem biologii i byłym żołnierzem, który zostaje zwerbowany wraz z czterema innymi naukowcami do zbadania obszaru zwanego „The Shimmer”, zamkniętego fragmentu bagien, który powoduje niewytłumaczalny rozkład materii organicznej na jego obwodzie zmutować. Film bada motywacje każdej z pięciu kobiet do podjęcia tego, co wspólnie uważają za naukową misję samobójczą.
Choć była to jedna z największych bomb kasowych 2018 roku, Unicestwienie krytyczny konsensus był zdecydowanie pozytywny. Połączenie science fiction i horroru, przywołuje odurzającą atmosferę niepokoju dzięki obrazom przypominającym gorączkowy sen i podważa standardowy pogląd, że inwazja nieznanego pochodzenia jest z natury szkodliwa.
Była maszyna (2014)
Napisany i wyreżyserowany przez Alexa Garlanda, Była maszyna podąża za Calebem (Domhnall Gleeson), programistą fikcyjnego imperium wyszukiwarek Blue Book, który zostaje wybrany do spędzenia tygodnia w towarzystwie enigmatycznego dyrektora generalnego Blue Book, Nathana (Oscar Isaac). W odosobnionej posiadłości Nathana Caleb otrzymuje zadanie przeprowadzenia testu Turinga na zaawansowanym robocie ze sztuczną inteligencją o imieniu Ava (Alicia Vikander).
Pomimo znacznie mniejszego polegania na akcji i raczej wykorzystywania napięcia do napędzania większości scen, Była maszyna zdołał zdobyć zasłużonego Oscara za najlepsze osiągnięcie w dziedzinie efektów wizualnych. Zapewnia wysoce dopracowany pojazd dla swojej niepokojącej alegorii, kwestionując moralną wartość sztucznej inteligencji stworzonej przez człowieka i pojęcie niewoli.
KOLEJNY: 11 najdokładniejszych filmów science fiction wszechczasów