Kiedy słyszysz termin „film o potworach”, możesz od razu pomyśleć o Borisie Karloffie, kręcącym się po okolicy z bełtami na karku lub Beli Lugosim w jego kultowej pelerynie Drakuli . Jednak gatunek ten, choć nie tak duży jak kiedyś, jest czymś, co trzyma się życia, podobnie jak wielu jego przerażających antagonistów. Ostatnie dziesięciolecia przyniosły nam o wiele więcej wspaniałych wpisów, niż mogłoby się wydawać.
POWIĄZANE: Którym potworem Stephena Kinga jesteś na podstawie swojego MBTI
Na przykład w latach 90. ukazało się wiele krwawych (a czasem wspaniałych) filmów o potworach, które sprawiły, że fani krzyczeli ze strachu i śmiali się z rozbawienia. Oto nasze typy dziesięciu najbardziej przerażających filmów o potworach z lat 90.
Głębokie błękitne morze (1999)
W podwodnym horrorze Renny'ego Harlina grupa naukowców — i bohaterów filmów akcji — zostaje uwięziona w głębinowym laboratorium opanowanym przez genetycznie zmodyfikowane rekiny o supermózgowych mocach.
Jak przewidywalnie banalnie brzmi to założenie, Głębokie niebieskie morze znajduje wiele sposobów, aby być naprawdę zaskakującym i oryginalnym dzięki śmierci postaci. Szczególnie szokujący mniej więcej w połowie jest prawdziwy Hall of Fame.
Wirus (1999)
Wielkoekranowa adaptacja Chucka Pfarrera komiks o tej samej nazwie była głośną klapą wśród krytyków i publiczności, kiedy po raz pierwszy się ukazała, ale przez dziesięciolecia zyskała kult dzięki licznym projektom potworów i praktycznym efektom.
POWIĄZANE: Supernatural: Ranking 10 najstraszniejszych potworów
Film opowiada o grupie ratowników morskich, którzy natrafiają na opuszczony statek wojskowy. Nie wiedzą, że został przejęty przez obcą siłę, która zabiła załogę, aby zmienić konfigurację ich zwłok w przerażające cyborgi zombie.
Głębokie powstanie (1998)
Zaledwie rok przed jego ogromnym sukcesem, jakim był film o potworach Mumia , reżyser Stephen Sommers wydał bardzo podobny horror o potworach, który miał to samo poczucie zabawy, ale z aspektem brutalności podkręconym do samego końca.
Tak jak Wirus , Głębokie Powstania opowiada o załodze nieudaczników, którzy znajdują się na statku wycieczkowym, który został już opróżniony przez niewidzialnego potwora. Bestia chce ich zjeść żywcem swoimi przerażającymi mackami, które wędrują po statku.
Relikt (1997)
Znacznie bardziej konwencjonalny film o potworach Petera Hyamsa przedstawia starożytnego potwora – wyewoluowanego specjalnie po to, by odrąbać ci głowę i wyssać ci mózg – wypuszczonego na wolność w Chicago Field Museum.
POWIĄZANE: X-Files: 10 najstraszniejszych potworów, ranking
Relikt to niedoceniany wybór dla fanów horrorów, którzy nie mają dość budowania. Hyams w ogóle nie pokazuje potwora na początku, ale w trzecim akcie wszystko stopniowo wzrasta do festynu zabójstw, kiedy zapakowane wydarzenie w czarnym krawacie zostaje zamknięte w muzeum z głodną bestią.
Naśladować (1997)
Film Guillermo del Toro o gigantycznych zabójczych owadach ostatecznie okazał się sukcesem meksykańskiego reżysera w jego hollywoodzkim debiucie. Zrodził dwie kontynuacje, pomimo jego dobrze udokumentowanego konfliktu z producentami Miramax, Bobem i Harveyem Weinsteinem.
Imitować zawiera wiele dziwactw i starannie wykonanych cech charakterystycznych, które uczyniłyby Guillermo del Toro jednym z najbardziej szanowanych nazwisk w branży filmowej.
Park jurajski (1993)
Co jeszcze można powiedzieć o kultowym thrillerze o dinozaurach Stevena Spielberga, czego jeszcze nie powiedziano? Jeśli jeszcze tego nie widziałeś, co u licha robiłeś ze swoim wolnym czasem? Nawet jeśli tak, oto twoje okresowe przypomnienie, że przez dziesięciolecia nie straciło nic ze swojego efektu wow.
POWIĄZANE: 10 filmowych potworów z lat 90., które wyglądały zbyt zabawnie, by były przerażające
Efekty są nadal doskonale wykorzystywane, aby zachować ponadczasowy charakter filmu napędzanego przez VFX, a obfite przerażenie wciąż nigdy nie wydaje się tanie. To przejażdżka kolejką górską, która nigdy się nie starzeje. Unieśmiertelniony, podobnie jak jego szczytowe osiągnięcia w postaci potworów, imponującego tyranozaura i przerażających welociraptorów.
Obcy 3 (1992)
Trójka Davida Finchera w przełomowej serii horrorów science-fiction spotkała się z niewielką popularnością, gdy została wydana. Z biegiem czasu jego lepsze aspekty stawały się coraz bardziej doceniane, zwłaszcza dzięki dłuższej edycji specjalnej filmu, która została wydana ponad dekadę później.
Obcy 3 zapewnia niezadowalające i nieco puste zakończenie wątków pozostałych po niezwykle popularnej kontynuacji Jamesa Camerona, Kosmici . Niemniej pewność w samodzielnym stawianiu czoła i powrót do minimalistycznych podstaw pomaga nadać jej niepowtarzalnego charakteru. Taki, który jest wzmocniony wyraźnie ponurymi środowiskami przemysłowymi i ikonicznym projektem potwora H.R. Giegera.
Senna dziura (1999)
Gotycka bajka Tima Burtona o Bezgłowym Jeźdźcu i jego krwawym szaleństwie w tytułowej wiosce Sleepy Hollow wciąż trzyma się dwudziestu lat, dzięki swojemu makabrycznemu stylowi.
POWIĄZANE: 10 najlepszych filmów Tima Burtona według Rotten Tomatoes
To znajomy film dla fanów ogólnej estetyki Burtona, z częstymi współpracownikami Johnnym Deppem i Dannym Elfmanem w szczytowej formie. Jednak jest to również najbardziej ekscentryczny horror z jego dotychczasowego katalogu i był nominowany do trzech Oscarów, wygrywając jeden pomimo słynnej niechęci Akademii do tego gatunku.
W paszczy szaleństwa (1994)
Ostatnia część trylogii Apocalypse reżysera Johna Carpentera (która obejmuje także Rzecz i 1987 podobnie niedoceniane książę Ciemności ) to niezapomniane, wyjątkowe i oniryczne podejście do ery amerykańskiego horroru Stephena Kinga, które łączyło tradycję literacką z postmodernistycznymi horrorami potworów.
Dotyczy detektywa ubezpieczeniowego Sama Neilla, który tropi zaginionego autora w małym miasteczku, które wcześniej uważano za fikcyjne. Tam rzeczywistość zaczyna się zamazywać, gdy zaczyna nabierać kształtu opowieść o starożytnych potworach Lovecrafta wdzierających się do naszego świata.
Drakula Brama Stokera (1992)
Adaptacja fundamentalnej powieści grozy Francisa Forda Coppoli spotkała się z wieloma szyderstwami, ale wszelkie braki w dramatycznym realizmie są szybko i całkowicie przyćmione przez niesamowitą głębię i szczegółowość projektu produkcji.
Drakula Brama Stokera rzuca się tak całkowicie w swój gotycki romantyzm, że nie sposób nie dać się porwać jego horrorowi i pasji do klasycznej historii. To film pełen kinowej kreatywności i koszmarnej osobliwości.
DALEJ: 8 rzeczy, których nigdy nie zauważyłeś w Draculi Brama Stokera